Zawsze Kwadrat

wtorek

Tomaszewski – „Rzut beretem”

11 Comments Listopad 11, 2008 – 23:58 | Share and Save | Permalink |  Wydrukuj wpis |

Byłem na wystawie „Rzut beretem” w CSW. Byłem, bo lubię zdjęcia, jakie – jak sądziłem – można tam zobaczyć. Takie o prawdziwym życiu, takie, na które od dłuższego czasu mam ochotę.

Było trochę ludzi, ale tym razem nie będę narzekał na tłumy.

Opowiem o zdjęciach oraz odbitkach, bo to dwie różne historie.

Mam nieodpartą ochotę odnieść się do skrajnie różnych opinii dwojga całkiem różnych autorów-fotografów: Beaty, chwalącej autora za „przygodę intelektualną i ucztę wizualną” oraz Iczka, ganiącego z drugiej strony za „nic nowego, odkrywczego, brak rozwoju„. Skąd takie skrajne oceny? Według mnie właśnie stąd, że pan Tomaszewski, będąc człowiekiem, o którym każdy fotografujący ma wyrobione (bardziej lub mniej) zdanie, zrobił coś, co jest po prostu… klasyczne!

Zagrał nam kawałek utworu, który oczywiście nie jest przebojem na miarę jakiejś, powiedzmy, Madonny, ale! – zagrał ten klasyczny kawałek w interpretacji jednak nowoczesnej, z pełnym wsparciem instrumentów elektronicznych i zaplecza technologicznego na miarę XXI wieku.

Chodziliśmy po piwnicy CSW, wśród dużych, czarno-białych odbitek i… jeden z nas oceniał wrażenia stricte wizualne, drugi kontekst zdjęć, trzeci stronę techniczną fotografii, czwarty wydruki i oprawę, a piąty obserwował to zgromadzenie wielu osobowości w jednym ciele odnotowując kolejny powód do odwiedzenia dobrego psychoanalityka. ;)

Prócz nas pięciu była jeszcze ze mną oczywiście moja legalna, stabilna osobowościowo partnerka seksualna. I to jest bardzo ważny element tej opowieści, bo okazuje się, że Kasi, jak również przynajmniej jeszcze jednej parze staruszków absolutnie przeszkadzały podpisy pod fotografiami – podpisy będące rodzajem narracji w temacie polskich, popegieerowskich wsi. Opisy, które być może pasują do artykułu w National Geographic, ale nie budowały atmosfery wokół zdjęć.

Co mi przeszkadzało? Widoczna cyfrowatość niektórych odbitek. Ale to moje osobiste zboczenie, wynikające z tego, że porównuję swoje odbitki ciemniowe ze zdjęciami drukowanymi. Sama rezygnacja z ochronnego szkła, efekt (chyba) niefrasobliwości wynikającej z postawy „a co tam, najwyżej wydrukuję sobie następne” jest jednak na plus – szkło, będące w interesie autora raczej nie pomagało odbiorcy. Prowadzi to jednak do wniosku, że cyfrowe odbitki będą wiodły prym, co jest smutne, bo bardziej jednak podoba mi się technologia analogowa. I tak, chcę powiedzieć to jasno i głośno – wolałbym, żeby ta wystawa została zrobiona w całości na materiałach analogowych.

Same zdjęcia jednak – ooo… tu, choćbym chciał, nie potrafię narzekać. Były takie, które są typowymi chwytami z dużym wow-factorem (odpowiednio szeroki kąt, kontrastowość, itd.); ale były też takie, które chwyciły mnie zwyczajnie za serce, bo to kawał dobrej fotografii! I – odnosząc się do wspomnianych wypowiedzi „znajomych z internetowego podwórka” – podkreślę stanowczo: nie wolno oceniać tych zdjęć po miniaturkach w Internecie, czy po fragmentach z filmików!

Wiem, że to trochę nielogiczne, ale mimo wszystko pokażę Wam tu i teraz zdjęcie, które cholernie mi się spodobało. Zdjęcie, którego mimo starań nie potrafiłem znaleźć w Internecie. Zdjęcie, które jednak udało mi się zdobyć, bo czego się nie robi dla wiernych fanek i wielbicieli. ;)

Popatrzcie i miejcie świadomość tego, że trzeba to zobaczyć na żywo. A będziecie mieć jeszcze przez jakiś czas okazję, bo wystawa ma być również w Krakowie, Wrocławiu, Poznaniu i Gdańsku.

©T.Tomaszewski