Zawsze Kwadrat

środa

Nagrody konkursowe – szczegóły

1 Comment Październik 17, 2007 – 19:44 | Share and Save | Permalink |  Wydrukuj wpis |

Poniżej info o nagrodach w konkursie na Najdziwniejsze Pomysły Fotograficzne:

1. Książka Marianny Michałowskiej otwierająca serię wydawniczą „Biblioteka f5”.

Fragment wstępu najlepiej charakteryzujący problematykę całej publikacji:

„Za każdym razem, gdy czytałem coś o Fotografii, myślałem o jakimś ulubionym zdjęciu i doprowadzało mnie to do pasji” , pisał wiele lat temu Roland Barthes. Można by napisać to inaczej: niektóre fotografie „zachodzą nam za skórę”. Ileż razy próbując przywołać sobie jakieś zdarzenie, widzimy je jako gotowy kadr. Bywa również, że wyobrażenie odległej, a często nieznanej nam przeszłości, nawiedza nas jako zdjęcie słynnego fotografa albo fotografa amatora. Proces przypominania zdarzeń działał także w sposób odwrotny: kiedy patrzymy na zdjęcie zrobione przez innych, przypominają o sobie fakty z prywatnego życia. I patrząc na fotografie miejsc, w których kiedyś byliśmy, wydaje się nam, że to my – a nie obcy fotograf – tak je widzieliśmy. Wobec tych nawiedzających naszą pamięć fotografii ocena estetyczna jest drugorzędna. O wiele ważniejszy staje się ciąg skojarzeń, przypomnień i refleksji, które w nas budzą. Zdjęcia rozbudzają w nas potrzebę dialogu, a czasem sporu z przedstawianym światem i ludźmi.(…)”

M. Michałowska, „Obraz utajony. Szkice o fotografii i pamięci”

2. Album „Małopolska. Fotografie. To niczego nie wyjaśnia”

Piętnastu fotografów eksplorowało Małopolskę. Zaskakujące spojrzenie utytułowanych już autorów wywoła z pewnością wiele dyskusji.
Prawie wszystkie zdjęcia z tego albumu powstały w letnich miesiącach 2006 roku. Połowa spośród fotografów, którzy wzięli udział w projekcie zorganizowanym przez Fundację Imago Mundi i Małopolski Instytut Kultury, mieszka w Małopolsce, połowa pochodzi spoza regionu. Wybór z prezentowanych zdjęć był eksponowany na krakowskim Rynku Głównym podczas wystawy plenerowej w październiku 2006 roku.

Autorzy zdjęć:
Jakub Dąbrowski, Andrzej Georgiew, Andrzej Kramarz, Przemysław Krzakiewicz, Piotr Lelek, Weronika Łodzińska, Krzysztof Miękus, Wojciech Nowicki, Wojciech Prażmowski, Konrad Pustoła, Szymon Rogiński, Piotr Trybalski, Łukasz Trzciński, Zorka Project

Powstała publikacja bardzo bogata, a zarazem różnorodna i co najważniejsze znakomicie podana. Nowoczesny, klarowny układ graficzny, fotografie w sposób nieszablonowy zderzające się, albo „omijające” na stronach, sporo między nimi przestrzeni i światła. Kartkując ten album każda strona wciąga, a jednocześnie każda następna jest swego rodzaju niespodzianką, zaskoczeniem.

Marek Grygiel, Fototapeta 2007

3. Metaxa

Minimalizm, prostota i dyscyplina formy to główne cechy albumu poetycko-fotograficznego autorstwa Renaty Plagi i Tomasza Gotfryda. Komponując słowo z obrazem, autorzy „Metaxy” stworzyli swoisty postmodernistyczny kolaż.
Czarno-białe fotografie Tomasza Gotfryda przekładają emocje ukryte w poezji Renaty Plagi na język obrazu. Posługując się camerą obscura, fotograf sugestywnie zobrazował emocjonalną grę pomiędzy kobietą i mężczyzną; tą warstwą życia, która stanowi inspirację dla autorki.
Dlaczego tak krótko?
Dziś nie podróżuje się już dyliżansem i nie szuka ,,straconego czasu”. Powieść sentymentalna odjechała na dobre jak wspomniany pojazd. Czyta się blogi i zatapia w internecie. Tam poznaje się przyjaciół i żyje. Second Life is my life – mówią stali bywalcy wirtualnej rzeczywistości. Ale co mają począć ci nostalgiczni romantycy, którzy szukają miłości, bliskości i złudzeń? Piją wino, chodzą do kina. Każdy po swojemu. Nie opiszą tego statystyki, nie zobaczą medialni mentorzy. Ich prawdziwe historie dzieją się pod skórą. Dotykam ich i czuję pulsowanie.

4. Album Agnieszki Rasińskiej „Cztery sny, a może pięć”

„(…) Te zdjęcia mają w sobie tylko pozorny spokój i piękno. Niemal zawsze wypełnia je niepokój. Są po prostu niezwykle poruszające.”

Tomek Sikora

Agnieszka Rasińska poruszała się w wielu przestrzeniach. Jej domem była Polska i Norwegia, Anglia i Libia. Ta mobilność miała chyba również przełożenie na Jej sposób pracy, gdy z równą łatwością zajmowała się dokumentem, pejzażem czy portretem. Pierwszym, co rzuca się w oczy analizując dokładniej zdjęcia Agnieszki, to bardzo umiejętne posługiwanie się kontrastami – bielą i czernią, statyką i dynamiką, bardzo rzetelne, rozgrywanie kompozycji wewnątrz kadru, w końcu umiejętność dostrzegania ukrytej poetyki w prostych przedmiotach (zdjęcie łodzi, które otwiera wystawę). Ta skromna skala, czysto fotograficznych środków, buduje przejmujące, z perspektywy czasu chciałoby się rzec – czasem wręcz alegoryczne obrazy.

Anna Wolska