Zawsze Kwadrat

Pozwoliłem sobie podlinkować do tej notki u siebie, bo dużo mądrości w niej jest. Pozdrawiam.

A dziękuję, dziękuję :)

Problem polega na tym ze malo kto potrafi pisac o zdjeciu, opisac to co czuje gdy na nie patrzy, jakie ma skojarzenia, itp. Wiekszosc to eksperci od zasad kompozycji, ekspozycji, jakosci, sprzetu, itd. To jest niestety glowny problem.

no tak – parametry porównać łatwiej, więc pewnie stąd taki ogrom ekspertów technicznych…
ale tym bardziej w takim razie trzeba uczulać na problem :)

Dobry tekst, pożyteczny :)

O proszę. W końcu wątek w którym mogę wziać udział nie będąc posądzona o brak profesjonalizmu. W końcu nie jestem nikim innym jak człowiekiem, co patrzy na świat, a tym samymi oczyma odbiera zdjecia.
O proszę w końcu nie jestem zniesmaczona jak większosć zboczeńców, skazanych na zawsze przez fobię światła, albo kadrowania ;). Czy moje odczucia to „za mało”, a słowa profesjonalisty „to dużo” ? Zastanawia mnie pewien fakt jako muzyka. Jaki odsetek słuchaczy przykładowego koncertu klawesynowego d-moll Bacha zna się na kontrapunkcie bachowskim i miesistej harmonice? Czy grając ów koncert, moi słuchacze skupiają się nad tym co mnie zachwyca jako „profesjonalistę” czy raczej słuchaja tego, co ich zachwyca? A może gram tak że słuchają, tego co mnie zachwyca ?

Kita, ciekawym zbiegiem okoliczności miałem okazję (parę dni temu) przysłuchiwać się rozmowie o tym, co kto lubi w muzyce klasycznej. Rozmowę prowadził muzyk ze zwykłą (szarą) słuchaczką.
Co wyszło?
Wyszło, że się nie potrafili zrozumieć. Tak skrajnie różnie obydwoje słuchali tych samych kawałków.
A to dlatego, że muzykowi się włączyła analiza strony technicznej muzyki, do czego słuchacz bez przygotowania nie jest zdolny – on (czy też ona) chce po prostu słuchać!

Dlatego dziękuję Ci, że grając potrafisz się zastanowić nad faktem, że niektórzy słuchają „bezanalitycznie” – po prostu dając się ponieść muzyce.

Cheers,
:)

Bardzo mnie poruszyła ta notka jak również komentarze pod nią zawarte… Zgadzam się z tym wszystkim i wstyd się przyznać ale czasem też mi się zdarza napisać coś w stylu „ja bym spróbowała innego kadru”… Jednakże są zdjęcia przy których mi dech w piersiach zapiera i ciężko mi powiedzieć o nich cokolwiek – tak mi się podobają… Zastanawiam się co to spowodowało ale nie zawsze to jest takie oczywiste… Nie raz te zdjęcia po prostu mają coś w sobie. Od jakiegoś czasu umieszczam zdjęcia na Digarcie i nie zauważyłam tam jakichś kłótni. Ludzie komentują i oceniają raczej zdjęcia które im się podobają… Polecam i zapraszam…

Rudolf ;-) do pewnych wniosków dochodzi sie z czasem, więc proszę mnie tu nie gloryfikować ;). Też sie kiedyś kłociłam jak ów Pan z tą Panią ;). A teraz już jestem starą kobietą podpierającą się złamaną batutą z galopującą sklerozą zawieszoną na fermacie.. ;)
OK, rozwijając jeszcze to co napisałam wcześniej, mam taką osobistą definicję człowieka zajmującego się sztuką, to taki czarodziej, który potrafi na moment dłuższy lub krótszy zaczarować swoich widzów/słuchaczy, zaczarować czyli poprowadzić poprzez własną wizję. Czy muszą rozumieć tę sztukę? Mogą ale nie muszą, jeśli wejdą w jego świat magii, to znaczy że on jest dobrym aktorem, malarzem, muzykiem, fotografem…