poniedziałek

Berlin i "street"

Berlin to miasto, które da się polubić. Co prawda byłem tam bardzo krótko, ale dziwnym trafem potwierdzam ogólnie panującą opinię – ludzie w tym mieście są naprawdę otwarci, w przeciwieństwie do mieszkańców naszych największych polskich miast. Widać to już po tym, jak w pierwszych sekundach łatwo nawiązuje się kontakt wzrokowy. Dziwne uczucie dla kogoś z szarej Polski. Dziwnie budujące.

Robienie strita dla kogoś niewprawionego w sztuce, to wyzwanie, ale w takim mieście jak Berlin sprawia też przyjemność. Zróżnicowanie miejsc – te wszystkie stacje i stacyjki S-Bahny i U-bahny – tworzy się tam niesamowity galimatias stylów i atmosfer.

Oczywiście miałem też nieprzyjemność spotkania się z zakompleksionym Turkiem, któremu nie podobał się fakt, że robiłem zdjęcie z nim w tle, oraz ogólnie bolały mnie nogi. Ale cóż to wszystko w skali Wszechświata!

Jako początkujący stritowiec, muszę stwierdzić, że bardzo trudno mi akceptować niedoskonałość kadru w ułamku sekundy, jaki dostaję czasem od Losu na zrobienie zdjęcia. Przyzwyczajony do tego, że mogę ruszyć się dwa kroki w bok, czy poczekać na lepszą minę czasem zbyt długo zostawałem w obliczu fotografowanego/fotografowanej z aparatem przy oku, co oczywiście kończyło się zmarnowaniem okazji, zwróceniem na siebie nadmiernej uwagi, i zepsuciem sytuacji.

Wydawać by się mogło, że cyfrówki są doskonałe do strita (wiecie, ta przewaga w możliwości zmiany ISO, ten brak ograniczenia do 36 klatek, itd) – i niewykluczone, że sama technologia się rzeczywiście idealnie nadaje. Tylko oczywiście jest jedno „ale” – nikt nie zrobił odpowiedniego aparatu, łączącego cechy najlepszych osiągnięć techniki i ergonomii (sam też to poczułem, wyposażony specjalnie na tę okazję w Olympusa E-420 z „plackiem”).
Za przykład weźcie sobie relację Michaela Kambera, którego podsumowanie doświadczeń z Iraku z super-wypasioną (jak to mówią Amerykanie – state of the art) Leicą M8 jest… no po prostu masakrą dla biednych niemieckich producentów. No dobra, biednych może nie, ale – ja bym po takim feedbacku szukał (zalewany falami wstydu) porządnej papierowej torby na głowę. Masakra.