Zawsze Kwadrat

Bardzo mi podoba ten pomysl :) faktycznie masz racje, ze zdjecia roznia sie poziomem, jednak w ten sposob rowniez dobrze obrazuja dany punkt widzenia kazdego z nich, ale wydaje mi sie, ze nie chodzi tu o ocenianie ktoro zdjecie jest lepsze, a ktoro gorsze, jako calosc material jest naprawde bardzo fajny :)

Najbardziej spójny projekt fotograficzny zrobiony przez dwie osoby będzie wtedy jak jedna będzie trzymać aparat fotograficzny, a druga resztę sprzętu;)

Ciekawe – mógłbyś powiedzieć, które dokładnie są moje? Bez ściągania? :-P
Poza tym, wyjaśniłem jasno w wywiadzie: to nie był projekt jako taki, a raczej pokłosie wspólnego łazikowania. Wybrane z archiwum.

Kochany Rudolfie to właśnie Twój wpis sugeruje potencjalnym odbiorcom „projektu” zastanawianie się, kto zrobił i które zdjęcie :P.

Przez myśl mi nie przeszło zastanawiać się kto zrobił które zdjęcie ! Kogo to obchodzi które jest czyje w tym zestawie… ?

Po prostu głupio do tego podchodzisz, i czy o to chodzi w odbiorze fotografi żeby snuć głupie domysły? Chyba nie. I każdy dla którego stanowiło to problem, powinien raczej zastanowić się nad własnym problemem w interpretacji a nie zasadności robienia zdjęć w dwie osoby etc.

Gudzowaty i Berekei? ;-)
Nie traktowalbym tego zestawu zdjec tak smiertelnie powaznie, zreszta cytat z wywiadu „to nie jest projekt sensu stricte – wspolne zdjecia zdarzaja sie raczej spontanicznie”. Po prostu dobra zabawa.

Rudolf – po takiej krótkiej notce nie spodziewaj się innych komentarzy :-)
Trzeba było porządnie posta napisać, a nie na kolanie 10 słów lakonicznie na krzyż wyskrobać – taki post generuje tylko tzw. szum a nie niesie żadnej informacji ze sobą.

„nie chodzi o to, żeby zgadywać które jest np. autorstwa Alkosa, tylko o to, że widoczny jest rozdźwięk w poziomach obydwu fotografów!”
No ale, Rudolfie, w jaki sprosób jesteś w stanie stwierdzić drugie bez ustalenia pierwszego? Co jeśli mamy po połowie zdjęć słabych i połowie dobrych? Zastanow sie prosze, co piszesz, bo to co w tej chwili mozna przeczytac ociera sie o zwykly blad logiczny.

Rudolf – nie obrażaj swoich czytelników z łaski swojej :-)
Przyjmij odważnie krytykę a nie odgryzasz się jak z forum onetu nie przymierzając. Po prostu uważam, że w tym poście za duży akcent położyłeś na swoją ocenę materiału, a malutki akapit mówiący o fotografowaniu w parach brzmi jak wymówka i uzasadnienie dla krytyki zamieszczonej wyżej.  Nic mniej, nic więcej.

Rudolfie, co dla Ciebie jest lepsze, a co gorsze? Co to zresztą za określenie? Być może tylko Ty oceniasz, nie myślałeś o tym? Może pozostali odbiorcy patrzą po prostu na zdjęcia? Może nie każdy szuka dziury w całym?

Rudolfie, skoro jak twierdzisz nie chcesz koncetrowac sie na tym jednym przypadku tylko ogolnie na temacie fotografowania przez dwie osoby, to i postem powinienes do tego tematu zupelnie innaczej podejsc nie koncentrujac sie w nim tak na tym konkretnym jednym przypadku (o czym miedzy innymi wspomnial guerilla).

Moim zdaniem twój tekścik bardziej odbiega od dobrej normy niż zdjęcia tej pary.

Witajcie.   Rudolf – fajny temat zapodałeś, ale chyba niepotrzebnie koncentrujesz się na pytaniu: która fota czyja jest. Jeżeli mamy dwa zdjęcia obok siebie, które świadomie prezentowane są razem, to żadne z nich nie ma już samodzielnego bytu i stanowią całość,  zderzenie dwóch punktów widzenia. Tutaj widać chwilami  pewien schematyzm na zasadzie : ja mu przodu, ty go z tyłu, ale tak czy siak z tego zderzenia wychodzi bardzo ciekawa opowieść. Nie jest to przecież równoległe patrzenie w jedną stronę, autorzy uniknęli  „podwójnego  gestu” ,  lewa ręka nie robi tego samego co prawa.  Bardzo mi się podoba ten „projekt” i to wykonanie. Więc kiedy zastanawiasz się : „nie wiem czy to ma sens” – to powiem tylko,  że to ma sens większy niż pojedynczy strzał samotnego aparatu.  Jest oczywiście kwestia tego,  co uważamy za dobra fotografię.  I czy w ogóle obraz sam w sobie ma sens  – zanim czegoś o nim nie powiemy.  Pozdrwiam.

.. no i ponieważ jestem tu pierwszy raz, to krótko wyjaśnię, ze jestem amatorem:)

Rudolf – czepiasz się. Fotografowanie w „parze” jest mi szczególnie bliskie – codziennie tak pracujemy z Dorotą. Materiał Ewy i Alkosa jest fajnym początkiem czegoś większego – z przyjemnością obejrzelibyśmy więcej. Te foty świetnie się uzupełniają – i nie w głowie mi zgadywać które jest czyje. Staramy się w podobny sposób budować swoje materiały – uwierz że takie projekty mają sens. Zwłaszcza gdy tworzą je osoby które nie tylko wspólnie robią zdjęcia.Michał