Zawsze Kwadrat

niedziela

Subtelny geniusz, czyli nauka na błędach

22 Comments Maj 11, 2008 – 6:08 | Share and Save | Permalink |  Wydrukuj wpis |

W pewnym momencie, w wyniku jakiegoś dziwnego zrządzenia losu, razem z Keekiem znalazłem się na plenerku. Było już mocno po zachodzie, a my wracaliśmy do domów. Nie mieliśmy zrobionej ani jednej klatki, więc miny były nieciekawe. Mieliśmy jednak nadzieję (podobno ona umiera ostatnia) – otóż plan zakładał, że po drodze „cykniemy” pewien stary młyn.

I owszem, zajechaliśmy na miejsce, a na owym miejscu stał młyn.

Warunki pogodowe – mizerne. Księżyc miał wzejść za jakąś godzinę czy dwie (albo jeszcze później). Chmurek – jak na lekarstwo; tyle jednak, że przy długich ekspozycjach trudno zauważyć gwiazdy.Ciemno i zimno. Jednym słowem – wszystko przeciw nam.

Jednak determinacja fotografa bywa wielka – wyszliśmy i narażając życie zeszliśmy nad wodę i Straszny Młyn. Ponieważ było ciemno jak w… ciemni (a nawet ciemniej), to przy pomocy latarki zaczęliśmy szukać kadru. Zadanie było o tyle utrudnione, że jakieś zdjęcie było już tam przez jednego z nas uprzednio zrobione – a wiecie, jak to destrukcyjnie wpływa na Ego. ;)
Łazimy po tych chaszczach, i w konsternacji przestaliśmy się na chwilę nawet do siebie odzywać.

Czy Wy w ogóle zdajecie sobie sprawę z tego, jak bardzo to była stresująca sytuacja, do licha???
Raz, że nie mamy ani jednego zdjęcia z plenerku, dwa, że pogoda do dupy, trzy, że już jedno zdjęcie w tym miejscu powstało, a do tego przerażający, rozpadający się Stary Młyn!

No dobra – właśnie w tym momencie, kiedy chciałem powiedzieć „Nic z tego, wracamy”, rozległ się dźwięk silnika w oddali, zamajaczyły światła i zza rozpadającej się bryły z desek tworzącej młyn wyłonił się samochód. Po czym spokojnie pojechał sobie dalej. Stałem, a w głowie grały mi dzwoneczki. Znalazłem kadr!!!
Światła samochodu wyłaniającego się zza budynku powodowały, że cała scena przez krótką chwilę emanowała jakimś napięciem. Bardzo subtelnym, bardzo tajemniczym, ledwo uchwytnym. Ale było tam!

Okej, poleciałem po statyw do bagażnika. Pomierzyłem światełko, rozstawiłem się i zacząłem drapać po głowie. Ciemność wokół była tak gęsta, że mimo niedalekiej lampy z tyłu, czas naświetlania wynosił ponad 22 minuty przy szeroko otwartej dziurze (F/4) i filmie ISO400.

Teraz pytanie za 5 punktów – jak uchwycić tą krótką chwilę, gdy samochód wyłaniając się zza zakrętu z tyłu budynku oświetla barierkę i nadaje scenie szczyptę magii?

Cóż, trzeba liczyć na trzymany w pogotowiu dekielek, trochę refleksu i przychylne spojrzenia bogów. Tak swoją drogą, to uważam, że wśród panteonu bóstw powinno być jedno od fotografii (i byłaby to kobieta).
Jak się pewnie niektórzy domyślają plan był następujący:

• ustawiam kadr i przygotowuję się na długą ekspozycję;
• migawkę zwalniam w momencie jak pierwszy nadjeżdżający samochód zaczyna oświetlać drogę z tyłu młynu (nie wcześniej, bo największe znaczenie mają pierwsze sekundy naświetlania) i trzymam przez następne dwadzieścia kilka minut;
• tuż przed wyłonieniem się jadącego auta zza rogu budynku zakładam dekielek na obiektyw, żeby światła samochodu nie padły prosto w mordkę szkła;
• w międzyczasie podtrzymuję ciepłotę ciała skacząć, robiąc przysiady i pokrzykując do kolegi, który rozstawił się niżej – a co najważniejsze, wznoszę modły do bogów, żeby samochodów było więcej niż jeden, bo inaczej cienko to widzę.

Wspaniały plan, prawda?

To miało być genialne zdjęcie.

W międzyczasie przejechały 3 samochody we właściwą stronę plus jeden w niewłaściwą. Stresowałem się za każdym razem, jak przejeżdżały – wiecie, to zasłanianie obiektywu to jak robienie jakichś sztuczek magicznych.
Czułem się jak Sztukmistrz. Z Lublina.

Cóż powiedzieć – myślę, że popełniłem jeden zasadniczy błąd. Bo wiecie, to zdjęcie jest, powiedzmy, zbyt subtelne, by można było w nim od razu zauważyć ten ukryty geniusz, który przecież na pewno tam jest.

Myślę, że trochę odpuściłem kwestię odpowiedniego zaakcentowania pierwszego planu. Gdybym z tych barierek mostku nie zrobił jednej linii…
Wiecie, nie zaniedbujcie pierwszych planów. One są bardzo ważne. Nawet, gdy dzwoneczki Wam zadzwonią w głowie, uważajcie, by nie zignorować całej reszty. Bo bogowie są kapryśni, i bardzo nie lubią jak ktoś jest niedbały.

To już koniec tej historii. Zdjęcie Keeka możecie obejrzeć na jego stronie.