Zawsze Kwadrat

Taki luzny potok mysli… ale zgadzam sie prawie w calosci :)

Uuu la…!
Aleś zajechał..

moje pytanie jest takie:
a po cholerę fotografowi strona internetowa?
i tym pytaniem kończę swój udział w komentowaniu,
pozdrawiając wszystkich.

strumień świadomości? rwący potok! – dałem się porwać. popieram! podobnie jak inne Twoje poglądy nt. fotografii. strrrrrrasznie przyjemnie czyta się Twój blog! zaglądam codziennie!

Takie trochę bez ładu i składu. Zaczęło się czym innym, a skończyło na jeszcze czym inniejszym.

I nie zgadzam się zupełnie z autorem na temat pstrykania tysięcy zdjęć.
To tak samo można powiedzieć, że malarz powinien powiesić na ścianie wszystkie swoje płótna, kupić pojemniki z farbą i… bryzgać, rozchlapywać i obszczywać…. Bo przecież statystycznie 2 obrazy z tego burdelu wyjdą dobre! Tylko zapomniałeś dodać, że to będą obrazy przypadku, a nie wizji autora. I takim bezmyślnym pstrykaniem obrazów niczego się nie nauczy.
Tak jak powiedziałeś „ćwiczenie czyni mistrza” więc należy patrzeć, analizować kadr, analizować kompozycję, barwy, światło, szarości, cienie, tematy, bo to wszystko uczy fotografii. Po czasie przez wizjer aparatu będziesz dostrzegał wszystkie niuanse znacznie szybciej, a nawet można powiedzieć, że instynktownie.
Natomiast pstrykając tysiące zdjęć aż akumulator zapłonie, a karta pamięci straci pamięć, wyćwiczysz sobie co najwyżej palec serdeczny (albo wskazujący, zależy którym robisz). I po 10 latach staniesz się mistrzem w podnoszeniu samochodów jednym palcem……………..

Od jakiegos czasu mam wrazenie, ze fotografia oraz wszelkie zjawiska medialne osiagnely swoj rubikon. Nazarly sie samym soba, ugiely i pekly wydzielajac jakby to powiedzial Witkacy, odkloaczny smrod metafizyczny wyjakujac w ostatnim tchnieniu – A po co to wszystko? Wystarczylo 8 lat nieokielznanego wypuszczania na swiat co raz to nowszych modeli cyfrowek oraz wypatroszenia z komisow wszystkich starych aparatow wielkoformatowych aby zadac sobie to nieszczesne pytanie – a po co to komu? Z tego najfaniej smieja sie fotografowie komercyjni robiacy za solidna kase. Oni robia to za pieniadze i maja w nosie cala ta pseudometafizyke ;) Robie miejsce w zoladku na baranine z ryzem. Do zobaczenia.

@ Jacek Gąsiorowski:
„Oni robia to za pieniadze i maja w nosie cala ta pseudometafizyke”
W ogólności masz rację, ale też zauważ, że są lepsi i gorsi. Za tych lepszych trzeba słono płacić (5000zł za sam plener), ale oni właśnie nie mają tej metafizyki w dupie i później ludzie wieszają ich zdjęcia na ścianie i przez lata gdy tylko na nie spojrzą to przypominają sobie te urocze chwile. A dla tych gorszych jest tylko płyta DVD i od czasu do czasu od niechcenia pokaże się te zdjęcia znajomym…

Widzę, że wszyscy lubią tutaj bardzo generalizować i opierać daleko idące wnioski na pojedynczych przypadkach, które może, a może i nie znają ze swojej autopsji, a nie zerkną jak tak na prawdę wygląda rynek komercyjnej fotografii ślubnej. Nawet w tej wyklętej komercji są fotografowie z prawdziwego zdarzenia. A są tam bo na tym można zarobić… zarobić na sprzęt, podróże fotograficzne, studio… bo jak w końcu zwykły amator ma dorobić się szklarni wartej 20tys zł???

Natomiast zgodzę się z Tobą, że popularyzacja i dostępność fotografii cyfrowej sprawiła, że do tego pięknego metafizycznego ogrodu jakim jest świadoma fotografia wdarła się wataha świń, która poryła wszystko, posrała się pod drzewami i zostawiła duszący fetor. Ale i tak jak ktoś chce i dobrze się rozejrzy to piękne kwiaty nadal tam są….

