Zawsze Kwadrat

środa

Cierpliwość jest cnotą

4 Comments Sierpień 16, 2006 – 10:51 | Share and Save | Permalink |  Wydrukuj wpis |

Wmawiam sobie od jakiegoś czasu, żeby wyluzować, jak odbieram wywołany film z labu, i nie skanować go od razu. Wbrew pozorom, temat nie dotyczy tylko tych, którzy skanują czy robią odbitki z filmów.
Czemu?

Wystarczy przypatrzeć się, jak pracują niektórzy wielcy. Michael Kenna twierdzi, że bliskie jest mu podejście Sudka, który od zrobienia zdjęcia do odbitki dawał sobie na wstrzymanie ok. 6 miesięcy.
Pół roku! Tyle to nie dam rady, wiadomo, ale coś w tym na pewno jest. Całkiem niedawno, parę tygodni temu, po zainstalowaniu bety Lightrooma odkryłem dzięki zindeksowaniu wszystkich skanów zdjęcie. Moje zdjęcie sprzed roku czy dwóch. Zdjęcie zeskanowane byle jak, i zapomniane, a przede wszystkim zakwalifikowane do zdjęć “nie do pokazania”. Otóż okazało się, że teraz mi się podoba! Wychodzi na to, że dystans wyrobiony przez długi okres czasu może wpłynąć korzystnie na odbiór naszych własnych obrazków! Pewnie jak będę kiedyś miał odpowiedni humor i dużo wolnego czasu, wrócę do tego zdjęcia, żeby go zeskanować porządnie…

Tak czy siak, wmawiam sobie, żeby czekać, nie skanować. Wiem, czasami jest dobrze dać np. modelce odbitki czy skany jak najszybciej. Ale gdyby na początku zaznaczyć, że wyniki będą np. za miesiąc? Hmmm…
Gorzej mają cyfrówkowicze – u fotografa z cyfrakiem od razu model/modelka chcą widzieć wyniki. Ba, sam musiałem się ostro kłócić z Dominiką, jak na rozgrzewkę zrobiłem kilka fotek cyfrakiem! Od razu jest “Pokaż, pokaż! Muszę wiedzieć, jak wyszłam, może coś poprawię od razu w mimice twarzy!” ;)))

Z cyfrówkami to jest też inna sprawa, oddzielny temat: jak robi się zdjęcia przeznaczone do jakiejś obróbki kolorystycznej, cyfrówka narzuca swoją interpretację – trochę trudno jest się od tego uwolnić. A przecież nie zawsze da się zarejestrować dokładnie takie kolory, jakie chcielibyśmy przy danym zdjęciu uzyskać.
Nie wspominam już nawet o sytuacji, gdzie z kolorowego zdjęcia robi się B/W!

Mimo, że ja osobiścię wolę i staram się kadrować tylko podczas robienia zdjęć – warto chyba, chociażby dla nabrania dystansu do własnego kadrowania – przeczekać trochę.
W PATH, książce, o której już pisałem autor pisze (cytat w wolnym tłumaczeniu):

(…)
[Gary Winogrand] Nigdy nie wywoływał filmu zaraz po wystrzeleniu kliszy. Celowo czekał rok lub dwa, by wymazać ze swej pamięci okoliczności robienia każdej z fotografii. To, jak tłumaczył, pozwalało mu krytycznie spojrzeć na swoje stykówki. “Jak miałem odpowiedni humor danego dnia, zdarzało się, że wywoływałem film natychmiast” — mówił — Mogłem wybrać zdjęcie dlatego, że pamiętałem jak dobrze się czułem w momencie konkretnego strzału, nie dlatego, że to był świetny obraz. Twoje wybory będą lepsze, jeśli podejdziesz do swych stykówek na chłodno, oddzielając obróbkę od zrobienia zdjęcia tak daleko, jak to tylko możliwe.