Zawsze Kwadrat

Uprzedzając nieco komentarze:
Nie jestem związany z nikim, z żadnym portalem itp. Jestem sam.
Jam marszand, ale nie jest to takie proste i stereotypowe jak mogłoby to się wydawać, jak to jest obecne w powszechnych wyobrażeniach – to bardziej złożone, ale nie chciałbym tego rozwijać.
Wpis w żadnym wypadku nie jest literaturą, a konwencja to mniej więcej to jak mówię – ale nie o mnie chodzi, ale o co innego.

Uprzedzając nieco komentarze:
Nie czytam portali internetowych, nie zajmuję się tym. ZK jest wyjątkiem. Mam małą orientację o czym się aktualnie pisze w sieci itp. i mieć nie chcę. Trzymam się tego co sam wiem i uważam za ważne dzisiaj i tego się będę trzymał w przyszłości.
To nie jest uderzenie marsowe. ZK traktuję bardzo poważnie.

@Sz.iczek
W publikacji mam swój cel. Każdy komentarz ma dla mnie dużą wartość. Ale publikacja idzie w też eter. Ten eter jest moim celem. Jak wiesz ZK to od pewnego momentu prestiż i dla wielu to ma zasadnicze znaczenie. Możesz mieć rację, że dotychczasowa formuła interentu odchodzi w przeszłość. Obecnie to co robi się w internecie jest w świecie traktowane całkowicie serio.

Napisałem, że “Nie czytam portali internetowych, nie zajmuję się tym” (= nie przeszukuję internetu, docieram gdzieś drogą polecenia przez kogoś) ale znam jednak pewne ważne adresy i od czasu do czsu na nie zaglądam tak jak zagląda się do miesięcznego magazynu. Czy na papierze czy w sieci – to jest to samo.

Okiem zewnętrznego obserwatora, ZK dołączył do kręgu ważnych portali – bardzo wielu ludzi nie komentuje go ale czyta i ceni. Ma wszystko co mieć powinien: dobrą publicystykę, czytelników i liczne odnośniki (informacje o ludziach, o wydarzeniach, publikacjach, estetyce i technice) i jest porządnie redagowany. I został nagrodzony nie bez powodu, co jest jak licencja w biznesie.

Mój wpis to nie prezentacja literatury ale mój wkład w określonym kierunku. Mój wpis to jeden element w kolażu ZK. Obecnie w biznes wchodzi nowe pokolenie, które pociąga za sobą jemu aktualną rzeczywistość. Tego, co jest tak cenione i stare nie ma potrzeby naruszać, są rzeczy nowe, podobnie wartościowe, ale w aktualnej formule. To jest czas obecny i wszystko dzieje się aktualnie. Co jakiś czas odjeżdżają statki galaktyczne – jeden pojedzie, drugi zostanie – to, że niczego na pierwszy rzut oka nie widać, nie oznacza, że nic się nie dzieje.

Każdy kto komentuje na ZK i umieszcza adres swojego portfolio, robi to, tak to wygląda okiem obserwatora zewnętrznego, na zasadzie: moja fortuna przy fortunie ZK wyrośnie. Dlatego wypada, aby te portfolia trzymały poziom. To chyba oczywiste. Od razu chcę zaznaczyć, że ich nie oglądałem. W każdym razie życzę ZK wielkiej kariery i wszystkim ambitnym ludziom. Dokładam swoje trzy grosze. Taki jest mój punkt widzenia, tak to wyrażam, bom Pistol del Marshand.

@Sz.iczek
Żadnych prowokacji. To kwestia osobistych doświadczeń. Według moich redaktorom wchodzi się bez mydła i dopłaca jak trzeba, redaktor to cesarz, wiem bom Pistol del Marshand.

@Sz.Góral-D
Jak jest gotowy i przydatny materiał nie kieruje, jeśli nie ma kieruje pod klienta Jana Kowalskiego – wie o Janie Kowalskim, ma go w zanadrzu i udaje się do odpowiedniego cenionego fotografa (lub jeśli natknie się na odpowiednie nieznane fotografie to przypomina sobie o Janie Kowalskim), następnie musi zadbać aby fotograf swoje kolejne fotografie zrobił uwzględniając sugestie marszanda, tyle – sugestie to preferencje Jana Kowalskiego i właśne marszanda. Z drugiej strony kontroluje postęp prac fotografa. Tzw. wzięcie na rynku (moda) jest czym innym.

