Zawsze Kwadrat

niedziela

Czarodziej

11 Comments Marzec 15, 2009 – 19:13 | Share and Save | Permalink |  Wydrukuj wpis |

Słońce grzało przyjemnie w twarz.
- Pomilczmy jeszcze trochę. – rzekł Mistrz.
- Tak, Mistrzu. – odpowiedziałem.
- Boszsz… – sapnął – Darowałbyś sobie to “mistrzowanie”! I cicho! – Mistrz rozparł się wygodniej na ławce i z zamkniętymi oczami delektował się promieniami wiosennego słońca.
- Pokaż, co tam masz w tej torbie. Po kolei.
- Hmm… Korpus, wiadomo. To jest bardzo szeroki kąt, robię czasem pejzaże, tu dwie stałki, trzydziestka piątka i pięćdziesiątka. Jasny standardowy zum, tutaj portretówka. Filtry: polar, szara półówka, neutralny, żółty, czerwony i tabaczkowy. Holder, pierścienie mocujące, pierścienie dystansowe do makro, pierścień odwrotnego mocowania. Lampa błyskowa z dyfuzorem i filtrami, pilot no i dwa komplety akumulatorków zapasowych. A! Tu jeszcze mam coś do czyszczenia tego wszystkiego. No i statyw – statyw to podstawa…
Mistrz pogardliwie wydął wargi.
- Używasz tego wszystkiego?
- Od czasu do czasu. Widzisz, jak mam to wszystko, nic mnie nie ogranicza, mogę zrobić każdy temat.
- Zarabiasz na fotografii?
- Nie, przecież wiesz, że jestem tylko hobbystą fotoamatorem.
Mistrz westchnął.
- Błądzisz, synu, oj, błądzisz…
Spojrzałem na niego krzywo z nad torby ze sprzętem.
- Zamknij już ten arsenał, nie męcz moich oczu. Siadaj i słuchaj…
Usiadłem wygodnie.
- Jakby ci tu… – zaczął Mistrz – Lubisz fantastykę, fantasy? Nie? No to polub.
- Czemu?
- Żebyś wiedział kim jest czarodziej.
- Po co?
- Bo powinieneś być czarodziejem. Nie iluzjonistą, kuglarzem, a właśnie czarodziejem. Kuglarz ma te swoje podwójne dna i lustra, omami byle głupca. A czarodziej odrzuca gadżety precz. On używa prawdziwej magii. Czerpie wenę i manę ze światła, używa serca, rozumu, oka. Tworzy zaklęcie, umieszcza je w obrazie. Rozumiesz?
- Eee… Chodzi ci o to, że jest artystą?
- Artystą-srystą. – Mistrz zirytował się. – Boszsz…
Z kwaśną miną Mistrz mrużył oczy patrząc prosto w słońce. Powoli rozluźniał mięśnie twarzy, przyjmował obojętny wyraz.
- Słuchaj… Obciążając się tymi wszystkimi gadżetami, stajesz się kuglarzem. Co najwyżej. Wyćwiczysz się w ich używaniu i będziesz zręczny w mamieniu. Czy chcesz być kuglarzem?
- Nie chcę być żadnym kuglarzem. Ja chcę tylko robić dobre fotografie…
- Dobre-srobre! Co to jest dobra fotografia? Młotek jest dobry do wbijania gwoździ. A fotografia? Jak rozumiesz dobrą fotografię?
- No… Dobra czyli taka, która podoba się ludziom…
- Ludziom? Komu konkretnie?
- Nie wiem, nie myślałem o tym w ten sposób.
- I nie myśl. Jeśli o tym zaczniesz myśleć, nie zostaniesz czarodziejem. Będziesz kuglarzem dla pewnej małej grupy dziwnych osób. A może nawet tylko dla siebie.
- A jak zostać czarodziejem?
- Każdy ma swój sposób na magię.
Mistrz zamilkł, znów rozkoszując się ciepełkiem od słoneczka.
- Co mam więc robić? – niecierpliwie przerwałem ciszę.
- Musisz poczuć magię fotografii. Magię światła, magię cienia. Musisz poczuć radość z poszukiwania źródeł tej magii.
- Jakich źródeł?
- Źródła mogą być wszędzie. Potęga słońca, błękit nieba, refleksy światła na wodzie, błysk w oku twojej dziewczyny, radość dziecka… Dużo tego bardzo. Ale nikt nie odkrył jeszcze wszystkich źródeł magii. Znajdź więc swoje ulubione i czerp z nich, byle szczerze. Szczerość jest bardzo ważna. Bez szczerości będziesz tylko kuglarzem.
- Mistrzu, ale to, co mówisz, brzmi jak kicz.
Mistrz poczerwieniał.
- Nożesz…
Uchyliłem się zręcznie przed ciosem.
- Won!
- Dobrze, już dobrze, po co te nerwy!
- Idź stąd robić te swoje kuglarskie obrazki, bezduszny, małostkowy… fotografiku jeden! I nie zapomnij wszystkiego na plfoto wrzucić!
Nauczyłem się już, że Mistrz czasem mówi jedno, a myśli drugie.
- No to idę sobie, Yodo!
Ostentacyjnie ignorował mnie. Zarzuciłem torbę na ramię, chwyciłem statyw.
- Nagraj mi te filmy, o których ci mówiłem. – rzucił Mistrz przez zęby.
Uśmiechnąłem się do słońca i poszedłem. Gdy zerknąłem przez ramię chwilę później, już go nie było.

Ławka mistrza

fot. Robert S. Górski