Zawsze Kwadrat

czwartek

Martwi Mistrzowie Fotografii

8 Comments Maj 1, 2008 – 9:51 | Share and Save | Permalink |  Wydrukuj wpis |

Z tymi Mistrzami to nie jest taka prosta sprawa.

Jedni są pełni natchnionej duchowości, drudzy kapryśni, z jeszcze innymi nie można pogadać.
Z tymi ostatnimi to jest dość ciekawie, i nie jestem do końca przekonany, czy można ich nazywać Mistrzami. Szczególnie na myśl przychodzą mi Ci, z których czerpiemy natchnienie, inspirację oraz kierunek rozwoju, a którzy są… martwi.

Popatrzcie, ilu nieżyjących już fotografów zrobiło na Was ogromne wrażenie… Wrażenie tak wielkie, że czerpiecie z ich dorobku wciąż i wciąż. Nie da się z nimi pogadać w sensie dosłownym, ale okazuje się, że odkrywanie ich kolejnych fotografii, kolejności ich powstawania, kierunku rozwoju takiego fotografa – a dodatkowo czerpanie z tego, co ów człowiek zrobił inspiracji w naszych codziennych fotografiach – to wszystko zaczyna się składać na jakiś tam dialog!

Czemu akurat teraz o tym piszę?
Dwa powody – pierwszy powód, to sugestia Emsiego, żeby zamienić mistrza na coacha. Osobiście jakoś nie widzę „kołczowania” w sferze fotografii. Ten rodzaj relacji między uczniem, a trenerem jest oparty na posiadaniu konkretnego celu – być najlepszym skoczkiem narciarskim, programistą, Menadżerem Roku…
A jaki jest cel w mojej fotografii? Jak go zmierzyć? Ilością opublikowanych zdjęć w National Geographic? Czy może wysokością rocznego honorarium za zdjęcia?
To tak, jak z pływaniem na żaglach – możesz lubić ścigać się w regatach, ale możesz też przedkładać nad to spokojne halsowanie po morzach i oceanach. Ja ścigać się nie zamierzam, więc coach nie jest mi potrzebny. Chyba, że chciałbym osiągnąć mistrzostwo w jakiejś egzotycznej technice fotografii.

Druga rzecz, która spowodowała temat martwych Mistrzów, to fakt, że mój osobisty Mistrz zaczął najzwyczajniej w świecie być kapryśny. Wymyślił, że powinienem wypracować jakąś formę uległości wobec niego, na przykład statyw mu nosić, albo robić herbatę i kanapki.
No żesz w mordę!