@Sz.Góral-D
Marszand to nie to samo co galernik.

@Sz.Góral-D
Marszand to producent – zarazem autor i producent. Stoi gdzieś przed rynkiem i musi wyprzedzać czas, sam pozostawia u siebie zawsze jakieś dzieła dla siebie, na przyszłość.

@Sz.Góral-D
Klient jest tym, kto poszukuje dzieł. Marszand robi to za niego. Marszand nie szuka klientów – to klienci i artyści szukają marszanda.

Nie uzurpuję sobie prawa do bycia ponad wszystkimi. To mój punkt widzenia. Każdy robi co chce i słucha kogo chce – jeden marszanda, drugi galernika, trzeci mistrza, inny jeszcze kogoś innego – nikt nikogo do niczego nie zmusza. To co jest ponad wszystkimi to jest skutek.

Tak się zastanawiam, wcześniejsze moje komentarze już to zdradzają, że chyba nie do końca jest zrozumiałe czym zajmuje się dzisiaj marszand i chyba zbyt dosłownie jest czytany mój wpis. Sądziłem, że nie trzeba tego wyjaśniać. Marszand wie jak wygląda dobre zdjęcie, widział ich tysiące i stąd wie. Mówi od siebie tak jak uważa, ale ostatecznie jest to tylko wypowiedź z pewnego punktu widzenia, ale dotyczy czegoś znanego.

Fotografia pod klienta to w przybliżeniu fotografia o jakiej wyobraża sobie, oczekuje, chciałby klient, który czasem całkiem dosłownie to wyraża (co nie oznacza, że znajdzie się to ostatecznie na zakupionym zdjęciu), że ma być np. w pewnej konwencji, o takiej a nie innej fakturze, koniecznie z takim a nie innym ziarnem, o takich a nie innych tematach (koniecznie to a wykluczone tamto), czasem w stylu jakiegoś innego, bywa, że historycznego artysty, nawet coś co przypomina jakiś film itp. o to chodzi, no i oczywiście nazwiska znane albo całkowicie nowe odkrycia (funkcjonujące nazwiska ale bez osiągnięć to najgorszy gatunek). Marszand musi umieć to przetłumaczyć na język fotografii rozumiejąc technikę. I pracować nad klientem – przekonywanie klienta „od zera” do jakiejś koncepcji nic nie da, podobnie jak oferowanie zdjęć w galerii. Z reguły klientami są ludzie trochę zorientowani i często po prostu kochający fotografię.

Co do funkcjonujących nazwisk ale bez osiągnięć. Tacy artyści muszą umieć zrobić nowy początek i uzyskać status nowego odkrycia – to dla nich jedyna szansa. Najlepiej jak ma miejsce jakieś wydarzenie mogące stanowić przełom. Kontekst jaki stoi za artystą jest ważny i być może niezbędny. Oczywiście artysta musi mieć coś do pokazania. M.in. marszand musi myśleć o konstruowaniu takiego kontekstu za każdym razem mając na uwadze, no jak by to napisać, no wprost – tradycje kultury europejskiej.

Fotografia pod klienta to w przybliżeniu fotografia o bardzo wąsko skrojonej koncepcji – fotograf ma z góry wytyczone co ma być na zdjęciu i jak ma być wszystko zrobione – pole do indywidualnej twórczości jest bardzo wąskie i to uważam za zaletę – artysta kładzie wtedy cały swój potencjał na małym polu i się nie rozprasza. Są tacy fotografowie, którzy potrafią to i sami stawiają sobie takie ograniczenia kierując cały swój potencjał precyzyjnie w punkt G.
TAK TO O TO CHODZI.
Punkt G to trzecia wskazówka marszanda. Kto wie o co tu idzie ma przed sobą przyszłość.

@Sz.iczek
Przyznaję to teatr jednego aktora. Mam swoje 5 minut i wykorzystuję je.

