Zawsze Kwadrat

poniedziałek

Poranne przy śniadaniu rozmowy

14 Comments Czerwiec 11, 2007 – 14:29 | Share and Save | Permalink |  Wydrukuj wpis |

PROLOG

4 nad ranem, wracam do domu i od razu wbijam się do łazienki…

– Fajnie było? — pyta rozbudzona i zaciekawiona żona.
– Uhu… A wiesz, ile zdjęć zrobiłem? — przerywam mycie zębów, żeby się pochwalić — Całe dwa!!
– O, to fajnie. Opowiesz teraz, czy jutro?
– Jutro. Dziś już nie mam siły, idę spać.

NAZAJUTRZ…

W piękną sobotę nad ranem, wstałem z bólem serca i zawlokłem swój niewyspany tyłek do pokoju, gdzie czekała już moja partnerka seksualna z gotowym śniadaniem.
– Cześć kochany! — zaszczebiotała radośnie.
– Ziew…
– No to opowiadaj, bo w nocy tak szybko zasnąłeś.
– No dobra. Zaczęło się, jak wiesz, jeszcze w pracy…

DZIEŃ WCZEŚNIEJ…

…W piątek późnym popołudniem dostałem wiadomość na gg od nierozpoznanego numeru o mniej więcej takiej treści: „jakiś nocny spacerek?”. Oczywiście w pierwszej chwili pomyślałem, że to jakaś napalona nastolatka, co mnie z jednej strony ucieszyło (bo nikt mnie jeszcze na gg nie podrywał), a z drugiej strony zaniepokoiło (bo kto, i jakim, do cholery prawem?).
Złudne nadzieje rozwiały się po następnych minutach – okazało się, że wina leży po stronie mojego tymczasowego braku Internetu w domu. Pomińmy szczegóły – okazało się, że to KEEK. Umówiliśmy się na 22-gą.

O dziesiątej wieczór zajechała pod blok limuzyna i ruszyliśmy. Plener spontaniczny to nie jest taka prosta sprawa, szczególnie w piątek, kiedy człowiek jest zmęczony pracą, życiem i pozostał mu tylko film o czułości ISO 100. Bo tak właśnie było – i spostrzegłem to dopiero tuż przed wyjazdem.

Na początek poszły tory i przejazdy kolejowe. Nic, zero weny – żaden z nas nie poczuł tego dreszczyku emocji, który się czuje, jak właściwy kadr wchodzi w oko.
Swoją drogą ten dreszczyk czasem jest większy, czasem mniejszy, a często nawet tak malutki, że trzeba się pilnować, żeby go nie przegapić. Bo jak się przegapi, to człowiek ma potem coraz większe i większe wyrzuty. Nawet kaca moralnego można dostać.
Tak czy siak – próbujemy następnie kładki nad torami – nadal nic.

W końcu kierowca rzuca „Zegrze!” i skwapliwie udajemy się w kierunku Zalewu.
W międzyczasie granatowe niebo zamienia się w czarne, a droga coraz szybciej umyka spod kół potężnej bryki. W Dębem zwalniamy niedaleko krzaków, które ukrywają jakąś pikującą ostro w dół ścieżkę. Ścieżka wygląda z mojej pozycji (pasażera) jak skraj urwiska, i naprawdę w pierwszej chwili nie wiem o co chodzi, jak słyszę zdawkowe „tylko nie krzycz” zza kierownicy. Dopiero jak odzyskuję oddech, wykrztuszam z godnością „dzięki za ostrzeżenie”. Ha, zajeżdżamy tuż nad tamę, przy jakimś niegłupim uskoku wody – i od razu czuję, że będą zdjęcia!

Rozstawiamy się ze statywami i strzelamy takie „wprawki” – krótkie ujęcia, tak na dobry początek, żeby się rozgrzać. Ja robię 3-minutową ekspozycję, Keek naświetla przez 13 minut. W międzyczasie planujemy sobie już następne kadry – niebo jest całkiem interesujące, jedynie Łysego jeszcze nie ma, więc trochę ciemnawo. Jak się za chwilę okaże, będzie to miało kluczowe znaczenie dla przebiegu kolejnych chwil.

