Zawsze Kwadrat

piątek

Czarno-białe, Kadrowane w kwadrat, Warsztat fotograficzny

Gadżety dla fotografa

Bez bicia przyznaję się, że czasem mam ochotę na gadżety. Jak większość mężczyzn, czuję się lepiej, gdy dostanę do rąk nową zabawkę – w postaci nowego obiektywu, aparatu czy komputera.

Lubię je, jednak… zostawiam wszystkie, gdy fotografuję.

Wszystko zaczęło się od okularów przeciwsłonecznych. Oczywiście, kiedyś okulary zakładałem często – czasem nawet wtedy, gdy nie było jakiegoś mocnego słońca – ot, po to, by się lansować. ;)

Z tym lansowaniem się w ciemnych okularach, to – swoją drogą – niektórzy naprawdę przesadzają: widziałem gdzieś na youtubie film, na którym grupa amerykańskich mężczyzn siedzi głęboko pod ziemią, w kopalni, przy mdłym świetle przenośnych lamp, a wśród nich jeden z czarnymi okularami. Mocny twardziel, naprawdę. Ale czego się nie robi, żeby dobrze wypaść w telewizji, prawda?

No więc okulary nosiłem. Nosiłem i robiłem zdjęcia. Stopniowo jednak zaczęło do mnie docierać, że praktycznie każdy rodzaj okularów przyciemnianych zmienia kolory. Jak to?! Ja tu dbam o odpowiedni balans bieli, a głupie okulary fałszują wizerunek świata??? No i poleciały do śmieci. Odtąd nie używam przyciemnianych szkieł.

Następny gadżet – ajpod. Oczywiście równie (jeśli nie bardziej) lanserski, jak okulary. Zabierałem go szczególnie do biegania; do momentu, gdy pewnej nocy (późno wróciłem z pracy) wyszedłem się zwyczajowo rozruszać i… po prostu go zapomniałem. Był piękny, letni, późny wieczór i wokół żadnych ludzi – właśnie wtedy poruszyło mnie, jak wiele dźwięków do tej pory traciłem – szelest liści, śpiew ptaków, wiatr, chrzęst butów na piasku…

Podczas moich ostatnich wakacji robiłem zdjęcie nad oceanem. Było ostre słońce, a ja stałem sam, dość daleko od ludzi. Okazja do okularów i iPoda jak znalazł – ja jednak stałem tam jedynie z aparatem na statywie i chłonąłem: wszechobecne światło, niesamowity dźwięk fal i świadomość, że stoję naprzeciwko napierającego oceanu samiuteńki, mały wobec niego i obdarty ze wszelkich gadżetów – i to było jednocześnie trochę groźne i wspaniałe. Naprawdę, świetnie się robi zdjęcia bez tych wszystkich „pomocy”! Wróciłem cały słony, owiany pędzącym wiatrem i południowym słońcem i… szczęśliwy jak mało kiedy. I pomyśleć, że z empetrójkami w uszach miałbym nie usłyszeć boskich grzmotów pędzących na mnie fal! Ha!

Wiem, że w dobie naprawdę fajnych gadżetów trudno jest je odrzucać, tym bardziej tym, którzy starają się nadążać za pędem technologicznym. Ale tym większy potrzebny jest wysiłek, a więc i satysfakcja mocniejsza. Czasem najlepsze, co można posłuchać, to cisza, albo zwyczajny wiatr.