@Sz.Tomasz Pawłowski
Marszand to pośrednik o wielu różnych cechach i umiejętnościach, nie jest reprezentantem nikogo. To nie Agent. Marszand spaja artystów z jednej i klientów z drugiej strony. On wie najwięcej, o niego artyści i klienci muszą zabiegać, jedni chcą sprzedać drudzy kupić.

Klient – marszand – artysta to NATURALNIE MODEL, ARTYŚCI NIE POZWLAJĄ SOBĄ MANIPULOWAĆ ANI PROWADZIĆ ZA REKĘ (TRZEBA TO ROBIĆ UMIEJĘTNIE). NIGDY TAK NIE JEST, TO BYŁBY ABSURD. A więc to nie jest absolutnie układ transakcyjny.

DECYDUJE ostatecznie to jasne wyłącznie artysta – od niego zależy ile jego dzieło będzie warte czy pójdzie ad acta. To nigdy nie jest taka czysta sytuacja, że jest klient i dzieło do wykonania (na zamówienie). Liczyłem przyznam na inteligencję czytelnika. W ogóle nie chodzi o to kim jest a kim nie jest marszand. To nie on jest twórcą. Marszand dwoi się i troi ALE MOŻE ZOSTAĆ Z NICZYM. Bywa przecież, że uznany artysta wybiera tego kto na nim zarobi. Chodzi o zdrowy rozsądek i realizm, który reprezentuje marszand, ma taką niewdzięczną rolę. Marszand jest skrajnym realistą i ma za sobą wiedzę o rynku i to wzbudza respekt u artystów, to jest jego atut i wykorzystuje go wywierając nacisk na artystów – to ciągła wojna.

Klientela pochodzi z prywatnych stosunków – od jednego do drugiego itd.

@Sz.Tomasz Pawłowski

Sz.P. Polański musiał mieć słabych prawników. Przecież umowa ekstradycyjna została zawarta pomiędzy USA a Szwajcarią kilkadziesiąt lat temu a podejrzewam, że prawnicy ci musieli mieć do czynienia ze spisem majątku Sz.P. Polańskiego gdzie figuruje jego dom w Szwajcarii. Podstawowa wiedza pozwoliłaby im ocalić Sz.P. Polańskiego.

Władze Szwajcarii (polityczne i wymiar sprawiedliwości) doskonale wiedziały, że Sz.P. Polański bywa w Szwajcarii ale elegancko nie reagowały oczekując aż sam Sz.P. Polański się zmityguje. Problemem stał się stosunkowo niedawny wniosek ekstradycyjny USA. A więc Sz.P. Polański podróżował do Szwajcarii zupełnie bez zagrożenia a od momentu wpłynięcia wniosku już na kredyt władz Szwajcarii. Jednak po opublikowaniu informacji, że Sz.P. Polański będzie w Zurich’u władze Szwajcarii, mając w ręku wniosek USA, nie mogły nadal udawać, że nie wiedzą że Sz.P. Polański jest na ich terytorium.

To poważna sprawa karna (m.in. ucieczka przed wymiarem spr. USA) i jeśli ekstradycja zostanie przeprowadzona Sz.P. Polańskiego czeka trudny a opinie publiczną bardzo ciekawy proces. Sz.P. Polański nie musi jednak z tego wyjść na tarczy, czego mu życzę.

Marszand myśli też o prawie, o prawie obowiązkowo.

