niedziela

Portretowy imperatyw

The Art of Making Self-Portrait ;)

Ostatnio tak się jakoś składało, że większość moich zdjęć była bez ludzi. Zaczynam dotkliwie jednak odczuwać chęć zrobienia jakiejś sesji – i nawet mam jeden pomysł.
Niektórzy nie robią w ogóle portretów, niektórzy robią same zdjęcia reporterskie, niektórzy tworzą jakieś abstrakcje – ja jednak potrzebuję do osiągnięcia stabilności umysłowej zarówno tych zwykłych, pogardzanych przez pewnych „artystów” landszaftów, jak i portretów.

Fotografowanie widoczków jest naprawdę świetne – człowiek integruje się z naturą, dopracowuje warsztat, sposób patrzenia, a poza tym tak naprawdę potrafi wniknąć w samego siebie. Bo przecież fotografując oddajemy to, co widzimy – przez pryzmat właśnie samych siebie.
Ale – okazuje się, że to nie wystarcza. Potrzeba mi interakcji z drugim człowiekiem. Najlepiej z pojedynczym - dlatego pewnie nie umiem robić tzw. street-photo, gdzie z założenia ludzi jest więcej, a sytuacja jest na tyle szybka, że jakiejś głębokiej więzi z modelem raczej nie da się nawiązać.

I właśnie nadszedł znowu czas, że potrzebuję czegoś, co pozwoli mi na nawiązanie tej magicznej więzi z drugą osobą, jaką można odkryć tylko między fotografującym a fotografowanym. Oczywiście, mam na myśli sesję z kobietą. Oczywiście z ładną kobietą. Czy ja już pisałem, że to coś analogicznego do tańca? A tak – pisałem.
Ależ mam okropną naturę – nie dość, że wolę kobiety (a więc tak jakby obnoszę się z moją heteroseksualnością, co jest przecież niepoprawne politycznie w nowoczesnej Europie), to jeszcze dyskryminuję te brzydkie, piękne stawiając bezsprzecznie na piedestale. Świnia!