środa
Fotografie, Marudzenie, Warsztat fotograficznyGamy i pasaże
Gamy i pasaże są naprawdę przeraźliwie nudne, i polegają na tym, by się po prostu lepiej zgrać z instrumentem, dźwiękiem czy rytmem.
Ale wyobraźcie sobie, jakże może pianista zagrać utwór koncertowo, skoro nie ćwiczy? Przecież to się nie da! Palce są niewyrobione, nie ma odruchowego trafiania na właściwe klawisze i wszystko zaczyna się sypać.
Pamiętam, że gdy grałem, od razu chciałem grać utwory wielkie, co oczywiście dawało radę zrobić, ale wychodziło słabo.
Po lekturze pewnej książki, o której zaniedługo napiszę, doszedłem do wniosku, że dziś, łysy i brodaty – popełniam ten sam błąd, co w wieku lat ośmiu. Tyle, że dziś już nie gram, a robię zdjęcia.
Chciałbym robić tylko wspaniałe zdjęcia!
I to jest skandal – bo według mnie nie da się robić zdjęć tylko wspaniałych. Trzeba robić zdjęcia wprawkowe; takie, które są nudne, ale ćwiczą wzrok, refleks, kadrowanie i tak dalej.
Zdjęcia w dużych ilościach po to, by oswoić się z przenoszeniem tego, co widzi wzrok, na to, co widzi odbiorca na docelowym nośniku (czy to papier, czy nawet ekran monitora).
Zdjęcia nijakie i niewiele mówiące – po to, by ćwiczyć kadrowanie nawet wtedy, gdy brak odpowiedniego tematu. Po to, by zdjęcia robić bardziej intuicyjnie, po to, by sam proces robienia zdjęć nie wynikał z porywania się z przysłowiową motyką na słońce, ale by był procesem typowym, codziennym, znanym i czasem wręcz trochę podświadomym. Oczywiście przy tego typu ćwiczeniach trzeba sobie narzucić pewną formę – brzdąkanie w randomowe klawisze nie wyćwiczy przecież niczego – czyli trzeba się pilnować, by nie pstrykać setek zdjęć, jak potrafią to robić bez zastanowienia niektórzy radośni cyfrówkowicze.
Dochodzę tym samym do wniosku, że nie mam czym takich zdjęć robić. Średnim formatem? A jak ja tu zrobię dużo zdjęć? Jak mam zrobić zdjęcie szybko i intuicyjnie?
No więc średni się nie nadaje.
To co w takim razie się przyda? Napewno jakaś cyfrówka, racja? Cyfrówka oczywiście szybka, niczym dSLR, ale mała, jak pudełko papierosów. Taka, bym ją mógł włożyć do kieszeni, i bym z tej kieszeni mógł w mgnieniu oka wyjąć ją i od razu cyknąć zdjęcie. I oczywiście taka, bym mógł przy okazji pomierzyć nią światło, gdybym chciał jej użyć jako światłomierza do średniego formatu.
Da się? Przez chwilę myślałem, że nie bardzo, ale w końcu dostałem linka z takim cyfrakiem: Fuji Z10fd.
Może coś takiego? Muszę znaleźć go w jakimś sklepie i zobaczyć, dotknąć i sprawdzić, czy to rzeczywiście jest to.
Jeśli mi się uda, wreszcie zacznę z powrotem grać gamy i pasaże. Tym razem cyfróweczką. ;)
Post Tags: ćwiczenie, gamy i pasaże, muzyka, nuda, pianino
Wpisy powiązane
Related Post
Popularne
- Prezenty i gratisy od Zawsze Kwadratu (157)
- Wciąż można znaleźć samorodki (107)
- Biznes wg Mistrzów (99)
- Co złego - to nie my! (88)
- Co zrobić? (86)
lut 13, 2008
Reply
Technicznie – jezeli myslisz o Fuji to moze raczej 50fd, bo 31 niestety chyba juz nie kupisz.
Technicznie 2 – kiedy pracowalem w gazecie, fotografowalem dzien w dzien. Po pewnym czasie mialem odruch, nie zauwazalem kiedy nastawialem ostrosc i parametry naswietlania. A wszystko robilem recznie.
Mniej technicznie – zeby robic duzo zdjec, nie musisz naciskac migawki. Wystarczy samo patrzenie przez wizjer. Trzeba podejsc do tematu, zobaczyc jak komponuje sie obraz, zmierzyc parametry. Niekoniecznie zrobic to zdjecie. Po pewnym czasie zauwazasz, ze potrafisz orientacyjnie dobrac czasy „z glozwy”, wiesz jak beda rozkladac sie plany przy roznych ogniskowych po prostu nie potrzebujesz przykladac aparatu do oka, zeby widziec co bedzie na zdjeciu.
Jednakze jasne jest, ze lepsze efekty uzyskasz robiac serie z predkoscia 9kl/s.
Swojego czasu chcialem sie z Toba pokrecic fotograficznie, ale albo Ty jestes leniwy, albo samotny wilk, albo ja mam ciezki charakter.
lut 13, 2008
Reply
a ja wybralem w podobnym celu canona ixus 850. tylko ze musial miec szeroki kat min. 28mm na mala klatke. 38mm to IMO zbyt wasko.
lut 13, 2008
Reply
Hmm…, być może nieco złośliwie narzuca mi się myśl, że przecież masz już sprzęt do tego, żeby ćwiczyć rękę, oko, zmysł – fotograficzny… Moim zdaniem dawno nie kupowałeś sobie żadnego „gadżetu” :P
lut 13, 2008
Reply
Be not afraid of growing slowly, be afraid only of standing still ;)
…a świadomość posiadania nowego gadżetu, w istocie często pomaga
lut 13, 2008
Reply
W istocie.
Szczególnie facetom. ;)
lut 13, 2008
Reply
stary rolleiflex z tessarem (ale nie „T”), bo malutki naprawdę jest a zwisając z szyi miałbyś zawsze i wszystko na opuszczenie wzroku + _rk_:
> zeby robic duzo zdjec, nie musisz naciskac migawki. Wystarczy samo patrzenie przez wizjer. Trzeba podejsc do tematu, zobaczyc jak komponuje sie obraz, zmierzyc parametry.
Migawkę można raz na 100 zdjęć nacisnąć a i tak „zrobione” zostaną przecież wszystkie zdjęcia
a i lekcje odrobione.
Innym natomiast tematem jest parcie na cyfrę, nie wpowiem się, bo póki co nie miałem jeszcze ciśnienia.
lut 14, 2008
Reply
Myślałem podobnie, również kupiłem małego Canona Ixusa. Niby miałem po to samo Olka XA, ale zanim wywołałem filmy mijały wieki…
Jednak małpka-cyfrówka ma zupełnie inną plastykę niż zwykłe obiektywy, głębia ostrości nie ta. Więc odruchów nie wyrabia…
lut 14, 2008
Reply
można by napisać „Bramy i pasaże” :)
lut 14, 2008
Reply
ale trauma gamo-pasażowa…
Dobrze jest dzieciom pokazać różnorodność sposobów grania gam, trochę piano by ćwiczyć delikatność subtelność palców,
trochę mezzoforte by je wzmacniać
trochę przebierając w artykulacji
najciekawiej jednak grać z uczniem wspólnie gamy, i improwizować coś na tle tego, co gra dzielnie maluch :)
lut 14, 2008
Reply
Sceptyczna: aj, gdyby tak było, byłbym pewnie dziś innym człowiekiem ;)