Zawsze Kwadrat

środa

Fotografie, Marudzenie, Plenery fotograficzne, Warsztat fotograficzny, Zdjęcia kolorowe

Ile czasu można robić zdjęcie?!

Czasem czuję się jak kapłan jakiejś egzotycznej machino-religii.
Obrządki, rytuały, jakaś nutka magii krążącej wokół sprzętu, który jest jednak nieodzowny, żeby działania zakończyły się wymiernym sukcesem…
No i do niedawna sądziłem, że technologia cyfrowa jednak trochę jest mniej magiczna, bo… przyspiesza.
Wiecie – cyfrówki (nie tylko mi) kojarzą się z „pstryk i po wszystkim”. Jak szybki seks z przedwczesnym wytryskiem.

Ale ale! To nieprawda, jak się okazuje. :)
Zależy od tego, co się robi, i jak się to robi.
Wiadomo już, że można robić zdjęcie przez półtorej godziny.
A wczoraj dostałem w twarz świetnym przykładem na to, że te 90 minut to „pesteczka”.

Zaczęło się przed 22-gą. Wsiedliśmy z Emsim do auta, kierunek Zalesie i szukamy odpowiedniego miejsca.

Cel: astrofotografia.

Koło dziesiątej, czyli bardzo szybko, znaleźliśmy odpowiednie miejsce – polanka, z dala od świateł miasta, atmosfera okej i dobre miejsce na rozłożenie statywów.

Wierzcie, bądź nie, ale rozłożenie sprzętu do robienia zdjęć nieba zajęło mojemu drogiemu koledze czas… do godziny pierwszej.
Trzy cholerne godziny zanim zaczął robić pierwszy kawałek klatki! Kawałek, bo te zdjęcia (robione jakimś wypasionym cyfrowym Nikonem) trzeba oczywiście posklejać; tam jedno nie wystarcza – tak to już jest z astrofotografią.

Czułem się, jak Szybki Gonzales, z tymi moimi kilkuminutowymi (a najdłużej półgodzinnymi) ekspozycjami. Szybki, sprawny (bo statyw też mam w sumie mniejszy), a przede wszystkim nie zawieszający się i bez baterii. Bo oczywiście – będę wredny – te stosy niezbędnych kabelków, urządzeń i innych bałaganów a to nie działały bo nie stykało, a to się zawieszały, a to się w końcu baterie pokończyły – w cyfraku, a zaraz potem w laptopie.

Wszystko jest względne, jak widać. ;)