Zawsze Kwadrat

środa

Rynek czasopism fotograficznych – dlaczego jest tak mało dobrych publikacji?

8 Comments Listopad 14, 2007 – 20:05 | Share and Save | Permalink |  Wydrukuj wpis |

Na forum APUG wyczytałem ostatnio o podniesieniu ceny detalicznej mojego ulubionego magazynu fotograficznego, LensWork. Cena prenumeraty pozostała na tym samym poziomie, więc nie przejąłbym się całą sprawą, gdyby nie dość niezwykłe tło tego typu biznesów, wytłumaczone przez właściciela i wydawcę LW (Brooks Jensen) w jednym z postów w dyskusji, która zdążyła zresztą nabrać rumieńców.
Swoją drogą, jeśli rzeczywistość wygląda podobnie w Polsce, to nie dziwię się, dlaczego mamy takie problemy z naszymi tytułami o tematyce fotograficznej!
Poniżej tłumaczenie wpisu Brooksa, za zgodą autora – zachęcam do czytania, na mnie rzecz zrobiła duże wrażenie.

[...]
Niektórzy z was mogą nie do końca orientować się, jak wygląda dystrybucja magazynów. Nie mam sekretów, więc wam powiem. Wszystkie magazyny (technicznie periodyki, identyfikowane przez ich numer ISSN), które pojawiają się na półkach Borders, Barnes&Noble i im podobnych (sklepy typu EMPIK, przyp. tłum.) są kupowane od wydawcy bez jakiejkolwiek gwarancji zapłaty.
Jeśli wysyłamy 10 kopii do danego sklepu, dostajemy pieniądze (6 miesięcy później, jeśli mogę dodać) tylko za te egzemplarze, które się sprzedały. Reszta jest niszczona, a my nie dostajemy za nie żadnej gratyfikacji. Oczywiście, to my ponosimy koszt produkcji każdego egzemplarza, ale dystrybutor płaci tylko za te, które się sprzedadzą. Nie dostajemy nawet zwrotów, które moglibyśmy sprzedać na własną rękę – niesprzedana reszta jest niszczona i utylizowana.

Gorzej – dostajemy za egzemplarz mniej (znacznie mniej) niż połowa ceny z okładki.

Jeszcze gorzej – jeśli egzemplarze zostaną ukradzione z salonu sprzedaży, dostaje nam się za straty sklepu poniesione w wyniku kradzieży (No i zobaczcie, gdzie tu sprawiedliwość?)

Jeszcze gorzej – płacimy za transport z drukarni do dystrybutora.

Jeszcze gorzej – płacimy za transport od dystrybutora do lokalnych sklepów.

Jeszcze gorzej – płacimy za reklamę, by sklepy w ogóle dowiedziały się o magazynie.

I płacimy roczny abonament za przywilej sprzedawania naszego tytułu.

Jak już to wszystko podsumujemy, wychodzi, że wydawca magazynu NIGDY nie zarobi złamanego grosza za egzemplarze sprzedawane detalicznie. Dlaczego tak się dzieje? To głupia gra, ale wyjaśnię z grubsza, na czym polega.

Większość magazynów utrzymuje się na rynku z przychodu z reklam. Ten przychód jest zależny od ilości kopii, którą się dystrybuuje. Więc jeśli na półki sklepowe trafia 50 sztuk, reklamodawca dostaje raport zawierający liczbę 50, nawet jeśli te 50 egzemplarzy się nie sprzeda. Im więcej kopii wyślemy do sklepu, tym więcej wpisujemy w raporty dla reklamodawców, i tym większy rachunek możemy im za to wystawić. Małym i brudnym sekretem jest fakt, że większość kopii w sklepach się nie sprzedaje, po czym są niszczone – ale o tym fakcie niechętnie się w biznesie rozmawia. Z tych wszystkich zniszczonych kopii nie ma zysku dla reklamodawcy, nie ma zysku dla sklepu, jest to okropne marnotrawstwo papieru i środowiska, ale zwyczaj jest tak utarty, że gra toczy się dalej. Właściciele magazynu generalnie robią wszystko, co się da, by podnieść liczbę swoich tytułów na półkach – po prostu po to, by wystawiać większe faktury swoim reklamodawcom, bez względu na jakość swoich wydań, marnotrawstwo zasobów użytych w druku, i nie zważając na głupotę całego systemu. My, najzwyczajniej odmawiamy bawienia się w takie gierki.

Tak przy okazji, to jest właśnie powód, dla którego większość periodyków jest drukowana na tak żenującym poziomie, w porównaniu z dostępną technologią. Żeby wrzucić do łańcucha dystrybucji jak najwięcej kopii – bez względu na to, że wydawcy doskonale zdają sobie sprawę z faktu, że większość się nie sprzeda – wybierają najtańszy druk, żeby zapewnić sobie jak najniższy koszt pojedynczego egzemplarza. Właśnie dlatego czasopisma są zazwyczaj drukowane na maszynach rolowych, zamiast, jak w przypadku LensWorka, na arkuszowych. Jeśli tak wiele kopii typowego magazynu nie będzie tak naprawdę nigdy czytanych przez kupujących, po co płacić dodatkowe pieniądze za super-jakość druku (tym bardziej, jeśli liczba egzemplarzy jest ważniejsza niż jakość)?

Według nas, cały ten scenariusz jest zwyczajnie głupi. Zawsze działaliśmy na innych zasadach. Od pierwszego dnia, powiedzieliśmy sobie, że LensWork przetrwa (lub nie) przede wszystkim dzięki jakości publikacji. Kropka. Żadnych gierek, żadnego wkręcania reklamodawców, żadnych dystrybucyjnych sztuczek, żadnego kompromisu w jakości druku. Przestaliśmy korzystać z zewnętrznych reklamodawców w 2002. Pokładamy wiarę w jakości naszych publikacji, w staranność doboru materiału, który wypuszczamy, w wysiłek, jaki wkładamy w reprodukcję fotografii z użyciem najlepszych technologii, oraz w to, że jest wystarczająca ilość ludzi dzielących naszą pasję fotografii, którym zależy na tym, by publikacja, jak LensWork istniała na rynku. Mamy nadzieję, że kupicie nasz tytuł, jeśli wydamy magazyn, który według was jest wart uwagi i dodaje coś do waszego fotograficznego życia. I liczymy, że skorzystacie z prenumeraty – gdzie nie ma marnotrawstwa, nie niszczy się kopii, nie prowadzi się głupich gierek przy dystrybucji. Kontynuujemy sprzedaż detaliczną LensWorka po prostu po to, żeby ludzie mogli go znaleźć, i ewentualnie kupić prenumeratę. To taka ekspozycja dla nowych klientów, nic więcej.

Nigdy nie bałem się sprzeciwić pewnym zasadom, jeśli uważam, że mam rację. I to jest właśnie przykład tej filozofii w akcji, w świecie biznesu.

Wszyscy, których korciło uruchomienie własnej publikacji, mogą potraktować to jako swojego rodzaju elementarz w biznesie magazynów.
[...]