Podsumowując:
Celem marszanda było podzielenie się z czytelnikami wiedzą o tym, jak dochodzi do powstania fotografii dobrej i cenionej, oraz że ostateczne dzieło, jakie widoczne jest na odbitce, przeważnie nie jest pierwotnym zamysłem autora ale jego modyfikacją, do której doprowadziło uwzględnienie przez autora wielu czynników pochodzących z obszarów oddalonych od pracowni autora. Marszand to jest ktoś kto beznamiętnie wywiera nacisk na autora i ta modyfikacja bywa, że jest jego wkładem w dzieło. Fotografia przechodzi długą drogę aby zyskać uznanie lub znaleźć się w czyjeś kolekcji. Większość osób, nawet tych fotografujących, nie zdaje sobie z tego sprawy. Wiele osób poszukuje tego sposobu, który pozwala zrobić fotografię, która będzie doceniona i być może dołączona do jakieś kolekcji. Celem marszanda było wskazać tę drogę. Pierwszą wskazówką było uświadomienie fotografom, że muszą uwzględnić oczekiwania i gusta pochodzące z obszaru klienteli. Klientela to nie są prymitywni ludzie z pieniędzmi. To są ludzie często wykształceni, wyrobieni artystycznie, kochający sztukę w tym przypadku fotografię. Najlepiej jest myśleć – kochający fotografię – to autentyczna perspektywa i działająca uspokajająco na fotografa. Fotografowie jednak myślą odwrotnie: klient to jakaś postać niezrozumiała – czego właściwie chce ta wroga postać. Autor musi mieć przynajmniej tego świadomość, a także tego co jest ważne i interesujące w kulturze, w której tworzy – o tym informuje go klientela. Celem marszanda było zwrócenie uwagi, że są tacy ludzie jak marszandzi mający bezcenną wiedzę o tym wszystkim. Autor musi pożądać marszanda (choćby chcieć czegoś się dowiedzieć, przynajmniej raz spotkać takiego osobnika) wtedy jego twórczość ma szansę się rozwijać – marszand jako pierwszy krytyk działa jak czynnik ewolucyjny rozwijający twórczość autora. Chciałem, żeby osoby fotografujące o tym pomyślały kiedy same, może właśnie teraz, poszukują swojej drogi. Każdy na pewno ma swój sposób na dzieło. Marszand ma swój i go przedstawił. Kto chce korzysta kto uważa inaczej, nie popełnia przestępstwa. Marszand udzielił pierwszej wskazówki – uwzględnienie czynników wypływających ze świata klienteli (ze świata kultury) i być może konieczność zmodyfikowania pierwotnego zamysłu dzieła. Marszand chciałby opowiedzieć jeszcze o pozostałych czterech wskazówkach ale to może innym razem. Ta uwaga jest pro forma. Wiele osób z pewnością bez tych wszystkich zbędnych uwag domyśliło się o co chodzi.

Pistol del Marshand podzielił się czymś z czytelnikami. Jeśli kogoś to zainspirowało to taki był tego cel. Oczywiście razem z tym wpisem kończę swoją aktywność komentatora, moja aktywność to wykorzystanie szansy. Również należę do miłosników fotografii choć niestety nie dane mi jest umieć ją robić tak jak to robili wielcy fotografowie, a robić to gorzej nie ma sensu. Być może wśród czytelników jest ten chłopiec z małego miasteczka, który czegoś naprawdę szuka i ma wielkie marzenia – to dla Ciebie napisałem to wszystko i życzę Ci powodzenia.

@Sz.Tomasz Pawłowski
Sz.p. Andreas Gursky. Jego fotografie są traktowane tak jak dzieła malarskie. Teraz kiedy „malarstwo zostało wyprzedane”. Osobiście nie czuję malarstwa i preferuję fotografowanie innego typu – wolę fotografię rasową – fotografię dla fotografii – aparat, klisza i plan, światło, lekkie poruszenie, podekscytowanie i spust. Z tego co wiem, Sz.p.AG uważany jest za fotografa przede wszystkim niepowtarzalnego – on zrobił fotografię jako pierwszy i uważa się, że nikt tego na pewno nie powtórzy. Sz.p.AG bezsprzecznie jest artystą pod każdym względem, takim perfekcyjnym, bez zarzutu – taki akademicki sznyt i artyzm. Sz.p.AG aparatem podobno maluje… Ale sukces jego fotografii bierze się właśnie… z uwzględnienia gustów klienteli, które to gusta zostały wykreowane przez media, magazyny o sztuce itp. Stąd się bierze jego popularność w ogóle a za tym pozycja na rynku nazwijmy to sztuki, ale przede wszystkim – jest zupełnym, faktycznym artystą i jest niepowtarzalny. Tak się składa, że „przypadkowo” wpisuje się w trend. Cena za sklep jest bardzo ciekawa, bez znajomości szczegółów transakcji trudno coś powiedzieć. Ja nie znam tych szczegółów. Podejrzewam, że założenie kupującego było takie, że kupuje dzieło artystyczne uznanego autora i jedyne – które nigdy w przyszłości nie zostanie powtórzone traktując je jako inwestycję. Może koniunktura była taka, że to była gra pod Sz.p.AG w celu podniesienia prestiżu autora, co dawałoby szansę na sprzedaż innych jego dzieł po wyższej cenie, dzieł będących w posiadaniu tego, kto kupił sklep. To jest świat szaleńców, ja jestem w innym. Całkiem niżej chodzę. Uważam np. że dzieła Sz.p.AG można powtórzyć – tzn. zrobić trochę inaczej to samo, ale równie dobrze artystycznie. W takim przypadku ceny Sz.p.AG mogłyby spaść. Mnie interesuje takie właśnie postępowanie – detronizacja starego króla i koronacja nowego. Czy sklep to dobre zdjęcie – jakie znaczenia mogłaby mieć teraz moja opina? A Pan jak sądzi? To już chyba z gustem i opinią ludu nie ma po co dyskutować.
Wystarczy jednak uderzenie komety a Sz.p. AG straci parę zer – tylko diamenty są wieczne. Może jego sklep za 20 lat będzie śmieciem? Cena jaką za niego zapłacono niczego nie gwarantuje. Nowi ludzi przyjdą do sztuki i oni ustawią cały rynek, jednym z nich będą ja, Pistol del Mrashand, wtedy będą nowi królowie. Będzie nowy świat. Tak samo jak ten, kóry jest, a którego kiedyś nie było. Sz.p AG niech korzysta póki karnawał trwa. I on o tym świetnie wie.
Ukłański-milion nie znam sprawy.

