Zawsze Kwadrat

poniedziałek

Łapać chwilę, czy czekać na kadr?

7 Comments Listopad 10, 2008 – 23:38 | Share and Save | Permalink |  Wydrukuj wpis |

Odżywam.

Długie weekendy są jednak cholernie pożyteczne. Przedwczoraj robiłem zdjęcia… Robiłem je też wczoraj rano, wczoraj wieczorem, dziś rano i po południu. Bosko!

Ten soczysty nadmiar czasu poświęconego na fotografowanie spowodował, że – zamiast łapać chwile, chwytać je niczym uciekające pokemony z paczki czipsów – folguję sobie i czekam na to, aż mi się taka chwila w kadrze sama zjawi, zmaterializuje i ustawi, a ja ją złapię i zniewolę na filmie jednym magicznym przyciskiem.

W sumie, to okrutne. Okrutne, bo przykładam tak naprawdę wielką uwagę do opakowania kadru w formę, licząc, że treść mi się w tą formę wpasuje.

Na przykład: stary kościółek, wioska w środku kraju, trzeźwy, niedzielny poranek. Przed rozpoczęciem pierwszej mszy chodzę i zwiedzam. Znajduję odpowiednie tło do moich kadrów, które układam sobie w głowie, i wręcz zaznaczam miejsca, w których mogę się ustawić z aparatem. Ustawiam i czekam. Czekam na babcie, odświętnie ubrane, dziadków i starszych panów, spotykających się wśród papierosowego dymu w swoim męskim gronie, i witających się mocnym uściskiem ręki.

Pewne miejsca i pory są bardziej szczęśliwe, inne mniej, ale ogólnie doczekuję się – po nabożeństwie babcie, starowinki, dziadkowie, panowie, dzieci i całe rodziny – wchodzą chmarami w moje kadry. Ja tylko zbieram piankę z pełnej szklanki i leniwie naciskam raz po raz spust migawki.

A co, mam przecież dużo czasu. Nie ma się co spieszyć…