Zawsze Kwadrat

Ześ się przyczepił… :) Czytałem rano ten wywiad, ale dla mnie on jest jałowy. Mnie od warstwy fotograficznej najbardziej interesuje to, że dziennikarz jest w stanie przeprowadzić tak nudny i jałowy wywiad z kims, kto moze ma cos wiecej do powiedzenia niz to, ze kręci filmy.
Obawiam sie, ze Tim akurat stal sie tutaj ofiarą dzinnikarki. Nie znam Weroniki, ale tak slabego „wywiadu” dawno nie widziałem.
Poza tym, odgrzewany kotlet niemiłośiernie.

A do meritum wpisu wracając nieudaolnie – chcę tylko napisać, że Rudolfie drogi przed ciosem w szczękę z pewnością nie uratują Cie same słowa, że jesteś fotografem :)
Może jakieś foto Twoje, to bardziej… :)

Jak mówię ludziom, że jestem miłym, grubawym amatorem fotografii z długimi włosami i brodą, to zaraz wywalają mi jakąś kótnię z Gumą :)

Ech… mam wrażenie, że żyjemy w jednej, wielkiej szufladzie….

Mnie przeraził w tym wywiadzie motyw tego, że on uważa klatki wycinane z filmu za równoważne fotografii.

Niezbyt przyjemna to myśl, że nagrody fotograficzne zdobywać będą klatki filmowe a nie fotografie.
Fotografia przestaje mieć wtedy znaczenie, skoro i tak przegra ze stołem montażysty.
Kamerzysta musi po prostu być i biec tam gdzie pojawia się zdarzenie.
Fotograf musi w każdym momencie myśleć i czuć, by zdobyć to jedno symboliczne zdjęcie.

Zgadzam się z tym, że rośnie rola łączenia fotografii z dźwiękiem, stąd popularność photocastów i innych form multimedialnych.

Nie zgadzam się na odbieranie fotografii jej prawdziwego znaczenia i jej deprecjonowanie wskutek pogoni za obrazem wartym miliony.

A Hetherington ma po prostu chyba mocno przerośnięte ego. Szufladki to dla mnie temat poboczny w tym wywiadzie. Bardziej interesująca jest nowa wizja obrazu i multimediów i ewolucja samej fotografii jako dokumentacji świata otaczającego.

Ja się tam takiej wizji nie boję. Po pierwsze nie wierze, że taki fakt miałby nastąpić szybko. Po drugie za bardzo nie widzę tu momentu tworzenia fotografii. Po trzecie nie wiem o co się Tim burzy. Jak zrobi inne zdjęcie to go inaczej skatalogują. I tak kręci się wokół reporterki w tym co mówi. Aktu nie zrobi i vice versa, chyba nie chciał przez to powiedzieć, że jest uniwersalny. A dziś ludzie lubią „tagować”.

Rudolf, to się kupy nie trzyma! Chciałoby się zapytać „o co cho” w Twoim tekście? Tim akurat się obronił i trafnie argumentuje dlaczego nie powinno się go nazywać fotografem wojennym.

Jeśli chodzi o sam wywiad to faktycznie jest trochę mdły – chyba nie był specjalnie zainteresowany rozmową, aczkolwiek mówi tam ważne rzeczy. Co bardziej kumaci i wybiegający w przyszłość swojego zawodu fotoreporterzy już widzą zarodek rewolucji, która po cichu dokonuje się na naszych oczach. Zdjęcia wypierane są przez formy multimedialne, raczej filmy niż fotokasty, które do tej pory nie zyskały wielkiej popularności. Wszelkie agencje informacyjne czy wydawnictwa coraz częściej korzystają z materiałów, które mogą zdobyć niewielkim kosztem – vide choćby tvn24 i filmiki od widzów:
„Nie jakość, ale treść wyznacza teraz wartość zdjęcia. Nieważne, jakim aparatem fotografuję, nieważne, jaką kamerą, ważne, aby temat mojego ujęcia był niepowtarzalny, abym był jedną z niewielu osób, które dają świadectwo owego wydarzenia.”
Fotografia sama w sobie przestaje istnieć jeśli chodzi o formy dokumentalne. Może to i smutne, ale to znak naszych czasów.

Tim jednak mówi rzeczy całkowicie prawdziwe:
„…Jakość reprezentują fotografowie pracujący na aparatach analogowych. Z czasem to oni zyskają miano artystów. Ich prace trafiają do wąskiego grona, są poddawane debatom intelektualnym, wytyczają kanony i kosztują bardzo dużo przy niewielkiej produkcji.”
Już wylewam mokre kolodium :]

ps. „Krok dalej niż blisko” – jestem ciekaw kto wpada na tak genialne nazewnictwo, chciałoby się teraz zaśpiewać „im więcej ciebie tym mniej…” ;]