Zawsze Kwadrat

portret środowiskowy i fotoreportarz – to moje ulubione formy a zdjęcie jest zawsze wynikiem końcowym spotkania, poznania osoby i rzemiosła.

Gdy mam szansę (ostatnio rzadko…) zarobić na wykonywaniu zdjęć to fotografia jest celem. Taka fotografia za którą ktoś ma ochotę zapłacić. Natomiast gdy wracam z pracy (niezbyt dobrze płatnej bo państwowej) i mam dość codzienności łapię F6-stkę Nikona (a tak, skusiłem się „na ostatni prawdziwy aparat” chociaż pracuję głównie na cyfrze) i zaszywam się z nim w parku, bywa że rolka starcza mi na 5-6 takich wyjść więc to nie o fotografię idzie ale o czatowanie na dobry czas, światło, okazję, łut szczęścia… Jestem szczęśliwy czekając na właściwy moment, sam „pstryk” jest dodatkiem.

Dlaczego robię zdjęcia? Hm.. chyba bardzo chcę mieć wpływ na historię. Każdy posiada własną pamięć która dodatkowo się zmienia, więc nigdy nie istnieje jedna i pewna jej wersja. Zdjęcia (i ew. film) szybko się stają jedynym obiektywnym, stałym i pewnym zapisem historii. Wybierając co sfotografować i jak to pokazać, tworzę historię. Kreuję rzeczywistość, ponieważ robię to według własnego widzimisie. Wiem, to straszne. Usprawiedliwiam się przed swoim sumieniem tym, że zazwyczaj tworzę zapis pozytywniejszy niż rzeczywistość ;).

Właściwie dotyczy to wszystkich zdjęć, a oszukuję w sumie chyba przede wszystkim siebie

No i czasami chcę stworzyć coś ładnego.

głównym powodem jest podtrzymanie dobrego samopoczucia na swój temat ;)

Fotografuję, bo mnie to odpręża. Taki rodzaj odskoczni od szarej rzeczywistości i cieszę się jak uda mi się zrobić fajne zdjęcie. .

realizując zamierzone pomysły mogę uwolnić od nich myśli. mogę zająć się innymi. to trochę taka zabawa w kotka i myszkę z własną kreatywnością. kiedy za dużo myślę zatykam się, blokuje się na jakimś obrazie, emocji, i dopiero realizacja pozwala się oczyścić. oczywiście tylko po to żeby dalej szperać we własnej nieświadomości i gmerając w pamięci, skojarzeniach wydobywać kolejne wizje na wierzch. odbitka.. odbitka to wielki kop satysfakcji z własnej pracy. ważna. ucisza wyrzuty sumienia, że zamiast nowych butów wywala się kase na negatywy ;)

Nie znajduje odpowiedz w ankiecie, ktora by mi wyczerpała moje podejście więc nie klikam.
Temat rzeka… nie na blog. Zdecydowanie nie na blog…

No nie może być inaczej, nadzieja na dobre zdjęcie, czy zdjęcie jakiekolwiek, to jedyna motywacja. Przy okazji dochodzą różne inne rzeczy okołofotograficzne sprawiające przyjemność, będące w jakimś sensie „porzyteczne”, ale efekt końcowy zawsze jest nadrzędny. Gdyby było inaczej to fotografowalibyście aparatami bez założonej kliszy.

te pytania nadają się na amerykańskie serwery, na szczęście amerykanie dużo się jeszcze od nas muszą uczyć :) jeśli chodzi o podejście do fotografii. ktoś prowadzi bloga pt ‘stop the moment’… o to mniej więcej chodzi, tylko, że chwile zatrzymuje się w głowie, czego znakiem, jest trzask migawki (żeby nie powiedzieć w duszy), a przy okazji na jakimś medium, stąd mój subiektywny pogląd, że negatywy są ciekawsze od odbitek. kolekcjonuję negatywy (analogowe) w klaserze. cyfrowe (na dyskach) natomiast odbitki mogą mieć tylko postać skanów wrzuconych do sieci, czy jakąkolwiek inną, np pocztówki 18/15 :)

fotografuje, bo to czasem daje adrenaline, pozwala sie wyzyc artystycznie, czasem poprawia humor a czasem sprawia ze czuje sie bardziej wyjatkowa realizujac jakis fajny pomysl. odbitek nie robie,a i forma cyfrowa zdjecia nie jest celem samym w sobie.

