Zawsze Kwadrat

wtorek

Szaman

8 Comments Maj 12, 2009 – 21:27 | Share and Save | Permalink |  Wydrukuj wpis |

Wiatr znad rzeki przynosił zapach dymu. Obładowane po brzegi towarami statki niemiłosiernie kopciły z kominów. Ruch przy brzegu wielkiej Missisipi był duży, wymiana handlowa portu miasta St. Louis z Południem kwitła.
Mary zamknęła okno i spuściła głowę.
- Nie uda się nam, George…
- Ależ dlaczego, najdroższa?
- Rozmawiałam z ojcem. Sprzeciwia się. On nawet nie wie, że tu jestem.
- Sprzeciwia się?
- George, spójrz na siebie… Masz poplamiony garnitur, ręcę Ci się kleją… i znów ten nieznośny apteczny zapach.
- To kolodium, kochana, robiłem przed chwilą zdjęcia.
Oczy Mary rozbłysły.
- Miałeś klienta?
- Nie… To tak, dla siebie…
- George! Prowadzisz zakład! Musisz zarabiać!
- Ależ będę zarabiać! Ludzie się na mnie w końcu poznają! Fotograf też może być artystą!
Mary odwróciła się do okna.
- Och, George… Ojciec chce mnie wydać za handlarza tytoniem.
- Mary, już niedługo stanę na nogi, ja to wiem! Postaraj się zdobyć dla nas jeszcze trochę czasu.
- Tak, George… postaram się.

Urzędnicy podatkowi niespiesznie kręcili się po atelier. Oglądali sprzęt fotograficzny i rekwizyty, otwierali i wąchali butle z odczynnikami. Inwentaryzacja wyposażenia przed licytacją przebiegała powoli, ale systematycznie. George Edward siedział pochylony na krześle i wbijał wzrok w deski podłogi.
Czarne błyszczące buty stanęły tuż przed nim.
- George Edward? Czy to pan?
George podniósł wzrok. Właścicielem nieskazitelnie czystych butów okazał się niewysoki mężczyzna w meloniku.
- Tak, panie…
- Smith, agent federalny Smith. Pozwoli pan, że zamienimy kilka słów na osobności.
- Jeszcze jeden agent? Proszę pogadać z tymi tutaj, może coś panu odpalą. Ja już nic nie mam… Wszystko stracone!
- Ja właśnie w tej sprawie. Chcę panu pomóc. Rząd ma dla pana propozycję.
- Rząd?
Smith odchylił marynarkę, na kamizelce błysnęła srebrno-złota grawerowana odznaka.
- BIA, Bureau of Indian Affairs.

Wiatr znad Wisły przynosił nieprzyjemny zapach ścieku. Mistrz skrzywił się.
- Bardzo artystycznie. A czemu otworkiem?
- Dziwię się, że pytasz. To moje fotografie i mogę je robić tak jak chcę. Ważne jest to, czy są dobre, czy nie. Więc jak, podobają ci się?
- No niezłe, ujdzie… ale czy nie przesadzasz? Czy nie jest to metoda dla samej metody?
Taki mały sposobik na lans?
- Nie, Mistrzu, to nie lans.
- A jednak… Mógłbym pomyśleć, że lansujesz się na łomografa. Może chcesz wejść do tego fajnego, małego kółka adorujących się nawzajem dziwaków.
- Nie, Mistrzu, to nie tak! Już wyjaśniam…

Wóz skrzypiał w rytm powolnego kołysania. Gardło było suche, ale wodę trzeba było oszczędzać. Przewodnik z plemienia Apaczów Mescalero jechał z przodu. Z tyłu za wozem
wlekli się dwaj żołnierze przydzieleni z agencji do ochrony. Pić. Słońce paliło niemiłosiernie, a Llano Estacado nie miało końca. Och, Mary, w co ja się wpakowałem?