@Tomek
Zgadzam się, że tekst jest ułomny.
Nie znam obyczajów na forum ZK, sądziłem, że jeśli coś napiszę w komentarzach to będzie to kontynuacja, nie widząc w tym niczego złego, bo dlaczego by nie?
Zresztą wyżej napisałem, że korzystam z okazji do wypowiedzi, mam swoje 5 minut – to myślę Cię usatysfakcjonuje. Napisałem też, że z dezaktualizacją wpisu zakończę komentowanie, więc korzystam, krótko – rozumiem, że te wyjaśnienia zginęły gdzieś w wielości moich komentarzy. Całkiem poważnie potraktowałem obecność na ZK, może mam jakieś inne podejście po prostu, bom Pistol del Mrashand.

Nawet nie zamierzałem dotrzeć do wszystkich – nie chcesz nie bierz.

Ale i ja chciałbym napisać co mi się nie podoba na tym forum – nie podoba mi się jedno – takie nawoływania na redaktora ZK żeby zrobił to czy tamto – nie rozumiem tego – co to, jacyś ważni boznowie z Sycylii?

Poza tym było mało komentarzy, co ja zinterpretowałem, że wpis był niezrozumiały albo przeciwnie wywołał refleksję. Na wszelki wypadek kontyunuowałem go w komentarzach, bo nie chodziło mi o moją osobę ale o coś o czym napisałem. Z tego powodu @Tomek mógł słusznie odnieść wrażenie, że wbijam coś do głowy na siłę, przyznaję.

Wybrałem taką formę wpisu żeby wytworzyć wrażenie, że dwoje ludzi spotkało się na chwilę w biegu i dzięki temu pozostać na powierzchni tematu.

Zwracam się młodego fotografa zakładając, że ludzie dojrzali nie podlegają łatwo kształtowaniu. może to prowincjonalne, na pewno, miałem przed oczami młodego człowieka pełnego marzeń. Na pewno nie prowokowałem wojny z kimkolwiek.

Czas tego wpisu zbliża się do końca więc porządkuję to i owo, zanim ruszę w dalszą podróż.

Poza tym…
Nie jestem jednak pewny czy wpis był czytany uważnie…
Wprowadziłem wyraźną scenografię – jak na fotografii, wymagającej użycia wyobraźni – o tym nikt nie wspomniał.
Także wyraźnie zaznaczyłem, że to 1 część z 5 – także nikt nie rozwinął tego wątku.
Jednak wpis nie został przeczytany z uwagą. Być może tylko po to żeby dać komentarz. Jeśli tak by było to wielce ciekawa okoliczność.