@Sir Qrcze, od jakiegos czasu odnosze wrazenie, ze fotografia komercyjna = slubna, cos ze mna nie tak? ;) Masz racje, piekne rzeczy powstaja za wielkie pieniadze w wyobrazni utalentowanych tworcow wedlug wzoru piekno do kwadratu, tym kwadratem jest kasa. Zrob badania focusowe, poloz piekna fote opublikowana w np. Vogue obok pieknej foty nigdzie nie opublikowanej. 90% ludzi bedzie sie podobala bardziej ta z Vogue ;) ciekawe dla czego? Casus Newtonow i Avedonow i innych takich ;)

Drogi Sir Gareth.
Tak pompatycznego zadęcia się tutaj nie spodziewałem.

„do tego pięknego metafizycznego ogrodu jakim jest świadoma fotografia wdarła się wataha świń”

Cholera, zabierzmy przedszkolakom kredki by nie kalały swoimi „bazgrołami” malarskiej spuścizny wieków. Litości.

„Cholera, zabierzmy przedszkolakom kredki by nie kalały swoimi „bazgrołami” malarskiej spuścizny wieków. Litości.”
A widziałeś tabuny przedszkolaków skanujących swoje dzieła i zarzucających nimi sieciowe galerie?

Drogi korek chyba mylisz pojęcia. Zresztą SlawekBe już Ci odpowiedział.

@ Jacek Gąsiorowski:
Ależ oczywiście, że masz racje, do fotografii komercyjnej jak najbardziej zaliczana jest fotografia ślubna.
„Zrob badania focusowe (…)”
Jak widzę Ty już takie zrobiłeś, skoro posiadasz tak precyzyjne dane…
Ale osobiście wydaje mi się że te Twoje badania marne były bo uważam, że większości spodoba się ta „piękna, nigdzie nie publikowana”. To takie małe badanie focusowe wśród moich znajomych nie związanych z fotografią.

„Zrob badania focusowe, poloz piekna fote opublikowana w np. Vogue obok pieknej foty nigdzie nie opublikowanej. 90% ludzi bedzie sie podobala bardziej ta z Vogue”

Jeśli im powiesz że to zdjęcie z Vogue to tak, możliwe że tak będzie. Tyle, że wtedy takie badanie niewiele będzie warte bo zadziała „magia marki” – skoro jest w Vogue to musi być dobre. W zawoalowany, ale jednak, sposób sugerujesz z góry lepszość tego zdjęcia. Gdy dasz te dwie piękne foty bez żadnej otoczki, wtedy może otrzymasz jakieś wiarygodne wyniki.

@frans

wlasnie to mialem na mysli, fota na okladce Vogue a obok fota „no name” jako odbitka – taki skrot myslowy. Pieniadz „podbija” walor artystyczny z czego wielu znanych ale niezbyt utalentowanych fotografow zdaje (lub nie) sobie sprawe i vice versa, brak otoczki finansowej czyni wielu utalentowanych ale nie znanych fotografow lekko sfrustrowanych ;) Zrobiwszy sytuacje odwrotna, montujac w komputerze okladke Vogue z foty „no name” i zabierajac layout Vogue z foty w nim opublikowanej, pokazujac ja „soute” uzyskamy efekt odwrotny ;)

Przyklaskuję tekstowi, czekam na kolejne!

Primo: o czym traktuje ten artykuł? O stronach internetowych jest tu w zasadzie niewiele.

„Pstrykaj, a potem jak lubisz … myśl. Pamiętaj, jeśli zrobiłeś tysiąc zdjęć, to masz znacznie większe prawdopodobieństwo, że znajdziesz wśród nich dwa dobre, niż wtedy, gdy zrobisz tylko dwa.”

Dawno większego idiotyzmu nie czytałem. 1000 przypadkowych i z nich selekcja zestawione z przemyślanymi kilkoma..

no cóż, podejście może się i sprawdzi, np. w dokumencie albo fotografii sportowej, ale też nie do końca, bo trzeba pozycję własną, ustawienia aparatu i inne rzeczy przemyśleć – jeszcze przed robieniem zdjęć.

Ale idąc tym tokiem myślenia fotografia kreacyjna, abstrakcyjna, krajobrazowa, portretowa, nawet kotlety, glamoury itd. wszystko to jest „BEZ SENSU i już.”

Nawet nie wiadomo, z której strony zacząć krytykować, polemizować, bo ta myśl od samego zarania jest błędna. Z błędnych założeń wyszedłeś autorze do błędnej i absurdalnej tezy. Gratuluję, kij w mrowisko wsadzony. Niemniej noty za styl niziutkie.