Zawsze Kwadrat

Są zdjęcia, w których ludzie by przeszkadzali, ale nie można z tego robić reguły. Ludzie w landszaftach skoro już o nich mowa, są rewelacyjnym punktem odniesienia, pozwalającym wyobrazić sobie wielkość, ogrom, otaczającej go przestrzeni.
Zupełnie pomijam fakt, że reguły są po to, aby je łamać :)

Koniecznie bez ludzi!
Wszelkie mózgi na zdjęciu krajobrazowym są zakazane.
Wszelkie!
O… przykład… patrzę teraz za okno i co widze…. krajobraz… bez ludzi… bo zadymka taka, ze g… widac… to jest to :)

Według mnie kapeczkę chora taka zasada. Jeżeli już, to proszę zrobić poprawną panoramę Tokio. Ciężko było by wyczeka na moment aż w kadrze naszego 20mm’etrowego obiektywu nie odnajdziemy żadnej żywej istoty. Zresztą według mnie człowiek dodaje klimatu, niech będzie 500m od fotografa, ale jak będzie będzie coś co zaczepi na chwilkę naszą uwagę (a kto to, a co on tam robi?).

Grzybecki, a jaki problem wrzucić czas 10 minut np? i jest duża szansa, że ludzi niet ;)
u mnie bez takich zasad.

Właśnie, właśnie! Filtr ND400 polecam (lub maskę spawalniczą dla wersji budżetowej ;-) )

Nooo , jak byłem młody i piękny nie mogłem rozgryźć jak fotograf z Gdańska zrobił zdjęcie Długiej totalnie bez ludzi w środku dnia…?:)
Zajęło mi to parę lat..:) i kilka książek…:)
A teraz ND400 leży i czeka na kolejne sesje…:)

ja się staram robić bez ludzi jeśli jest to jakiś widoczek bądź architektura… Ale to zależy też jaki motyw bo akurat mogą mi się ludzie podobać stojący gdzieś tam w oddali ;)

Zwykle krajobrazy robię w odludnych miejscach, ale nie wykluczam obecności ludzi w kadrze. To zależy, czasem sylwetka może podkreślić przestrzeń w jakiej osoba się znajduje, innym razem całkowicie nie pasuje i niepotrzebnie przyciąga uwagę.

Tez kiedys chcialem zrobic takie zdjecie Dlugiego Targu w srodku dnia bez ludzi. Jednak napotkalem pewien problem techniczny. Co zrobic z tymi artystami malarzami, ktorzy poruszaja sie na tyle niemrawo, ze maja szanse sie naswietlic? Przyszlo mi do glowy, zeby im wszystkim postawic wodke w barze ‘Punkt’ na Chlebnickiej. Ale to znowu ze trzy wodki na glowe trzeba by postawic, zeby za szybko nie wrocili. Tak mnie te rozwazania zabsorbowaly, ze w miedzyczasie swojski bar Punkt przemienil sie w Dolce Vita i juz mnie nie stac :-)

Ja raczej mało odkrywczo wpycham ludzi w swoje zdjęcia ile wlezie.

No ja się przyznam, że nie umieszczam ludzi w zdjęciach. Jeżeli już to oni sami tam są. Nigdy ich tam nie wkładam. To byłoby nieetyczne.

Mnie się wydaje, że to chodzi o te, że człowiek jest tematem samym w sobie trudnym. Ciężko się go fotografuje. To chyba opinie początkujących amatorów, którzy po prostu nie wiedzą co z człowiekiem na tym zdjęciu krajobrazu „zrobić”.  Ogólnie również się z takim określeniem nie zgadzam, ja lubię mieć człowieka na fotografii.

anghan, Święta prawda.
Sam krajobraz jest dziełem pustym, lepiej lub gorzej zrobionym technicznie.
No, jakiś tam widoczek. No ładne to, bośmy tam nie byli, z bliska nie widzieli.
Wiele takich obrazów jest i przemijają jak czas.
Ale krajobraz z człowiekiem coś wyraża, coś przedstawia sobą, więcej niż zwykły landszaft.
Ale musi być dobrze zrobiony, bo tak to kicha. Z człowiekiem zapada w pamięc, obrazuje wielkość.
Coś przekazuje i mówi. Jest żywe.
Trudna, ale jakże piękna dziedzina fotografii.

Najlepiej to robić jak się podoba i jak w danej sytuacji pasuje, a nie się napinać jakimiś zasadami i porzedkłami ogólnie przyjętymi. :)

Dobrze prawisz z tymi ludźmi…