Zawsze Kwadrat

Nie chcę nikogo obrażać ale dla mnie taka abstrakcyjna fotografia jest bez sensu… za dużo w tym artyzmu. Ja lubię taką prawdziwą (normalną) fotografię, fotografie ludzi, przedmiotów i miejsc, które istnieją w rzeczywistości i są realne, a nie jakieś specjalnie stworzone na potrzebę danej fotografii. Niby to też jest sztuka no bo w zasadzie to nie ma tutaj ograniczeń co do przekazu ale eh… dla mnie to nie działa w ten sposób. I faktycznie chyba masz rację, że to taki ostatni poziom wtajemniczenia, ale ja bym to ujął tak, że w wielu przypadkach to taki ostatni poziom do zaliczenia, kiedy nie pozostało Ci już nic innego.

Chyba żadne wtajemniczenie, twórca ma potrzebę robienia takich a nie innych prac. Oglądający z kolei czują w tym harmonię kształtów, tonów, kolorów, czy jakichś innych walorów albo nie.

Rob, dla mnie bardzo rzadko i tylko w „rażących” przypadkach twórczość może być bez sensu. Może mi się nie podobać, mogę nie rozumieć, czy nie czuć ale staram się nie negować wartości czyjegoś myślenia i pracy. Warto też przeczytać wymieniony artykuł w Lenswork lub gdzie indziej o autorze, czy nawet o innym abstrakcjoniście. W dalszym ciągu pewnie nie będzie Ci się podobać ale może przestanie być „bez sensu”.

Żeby było jasne, ja nie neguję tych wartości. Szanuję to, że autor tworzy taką sztukę, jeżeli mu się to podoba to ok, ja nic do tego nie mam. Po prostu mi się nigdy takie coś nie będzie podobać.

Może nie jest to kolejny stopień wtajemniczenia, a może i jest. Zależy. Napewno nie najwyższy, nie ostatni. Dla mnie to raczej taka odnoga, rozwidlenie, gałąź może – maksymalnie w stronę dominującej formy, prawie do zatracenia resztek treści… Czy jest osobista? To pewnie zależy od fotografa, pewnie nawet od konkretnego cyklu czy zdjęcia. Dla mnie jest to wytchnienie od nahalnej dosłowności, widocznej coraz bardziej wraz ze zwiększającą się świadomością. Widocznej absolutnie we wszystkim, nie tylko w fotografii, poezji… sztuce… Jest to nadzieja, że odbiorca sam dostrzeże w tym treść. Uniwersalną lub swoją własną. Może nawet dostrzeże lepiej niż autor kiedykolwiek będzie mógł dostrzegać. Bez dosłownego pokazywania palcem… Takie zbliżanie się do absolutu… Ale to moja opinia, a ja ciągle kołyszę się w zawieszeniu pomiędzy formą a treścią – w nierównowadze – wciąż bliżej formy niż treści…

> Ale czy nie są w ten sposób cholernie egocentryczne?

Niekoniecznie, Rothko pokazując efekt brzegowy między życiem a śmiercią, czy między życiem a upodlonym życiem, czy wreszcie między nami a całością istnienia, odmieniał — świadomie — postawy ludzkie i z pełną determinacją wbijał oglądających głęboko w posadzkę galeryjną. Dla wielu nic już nie było takie samo.

Zrezygnował z fizjoplastyki właśnie dlatego, gdyż nie dawała takich możliwości oddziaływania.