- Jest pan goły, panie Edward. Nie ma pan środków do życia. Pana artystyczne studio zostanie sprzedane na licytacji. Jeśli pieniądze nie pokryją długów, pójdzie pan siedzieć.
- Proszę mi powiedzieć coś czego nie wiem…
- Służę uprzejmie. Pomimo tego, że nie potrafi się pan utrzymać, posiada pan pewne umiejętności. Umiejętności te okazują się teraz dość cenne. Rząd chce panu dać pracę. Zarobi
pan. Dużo.
Duże pieniądze były tym czego George Edward pilnie potrzebował.
- Ale jak? Co mam robić?! – George skupił wzrok na twarzy agenta Smitha.
- To co pan umie najlepiej. Ale pozwoli pan, że tytułem wstępu opiszę panu sytuację…

Złoto. Jak zwykle, chodzi o pieniądze. George sennie kiwał się na wozie. W Nowym Meksyku odkryto złoża złota. Rzesze zdesperowanych biedaków i nieudaczników ruszyły w drogę z nową nadzieją w celu odmiany swego życia. Blask złota kusi z nieodpartą siłą. I jest tylko jeden problem. Złoto znajduje się na terenie Apaczów. Mescalero nie robią kłopotów, są potulni i spolegliwi. Pewnie dlatego, że ciągle żują ten pejotl. Co innego szczep Chiricahua. Ten czerwony diabeł Cochise nie godzi się na przesiedlenie do rezerwatu. Żaden biały nie jest tu bezpieczny. Cochise napada na wszystkie konwoje i zabija wszystkich poszukiwaczy złota.
Och, Mary, w co ja się wpakowałem?

George z trudem pojmował, w to co słyszał od Smitha. Agent BIA kontynuował.
- Wszystko jest opisane w tym kontrakcie. Dostanie pan te pieniądze. Aparat i odczynniki przejdą na pańską własność, chcemy jedynie zdjęć. Przydzielimy panu ochronę dla wozu i dobrego przewodnika znającego teren. Wszystko co musi pan zrobić, to dojechać na umówione miejsce rozmów, przyłączyć się do negocjacji i zrobić zdjęcia ich wodzom. Gotowe zdjęcia od razu przekaże pan naszym agentom na miejscu.
- Ale po co?
- Agencja do Spraw Indian już od długiego czasu prowadzi negocjacje z Apaczami. Niestety, Apache pod wodzą Cochise’a nie chcą dołaczyć w rezerwatu pięciu cywilizowanych plemion.
- Pewnie słyszeli o szlaku łez Czirokezów…
- To smutna historia, panie Edward, ale dzisiaj sytuacja jest inna. Chcemy to załatwić gładko i bez żadnych problemów i żadnych ofiar. Pańskie zdjęcia bardzo nam w tym pomogą.
- Jak? Jak one mają pomóc?
- Proszę zostawić to agencji.

Stało się najgorsze. Mescalero zdradził. Żołnierze, którzy mieli chronić wóz, leżeli na ziemi z
przestrzelonymi głowami. Apacze otoczyli wóz ze wszystkich stron. Powoli zbliżali się na swych chudych indiańskich koniach. George siedział na koźle skamieniały ze strachu. Zdrajca przewodnik podjechał i przystawił lufę winchestera do twarzy George’a.
- Nie myśl, że jesteśmy głupi. Widziałem co robisz, biały czarowniku. Wiem po co jedziesz na nasze ziemie. Chcesz ukraść nasze dusze. Chcesz je uwięzić, by kupić potem za nie naszą ziemię. Nie pozwolimy na to, biały szamanie. Przeklinam cię. Jesteś przeklęty. Pustynia wymierzy ci sprawiedliwość.
Mescalero wycelował ze swego winchestera i wystrzelił.

- Mistrzu, ja wiem, że to z pozoru wygląda tandetnie. Ten tak zwany „klimacik”. Ale sam mówiłeś, że trzeba robić zdjęcia w zgodzie ze sobą, że zdjęcia muszą być spójne. One są spójne, bo… ja taki jestem. Jestem niepoprawnym romantykiem, skrytym piktorialistą. Chcę być czarodziejem, chcę pokazywać świat magiczny, i to bez fotoszopa.
- Zaprawdę, godne podziwu. Archaicznie i romantycznie. Zważ jednak, drogi uczniu, że to jest chwilowa fascynacja. Jesteś po prostu gorliwym neofitą. A czas płynie. I czas ci pokaże, że fotografia otworkowa to tylko jeszcze jeden zestaw środków wyrazu, który szybko ci się przeje. A problem pozostanie problemem, trudność dobrej fotografii zostanie dalej trudnością dobrej fotografii.
- Może tak, może to chwilowe… Ale dopóki mam natchnienie, to czuję, że mam rację.
- Tak, masz rację, ale co to za racja… To racja Indianina w rezerwacie.

Woda z rozbitej strzałem Mescalero beczki wsiąkła już całkiem w piach. Apacze zniknęli za wzgórzami. George Edward, zostałeś przeklęty… Och, Mary, w co ja się wpakowałem?

...

fot. Robert S. Górski