Zawsze Kwadrat

niedziela

Lenswork #80

10 Comments Styczeń 18, 2009 – 12:17 | Share and Save | Permalink |  Wydrukuj wpis |

Nie chcę zapeszać, ale chyba poprawia się Lenswork – 80-ty numer nawet mi się podoba! :)
Najgorsze jest jednak to, dlaczego tak jest – bo osobiście uważam to za mały skandal. Ale po kolei.

Zastanawialiście się kiedyś nad tym, żeby otwierać galerię? Założę się, że tak, i wielu czytających ma swoją pierwszą wystawę już za sobą. Muszę powiedzieć, że odwiedzając nasze polskie wystawy, nie widziałem nigdy wyeksponowanej informacji o sprzedaży odbitek. Do dzisiaj wcale mnie to nie dziwiło, no bo według mnie arogancją byłoby liczyć na sprzedaż dzieł podczas swojej pierwszej wystawy. I tutaj – po raz kolejny – obserwuję ogromną różnicę w podejściu Polaków i Amerykanów. Ci drudzy, jak się okazuje, przed swoim pierwszym wernisażem już myślą o tym, jak prace sprzedać, ile powinni zgarnąć kasy i jak te pieniądze zliczyć.

Całą sprawę opisał Brooks Jensen we wstępniaku. Pomijając fakt, że ten człowiek kieruje się raczej tym starszym zestawem zasad i również (jak ja) uważa za arogancję liczenie na sprzedaż podczas pierwszej wystawy, napisał on całkiem spory – i jak sądzę wartościowy – zestaw rad i uwag na to, co zrobić, by nie czuć zawodu, frustracji i innych złych emocji po swoim „pierwszym razie”. Więcej – on naprawdę potrafi poradzić, jak znaleźć klienta, co komu sprzedawać, za ile, czy – jak tych klientów przy sobie zatrzymać. Abstrahując od fotografii, sądzę, że dla wielu różnych, innych biznesów, ten tekst mógłby być całkiem przydatny.

O ile wiem, wstępniaki zazwyczaj są udostępniane na stronie wydawnictwa, więc zachęcam do znalezienia i uważnej lektury.

Wracając do fotografii – znowu pojawia się (zasygnalizowany przez portfolio Brooksa 10 numerów temu) temat kontekstu, w jakim ogląda się pewne zdjęcia. Charles Grogg strzelił parę fotek roślinkom, używając dużego formatu i filmu Polaroid 55. Pójście na łatwiznę, jak pomyślałem na początku – oczywiście do momentu, gdy przeczytałem wstęp do zdjęć. Zastanawia mnie, w kontekście podpisów, jaką w takim razie rolę pełni taki wstęp – czy to rzeczywiście oddzielny byt? Czy jest potrzebny? Z jednej strony aniołek mówi „odrzuć ten pomysł, to herezja”, a diabeł na drugim ramieniu, dźgając mnie widłami zachęca, bym zaakceptował następny rodzaj opakowania fotografii… To trochę tak, jakby ciastko owinąć w papier, zamknąć w pudełku, obwiązać kokardką, opakować w następny papier i dawać komuś mówiąc „smacznego”. Bez sensu trochę, right?

Well, tak czy siak – obnażając te fotografie z kontekstu, jest to kawałek zwykłej i nieciekawej (acz ładnej) martwej natury.

I tu się kończy „nudna” część tego numeru Lensworka. Dalej na arenę wkraczają ludzie, i to w sposób kontrowersyjny – bo za pomocą kolaży. Nie cierpię kolaży. Ale te kolaże mają już nawet bez podpisu spójną wymowę i bazując na temacie, który mnie zazwyczaj potrafi poruszyć – pokazują wycinek historii rodziny autorki, Brigitte Carnochan. Wojna, Niemcy, tragedia, prześladowania, w tle Żydzi i dwóch oficerów – jeden niemiecki, drugi amerykański. Specyficzne, ale nie odrzucam (sic!).

Następne portfolio jest autorstwa Benoita Sneessensa – dość przeciętny zestaw portretów pakiństańczyków.

Prześlizgam się więc szybko do następnego materiału, a tam… wywiad i zdjęcia z Michaelem H. Reichmannem (założycielem znanego chyba wszystkim luminous-landscape.com). No do licha! Nigdy bym się nie spodziewał w takim miejscu takiego człowieka! Reichmann jest dla mnie postacią na wskroś techniczną, cyfrową, kolorową, i tak dalej, a tu… tu nawet podobają mi się jego zdjęcia. Zresztą nie pierwszy raz. Z tego portfolio i wywiadu, jaki przeprowadził z nim Brooks wynika, że prędzej czy później zrobisz dobre zdjęcia, jeśli będziesz się trzymał podstawowych zasad i dasz radę fotografować przez kilkanaście, bądź kilkadziesiąt lat. ;)

No cóż, dla niektórych, jak sądzę, to cholernie pocieszające!

PS. Tak sobie zacząłem kombinować, w związku z brakiem jakiegokolwiek podobnego (nie mówiąc już o tym, żeby „równego poziomem”) czasopisma u nas w kraju… Przyjętym zwyczajem jest, że książki się tłumaczy. Może remedium na polski rynek byłoby wydawanie, powiedzmy z jednonumerowym (czyli kwartalnym) opóźnieniem, zwyczajnie przetłumaczonej na język polski wersji Lenswork?