Zawsze Kwadrat

sobota

Marudzenie, Warsztat fotograficzny

Żegnaj Fotografio…

…Cyfrowa!
Dziś jest ten dzień, w którym podjąłem dość symboliczną decyzję.
Otóż, jak pewnie niektórzy wiedzą, nie stronię zbytnio od cyfraków – jednego z nich, 5-letniego staruszka, Sony F717 – używam do dziś jako światłomierza (co zresztą naraża mnie na docinki i drwiny ze strony ortodoksów analogowych zwanych betonami).

Ostatnio jednak, jakoś tak się złożyło, że mój soniak zaczął mi zwyczajnie przeszkadzać. Raz, że jest za duży, dwa, że od wciśnięcia przycisku do zrobienia zdjęcia mijają wieki, trzy, że szumi niemiłosiernie już od ISO 200.

Co więc postanowił sprytny Rudolf zrobić? Wymienić sobie cyfrówkę na nowszą.

Zaczęło się już jakiś czas temu – zacząłem przeglądać Internet. Na początku wymagania miałem dość duże – a to tak miał wyglądać, takie mieć parametry, tak szybko reagować, itd, itp.

Potem, jak to zwykle bywa, rzeczywistość zweryfikowała moje założenia i zostały mi trzy typy aparatów do wyboru: albo mała, sprytna lustrzanka, albo kompakt, albo coś pośredniego, najlepiej z jakością obrazu typową dla DSLR, i z wielkością kompaktową.

Po kolei: lustrzanki błyskawicznie odpadły. Wszystkie prócz Olympusa E-420 – ten odpadł mniej błyskawicznie, ale równie zdecydowanie. Rozmiar ma znaczenie, i jeśli miałbym go zabierać ze sobą chodząc po ulicy i ratując niewiasty od niechybnej śmierci – to się taki (mimo wszystko) kawał sprzętu nie przyda.

Dalej – kompakt. Okazuje się, że kompakty istnieją już takie, że tzw. shutter-lag (czyli opóźnienie od naciśnięcia przycisku do zrobienia zdjęcia, które tak mi przeszkadza w soniaku) nie jest problemem. Jedynym problemem są dwie rzeczy:

1. w małych kompaktach nie ma programów preselekcji przysłony (czy czasu). Mimo, że w zeszłym roku taki Fuji wypuścił fajny F31fd który posiadał tą funkcjonalność, jego następca został tak ulepszony, że już jej nie ma – na dodatek zauważalnie mocniej szumi.
2. w lepszych kompaktach jest problem z ogólną jakością obrazu, a tym bardziej z szumami – a mi, niestety, potrzeba ładnego ISO800.

Co pozostało? Pozostało coś pośredniego, takiego jak modna Sigma DP1, albo Ricoh GRII, o którym już wspomniałem.
Ricoh odpadł w momencie, jak zrobiłem nim zdjęcia – szumi chyba gorzej, niż mój 5-letni staruszek F717!
Pozostała Sigma, którą może bym kupił od biedy, gdyby zwyczajnie była szybsza. Wyobraźcie sobie moją desperację, skoro gotów byłem wydać 2,5 tysiąca złotych na coś tak małego ze stałym, ciemnym szkłem!
Niestety uświadomiłem sobie dzisiaj – właśnie dzisiaj – że całe to marudzenie nie ma sensu. Fotografia cyfrowa jeszcze nie jest na tyle dojrzała, by dostarczyć mi aparat, który bym chciał kupić.

Podjąłem więc męską decyzję – pozbywam się cyfraka, kupuję sobie porządny światłomierz, i będę szczęśliwszym człowiekiem.
Jeśli więc ktoś ma na sprzedaż Sekonica 508 – to proszę o info.
Dlaczego taki stary model? Bo działa na baterie paluszki, które można wszędzie kupić. A jak wiecie, mam jakieś skrzywienie na punkcie energochłonności mojego sprzętu, i wolę rzeczy, które nie polegają na ogólnej dostępności gniazdka z prądem 230V.

Wiecie, czuję, że to bardzo symboliczna decyzja. Niewykluczone, że stanie się ona pierwszym ogniwem w łańcuchu decyzji, który doprowadzi mnie do tego, że po sprzedaniu wszystkich elektronicznych urządzeń wyprowadzę się na Galapagos, zbuduję szałas i zamieszkam stroniąc od cywilizacji.

Przerażające.