Zawsze Kwadrat

czwartek

Takie o prawdziwym świecie…

7 Comments Wrzesień 4, 2008 – 18:03 | Share and Save | Permalink |  Wydrukuj wpis |

Moja przygoda z tym fotografem, zaczęła się oczywiście w Internecie. Najpierw powiedziałem tak: „(…)wg mnie za bardzo kombinuje z kadrowaniem, no ale być może to takie moje brzydkie uprzedzenie…”
Bo, że jestem uprzedzony wobec wszystkiego, co nie kwadratowe, to chyba nie muszę nikomu tłumaczyć, co?

No.

Potem zapomniałem na chwilę o jego zdjęciach.

Kilka ładnych miesięcy później, Los w postaci kolejnego Znaku z sieci, postanowił mi delikatnie przypomnieć o tych fotografiach. Spojrzałem po raz kolejny – i oglądałem je prawie z łezką w oku – tak mi się podobały; takie znajome, takie epickie, a jednocześnie takie o zwykłym człowieku, który jakoś tam się wprasowuje w ten dziwny świat. No i miały coś magicznego, rzecz jasna, magicznego nie tylko w treści, ale i w formie.

Wtedy napisałem komentarz już z większym przekonaniem co do chęci obejrzenia zdjęć:
„Szkoda, że albumu żadnego nie ma w Polsce, ale – kupię, jeszcze taki kupię…
Chyba, że ktoś wcześniej u nas wystawę jakąś zrobi.”

Przez następne miesiące nikt wystawy nie zrobił.

Postanowiłem więc – zgodnie z odgrażaniem – kupić ten album. Zamówiłem raz – okazało się, że coś jest nie tak z autoryzacją w banku. Okej, zdarza się. Zamówiłem ponownie – znowu nie comprende!
Po bojach z bankiem i ze sklepem, zamówiłem po raz trzeci, używając innej karty.
Udało się!
Dziś, po 3 tygodniach od zamówienia przyszedł wreszcie, sprawiając mi niewysłowioną radość. Album Hong Kong Yesterday.

To są zdjęcia o prawdziwym życiu, prawdziwym świecie – pomyślałem idiotycznie.
Po czym spojrzawszy z góry przez wielkie okno wychodzące na Aleje Niepodległości, zastanowiłem się nad swoją głupotą.
Dlaczego zdjęcia sprzed 50 lat mają być o prawdziwym życiu, a to, co wokół, ma być tej prawdziwości pozbawione???
Dlatego, że jest tam człowiek brudny i biedny?
Dlatego, że ludziom jest zimno i w rześkim porannym słońcu zajmują się praniem parującej bielizny?

Dlaczego wolę oglądać ten świat, którego przecież już nie ma, zamiast samemu robić zdjęcia, które ktoś kiedyś nazwie „takie o prawdziwym świecie”?

Cholera, zamiast coś dawać moim wnukom, dzieciom, czy nawet nieznajomym – wściubiam nos w album skośnookiego fotografa, który kiedyś sfotografował uliczki Hong Kongu.

Egoista ze mnie.

Mimo wszystko, wróciłem do domu i pokazałem album żonie. Zapadł zmrok, a ja dziś znów nie zrobiłem zdjęcia. Przeglądam te piękne fotografie i tłumaczę sobie, że ich oglądanie coś mi jednak da…