Ustawiam się w następnym miejscu, statyw jakimś cudem zastyga w stabilnej pozycji tuż nad wodą, oparty o ledwo widoczne kamienie. Mierzę światło, obliczam poprawki i… wychodzi mi prawie półtorej godziny naświetlania przy F/4!!!
Cholera, coś musiałem spieprzyć, myślę sobie i mierzę od nowa. Znowu – dokładnie 89 minut. Damn it!
No cóż – nie ma rady, chcesz mieć zdjęcie, to czekaj, albo – jak złośliwie komentuje Keek – kup sobie najnowszą cyfrówkę z obiektywem F/1.2 i prawie-nie-szumiącym ISO3200.
– Bardzo śmieszne — komentuję — A co to za turecka flaga? — pytam zaciekawiony czerwonym znaczkiem na wyświetlaczu LCD w cyfrówce kolegi.
– Jaka flaga, jaka flaga, to tryb nocny, nie widzisz? Księżyc i gwiazdy – znaczy noc.
– Buehehe, niezłe, naprawdę niezłe. No, ale przynajmniej będziemy mogli przechodzić swobodnie przed obiektywem — mruczę ustawiając półtoragodzinne odliczanie i wciskając spust migawki w swoim aparacie.

Keek błyskawicznie robi swoje następne 30-minutowe zdjęcie i czekamy. Czas mija, a my nadal czekamy; w międzyczasie wchodzimy do samochodu, a Keek pakuje manatki, bo kolejny kadr został zepsuty przez nieposłuszne chmury.
Koło drugiej nad ranem, w jakąś godzinę po rozpoczęciu mojej ekspozycji (więc jeszcze pół godziny czekania) z morderczej ścieżki nadjeżdża auto. Zatrzymuje się kilkadziesiąt metrów od nas i wysiadają z niego cztery męskie postacie.

Zastygamy w samochodzie. Panowie po opuszczeniu swojego auta schodzą nad wodę i tam wykonują jakieś dziwne, na pół taneczne ruchy. Przyświecają sobie jakimś mdłym niebieskim światełkiem. Oglądamy ten spektakl z coraz większym niepokojem – w końcu co czterech facetów może robić o drugiej nad ranem nad głośno brzmiącą tamą i to bez latarek?
Na tle jaśniejszej od reszty tafli wody widać ciąg dalszy ruchów nieznajomych – jeden z nich dość nagle „zalicza glebę”.
– Widziałeś go? Upadł chyba, nie? — szepczę do kolegi.
– Nie wiem…
– Może to jakiś rytuał jest? Sekta może jakaś?
– Może i tak – kto mądry bez latarek wybierałby się w takie miejsce o tej porze?
– No, niby my bez latarek jesteśmy — zauważyłem przytomnie.
– Może więc oni też na zdjęcia przyjechali?
– A może to ufo? Nie wygląda, żeby rozstawiali jakieś statywy. Poza tym jak na robienie zdjęć, to za dużo machają rękami i zbyt dziwne pozy przyjmują.
– A może to Teletubisie?
Zalega krótkotrwała cisza.
– Jakby co, to w schowku leży naładowany glock.
„Pytanie, czy będę na tyle szybki, żeby go dosięgnąć”, myślę sobie.

W końcu nadchodzi ten czas, kiedy trzeba zatrzymać naświetlanie. Trzeba więc będzie się ujawnić, przebyć te kilkanaście metrów, które mnie dzielą od sprzętu – i to w obie strony! Pewnym ruchem otwieram drzwi, spokojnie podchodzę do aparatu i sprawnie pakuję sprzęt. Wskakuję do grzejącego się już auta – i ruszamy.
– Nie wytrzymam, muszę zobaczyć — rzuca przesadnie ciekawski kierowca i oświetla reflektorami podejrzaną „szajkę” – światła wydobywają z mroku cztery sylwetki z ustawionymi wędkami.

Wracamy przez nielegalną i magiczną trasę, na której nie możemy się zatrzymać, żeby nie kusić patrolu ochrony do interwencji.

Z POWROTEM PRZY ŚNIADANIU…

– …No i jak wyjechaliśmy już na bardziej cywilizowane i legalne tereny, to się okazało, że na niebie jest już jasno od wstającego dnia. — kończę śniadaniową opowieść z ustami pełnymi jedzenia.
– No dobra, ale ja tu widzę, że tylko parę zdjęć zrobiłeś. A reszta?
– Jaka reszta?
– No, mówiłeś, że dwie rolki zrobiłeś…
– Dwa zdjęcia, kobieto, dwa zdjęcia!!
Niedowierzanie i szok widoczny w oczach mej partnerki każą mi się zastanowić – czy ja jestem nienormalny, czy też fakt, że czerpię satysfakcję z takich wyników jest domeną wszystkich pasjonatów fotografii??

SŁOWO KOMENTARZA…

Samotne wyprawy nocą są naprawdę w porządku. Ale czasem rzeczywiście warto wybrać się we dwóch, żeby – jeśli nawet spotka się niegroźnych rybaków – wspierać się moralnie. Wierzcie mi, wiem, co mówię. ;)
Czasem nawet warto zachować daleko idącą ostrożność nawet wtedy, jak już wiadomo, że ta druga strona, to ktoś zupełnie legalny.