Zawsze Kwadrat

środa

Przysłona

3 Comments Kwiecień 18, 2007 – 15:45 | Share and Save | Permalink |  Wydrukuj wpis |

Takie mamy czasy, że robiąc zdjęcie, niektórzy bardziej zwracają uwagę na wykresy MTF obiektywu, niż na to, jak ma ten obraz wyglądać na odbitce. No więc mam dla tych wszystkich małą anegdotę o fotografowaniu pewnej agawy amerykańskiej w samym sercu Meksyku.
Dawno, dawno temu, gdy typowym wyposażeniem fotografa była wielkoformatowa kamera, pewien człowiek miał jakiś tam pomysł na zrobienie zdjęcia kwiatka. Ów człowiek zresztą, po wielu latach, uznany został za jednego z Wielkich Mistrzów Fotografii (co wcale nie znaczy, że by takim zostać, trzeba na kwiatki wybierać się z wielkoformatowym potworem).

Jednak sprzęt, mimo, że imponujący – nie potrafił tego, co od niego wymagał fotograf – głębia ostrości była za mała.

Obraz coraz ostrzejszy, zwiększam wartość przysłony, coraz ostrzej – i… koniec; F/32 to granica przymknięcia obiektywu – wycinam więc jeszcze mniejszą dziurkę w czarnym kartonie. W tym kraju, gdzie światło wręcz olśniewa, gdzie zarysy i kontury ostro wyróżniają się z tła, jakże śmieszna jest miękkość, którą daje mi taki obiektyw – właściwie w każdym kraju ta miękkość szkła rozśmiesza.

Señor Eduardo pisze w swoich Dziennikach, że po tym zdarzeniu rozgląda się za innym szkłem, i w końcu znajduje takie, które może w spokoju ducha przymknąć do – (baczność, czapki zdejm!) f/256 (spocznij, czapki włóż).
Nie mam pytań.

No właśnie – a dziś niektórzy mają zupełnie odwrotny problem – ich małe matryce w cyfrówkach powodują, że głębia ostrości jest wręcz zbyt duża. Niesprawiedliwość dziejowa, naprawdę. ;)