Zawsze Kwadrat

chodzą mi samemu po głowie takie myśli z okazji różnych rozmów. przydałaby się definicja, przydałoby się określenie i rozróżnienie językowe tego co jest punktem wyjściowym od tego co oglądamy jako efekt przedstawiony przez autora albo sami przedstawiamy. Dla mnie osobiście moment od wyzwolenia migawki po skadrowaniu jakiegoś fragmentu przestrzeni to ujęcie, albo zdjęcie właśnie. Takie zdejmowanie jakby warstewki rzeczywistości widzianej przez obiektyw. Z mniejszą lub większą dokładnością mogę przewidzieć jak dalej potoczą się losy tego obrazu, ale nie widzę go jeszcze [choć w cyfrze ulega to skrótowi - wyświetlacz]. Dalej jest negatyw, albo RAW, czyli plik surowy, bez mojej ingerencji ponad wybór samego materiału zdjęciowego. Ostatecznie pozytyw, czy wydruk [i tu już dla mnie na trzeci plan spychane są takie rzeczy jak opis/kontekst czy oprawa choć wynika to ze specyfiki moich zainteresowań fotograficznych]. Efekt nazywam sobie w głowie dopiero fotografią. Rozróżnienie przydaje mi się dla potrzeb rozmów np o grafikach powstałych na kanwie zdjęcia. Zazwyczaj nie przerabia się graficznie gotowej fotografii, przynajmniej dla mnie to byłoby niszczenie czegoś skończonego. W miejscu rezygnacji z obróbki tradycyjnie wiązanej z fotografią projekt odbija w stronę grafiki. Ale to dygresja tylko w celu uzasadnienia podziału. Sama prewizualizacja pozytywu/wydruku [tj przed naciśnięciem migawki czy wręcz przed dokonaniem pomiarów], o ile ma silny wpływ na proces, dla mnie osobiście nie należy do niego. Choćby dlatego, że konsekwencja nieczęsto gości w moich projektach ;)

Każdy jakoś sobie sam tworzy wewnętrzny słownik i choć upiera się przy stosowaniu dokładnych definicji [trudno przestawić się całkiem wewnętrznie na czyjś słownik], przy kontakcie z innymi przechodzi na breję zwaną językiem potocznym. Jeśli zapytam kogoś „czy mógłbym zrobić jego ujęcie” zabrzmi to dziwnie, a staramy się upłynnić ten etap dla własnego dobra. Ograniczę się więc do szerokich i niewiele uściślających sformułowań jak portret, czy zdjęcie właśnie.

A czy blog w w komputerze naprawdę istnieje? Czy może jest tylko czymś wymyślonym?
A może cały nasz świat nie jest rzeczywisty? Może jest tylko cieniem rzeczywistego świata rzucanym na ścianę jaskini w której siedzimy uwięzieni?  Czy podczas kręcenia Awantury o Basię naprawdę wrzucono kobietę pod pociąg? Myślę, że nigy się tego nie dowiemy…

o to to, ten blog bylby prawdziwy, gdybym mogla przeczytac go w Empiku na kanapie, DOTYKAJAC i przewracajac kolejne strony… a tak, phi, czuje sie oklamywana!

stałeś się komercją!!!

piszą o Tobie na fotopolisie!!!

czy przez „pomocniczy prostokąt” to patrzy niejaki pan Tomasz P.? :)

z prostokątem dobry pomysł. sam tak czasem robię, tyle że zamiast prostokąta używam oprawki okularów, dzięki czemu wychodzą mnie ładne panoramy (szkoda, że Państwo tego nie widzą). od czterech  miesięcy „fotografuję” w ten sposób pewien wiadukt kolejowy, czuję się jak Claude Monet. megalomania ze mnie wyłazi.

W sumie to Niepce zrobił Heliograf – pokrył kawałek metalu asfaltem syryjskim – substancją bitumiczną otrzymywaną z ropy naftowej o właściwościach śiatłoczułych. Hmmm może się czepiam, ale w „The Photograph” Clarke pisze o 8 godzinach naświetlania ;) Pozdrawiam!!!!

>Każdy jakoś sobie sam tworzy wewnętrzny słownik..
Dokładnie, tak ja to „widzę”:
Zdjęcie zdarza nam się „zobaczyć” — jak wspomniałeś — już na etapie kadrowania, stuprocentowe zdjęcie. Takie zdjęcie to skarb!
Jeżeli uda nam się uzyskać je również na odbitce to mamy piekielnie dużo szczęścia, 
a wykończenie należy do procesu jego powstawania (przynajmniej w/g „the print”) więc odbitka wykończona jest wykończonym zdjęciem a niewykończona — niewykończonym ;-)

Zdejmujesz fragment rzeczywistości i wtłaczasz go w małą ramkę.  Nie jest już rzeczywistością, ale to nie ważne.  Zdjęcia nie można dotknąć, bo nie istnieje w sensie fizycznym.  Nośnik nie jest zdjęciem i jest istotny tylko z przyczyn praktycznych: bo potrafi zdjęcie pokazywać.  Samo zdjęcie istnieje tylko w głowie.