@Sz.Tomasz Pawłowski
Moim zdaniem nie ma żadnej recepty na zawsze. To sytuacja aktualna jest źródłem takiej recepty. Dzisiaj to jutro tamto. To jest nieprzewidywalne. Najlepiej jak wszystko dzieje się samo i lekko – to jest namaszczenienie przez fortunę.
Podobnym zagadnieniem jest robienie zdjęć. Jak mu się udało to zrobić właśnie tak?
Znam takiego fotografa, który posługuje sie bardzo oryginalną techniką fotografowania. On posiada kilka aparatów ze standardem i wszystkimi nimi robi to samo ujęcie, także w kolorze i BW. Używa równocześnie Fuji 690, Plaubel 67, 2 obiektywy z Hasselbladem i Rolleiflex, 2 aparaty fujii 645, 2 mamiya i 2-3 lustrzanki. To szaleniec pomyślałem na początku, ale zawsze jakieś ujęcie było bardzo dobre. On twierdził, że się nie przejmuje wcale perspektywą. Za każdym razem robi to w ten sposób. Nie pomyślałbym o tym patrząc na jego zdjęcia – gdy go nie znałem próbowałem dociec jak on je zrobił nie wiedząc, że nawet się specjalnie do nich nie przykładał. Oczywiście nie jest to sposób, dzięki któremu każdy zrobi dobre zdjęcie. Chcę pokazać, że fotografia to sztuka wizualna i opiera sie różnych sztuczkach, o których odbiorca zdjęcia nie ma pojęcia.

@Tomek
Ja jednak uważam ten wpis (bez komentarzy) za dobry.
Zawarłem w nim wszystko co chciałem, w takim skrócie jak w migawce – to też nie zostało zauważone – w ogóle starałem się ukryć w formie elementy fotgraficzne a tu nikt nic nie widzi – a to blog fotograficzny! – sądziłem, że od razu zostanie to zauważone.
Podtrzymuję jednak swój wpis, bom….

@Sz.Tomasz Pawłowski
Kolejne stacje w innych miejscach aż miały się ułożyć w kolejne sceny pewnego filmu. Piszę z góry bo jednak wiem, że to w przyszłości nie byłoby zauważone. Jedynie Sz.Tomasz Pawłowski zauważył przynajmniej te “dwa zdania”. Dlaczego on nie chce powiedzieć więcej tylko “dwa zdania” – nie chce czy się śpieszy – potem miało się okazać, że się śpieszy – o! taki trick! jam zaplanował, oczywiście nie jedyny.
Poza tym składam dzięki za humanitarną wobec mnie postawę – i niech tak zostanie.

Czas tego wpisu zbliża się do końca.
Dziękuję Sz.Rudolfowi.
Żegnam wszystkich.
Salut.

wyjątek dla Sz.Tomasza Pawłowskiego
Jest Pan wielkiego serca.
Notka to też jest fotografia. I wszystkie potrzebne informacje:
“Pistol del Marshand
1) dziecko paryskie – jasne
2) przypadkowy marszand – (nie z własnego wyboru, wielki zbieg okoliczności)
3) rękodzielnik – (żadna instytucja, pojedynczy osobnik, sam na sam, samouk)
4) Pod wieczór i w tajemnicy odwiedzający tych, którym sprzedaje – (sam na sam, prywata)
5) Pistol del Marshand lubi ponad wszystko obrazy z Zeiss’a, na których zobaczyć można germańskie gołe dziewczyny na sianie w samo południe – (rodowód, ulubiona estetyka Pistola i tak właśnie widzi on świat, ulubione kobiety, zeiss to jedyne szkło).
Myślę, że to wyrażone wprost.

wyjątek dla Sz.Tomasza Pawłowskiego
światło południa i golizna w tym świetle to takie surowe i proste i bez jakiegokolwiek smaku (w ustach)

wyjątek dla Sz.Tomasza Pawłowskiego
germańska golizna wypucowana mydłem marsylskim
uśmiech wiejskiej dziewczyny
wszystko bez smaku

@Sz.Tomasz Pawłowski
Czytałem ściśle, wiem.
Wiem, że Pan nie oczekuje adoracji. Jam obowiązkowy, karny i grzeczny i na każde wezwanie, to dlatego, brak wyczucia, toporny z natury.
Również pozdrawiam.
Salut.