poniedziałek

Czy fotografia to dialog?

Będę się czepiał.

Skoro fotografia jest sztuką (ach, jak często to słychać), a sztuka to dialog z odbiorcą, to… dlaczego fotografujący nie tworzą poprawnego dialogu, tylko wystawiają swoje monologi, licząc na zachwyt i docenienie?

Już wyjaśniam.

Wszystkie przejawy autorskiej twórczości to w pewien sposób próba nawiązania dialogu. Mimo, że czasem nawet autor nie potrafi zdać sobie z tego sprawy.

Wystawiasz, nędzny fotografie swoje obrazki w jakiejś galerii (nawet internetowej) – i liczysz na feedback. No i teraz ja się pytam: dlaczego w tej próbie porozumienia się nie ma prawdziwej chęci zrozumienia drugiej osoby?

Zazwyczaj schemat jest taki: autor „wrzuca” zdjęcie i patrzy, jaki jest odzew. Jak komuś się nie podoba, to powie, że odbiorca nie rozumie, a jak ktoś pochwali, to jest super.

Gdzie tu dialog? I jak on miałby wyglądać?

Wydaje mi się, że największa trudność wynika z różnych sposobów wysławiania się – autor używa obrazów, odbiorca ma do dyspozycji przekaz werbalny – często słowa pisane, a więc tym bardziej ograniczone (bo pozbawione emocji).

Da się w ogóle mówić o jakimś dialogu? Powiedzcie proszę, że się da…

A wszystko przez to, że po pierwsze przeczytałem wpis o komunikacji u Alexa Barszczewskiego, a po drugie – siedzę o godzinie wpół do trzeciej w nocy, bo wypiłem za dużo odrdzewiacza i nie mogę spać.

Mizerere.