Zawsze Kwadrat

środa

Poznaj siebie

9 Comments Kwiecień 15, 2009 – 19:33 | Share and Save | Permalink |  Wydrukuj wpis |

-Jesteś.

-Mistrzu, przepraszam, że nie odzywałem się tak długo. Nie odzywałem się, bo… bo nie robiłem zdjęć. A nie robiłem zdjęć, bo… bo każde zdjęcie zdaje mi się trywialne. Błahe. Niepotrzebne. Jestem przygnębiony. Nie wiem już sam, co robić… Pomóż, Mistrzu!

-Nie marudź! To naturalne. To minie.

-Jak to, naturalne? Wytłumacz mi, o padre!

-No tak… Widzisz… Jak każde dziecko cyfry, zachłysnąłeś się fotografią. Pozwalała ci się spełniać twórczo, ale apetyt i ambicje już przerosły twoje twórcze możliwości… Wpadłeś w pułapkę naszych czasów. Świat wymaga coraz więcej, coraz szybciej i coraz lepiej… A ty pobiegłeś w tym wyścigu bez mety.

-Mistrzu, czy chcesz powiedzieć, że się już skończyłem twórczo?

-Ależ nie, oczywiście, że nie! Po prostu potrzeba ci więcej czasu.

-Czasu na co?

-Mój młody czarodzieju, musisz mieć czas by powiększyć swój potencjał i zebrać na nowo swą manę… Tkwią w tobie nieświadome wątpliwości. Zawsze poszukujesz czegoś więcej. Chcesz odpowiedzi, a nie zadałeś sobie jeszcze właściwych pytań. Potrzeba ci jedności, spójności, pewności.

-Jedności, spójności? Możesz jaśniej, Mistrzu?

-Twój charakter, twoja osobowość, przedmiot zdjęć, sposób ujęcia – wszystko powinno iść ze sobą w zgodzie. Nie możesz robić zdjęć na siłę. Obrazy, które tworzysz, muszą być twoje, muszą wynikać z twojego widzenia świata.

-Jak tak mówisz, to wszystko wydaje mi się skomplikowane, trudne. Aż odechciewa się robienia zdjęć.

-Czy to jest trudne? Tak, i nie. Trudno jest zjeść całego słonia, ale przecież można go najpierw pokroić. I wtedy jest już łatwo skonsumować go po kawałeczku.

-A co jest tymi kawałeczkami słonia? Książki o fotografii? Albumy?

-Kawałeczki tego słonia to… pytania. I odpowiedzi na nie.

-Jakie pytania?

-Pytania, które pozwolą poznać siebie. „Poznaj siebie” – o tym pisał już Plutarch. Pewnie nie wiesz kim był Plutarch, ale zapewne oglądałeś Matrixa. Tam o poznaniu siebie mówiła Wyrocznia do Neo.

-A ty co, z Poznania pochodzisz? Ha, ha, ha! A jak już poznam siebie, to co?

-To się dowiesz, czy w ogóle potrzebujesz fotografii. A jeśli okaże się, że potrzebujesz, to może okaże się też, do czego jej potrzebujesz. Może będziesz zdjęciami opowiadał historie, a może będziesz robił ładne obrazki na ścianę, nieważne. Byle być w zgodzie ze sobą.

-Jakieś to wszystko takie zbyt logiczne. Gdzie tu jest miejsce na spontaniczność, na uczucia, na artyzm?

-Ależ ja niczego ci nie wykluczam, nie zamykam! Rób to co chcesz, nawet, pożal się Boże, artyzm! Chcę ci tylko dodać trochę otuchy. I zamknąć w końcu tę gębę pełną pytań.

-Aha! Męczę cię! To po co się w ogóle ze mną spotykasz?

-Widzisz… Myślę, że każdy pasjonat, np. ty czy ja, potrzebuje takich spotkań. Muszę porozmawiać wspólnym językiem z innym, podzielającym tę samą pasję człowiekiem. Inaczej do reszty zgorzknieję. Jesteś więc mi potrzebny, tak, jak ja jestem potrzebny tobie, mam nadzieję. To taka fotografia gadana, mocno niedoceniana część fotografii.

-O! Czyżbyś miał jakieś nowe zdjęcia?

-No mam, ale… Nie skończyłem jeszcze rolki.

-Ech, szkoda. No to będę się zmywał.

-Tak, tak, miło, ze wpadłeś, ale idź już sobie.

-Idę. I będę poznawał siebie. I będę jako ta skała, a fale wątpliwości mnie nie zaleją… O dzięki ci, Mistrzu!

- Bywaj, mój młody padawanie. I niech moc zlituje się nad tobą.

Skała

fot. Robert S. Górski