Dlaczego fotografuje? Dobre.
Tak, sama fotografia jest efektem tego czegoś.
A to coś?
Dziwnie to zabrzmi, ale to coś to poczuć się kimś wyjątkowym, ważnym, nagle zauważonym?
Na ten moment fotografowania nagle staję się w centrum uwagi.
Czekają, aż kliknie migawka. Aż wyzwolę spust.
W tym momencie to ode mnie wszystko zależy.
Podoba mi się ten moment wyczekiwania.
Może to nie dowartościowanie? I w ten sposób to jakoś nadrabiam?
I jest jeszcze pewna świadomość tworzenia czegoś po nad czasowego.
Tworzenia czegoś, co zostanie po mimo upływu czasu, lat, zdarzeń.
Dla mnie fotografia, to zatrzymanie czasu i trzeba do tego podchodzić z szacunkiem.
W ten sposób tworzy się pewną historie.
Trzeba być świadomym jej tworzenia.

Kiedys sie nad tym zastanawialem i doszedlem do bardzo prozaicznego wniosku. Gdy robie cokolwiek zwiazanego z fotografia, dostaje działe serotoniny i karmie w ten sposob uzaleznienie. NIe musze nawet robic zdjec – wystarczy gadac o fotografii, czytac o fotografii, lapac fotograficzne okazje na ebayu, od albumow, przez filmy az po sprzet. Wydaje mi sie, ze koncowy efekt nie ma dla mnie az tak duzego znaczenia. Powiem wiecej – odbitka wymaga wysilku, kop jest umiarkowany, wiec mi sie po prostu na tym etapie odechciewa. Ta koncepcja tlumaczy takze moje przywiazanie do fotografi tradycyjnej. Fotografia cyfrowa to po prostu dla mnie za slaby stuff. Od dwudziestu kilku lat, te strzaly serotoniny zwiazane byly z materialnym filmem, wiec niematerialna cyfra odpada w przedbiegach. Bo gdy spojrzec racjonalnie, to jakos wyjatkowo tego filmu nie wykorzystuje. I tak w 90% konczy sie na skanowaniu. Ale uzalezniony nie mysli przeciez racjonalnie. Po dwudziestu kilku latach, patrzac na zimno, wrocilem do prawie takiego samego sprzetu na jakim zaczynalem. Tyle, ze ten, ktory mam teraz jest pierdyliard razy drozszy. A ze przy okazji, z tego uzaleznienia jednak czasem cos wychodzi? Nie pozostaje mi nic tylko sie cieszyc. No chyba, ze kwalifikuje sie na terapie :-P

Fotografia, na dłuższą metę,to najwierniejsza kochanka spośród męskich zdrad i uzależnień.
No i mnie również „kręci sława Wielkiego Fotografa: :-)

„W życiu piękne są tylko chwile…” — te, które pamiętamy, jak i te, których pamięć przy zderzeniu z zatrzymanym ujęciem tworzą nas od nowa. Kiedyś pytałeś „kiedy” powstaje zdjęcie — chyba w tych chwilach w których nie trzeba nawet migawki, wystarczy pamięć. Zbieram wspomnienia, uczę się, poznaję, żyję — aparat mi tylko w tym pomaga (gdyby nie było aparatów, pewnie bym szkicował, albo coś podobnego robił). Zdecydowanie, tu nie chodzi o zdjęcie.

ciekawy temat. to jest przypuszczam podział na fotografię amatorską i profesjonalną. amator nie musi robić odbitki ani drukować w prasie, potrzebuje samej czynności, a profesjonalista niestety musi myśleć o efekcie końcowym na zdjęciu do druku. cz. miłosz w książce „Ogród sztuk” pisze o tym jak współcześnie w sztuce nastąpiła degradacja, że artystą mozna już być wykonując samą czynność tworzenia a nie tworzyć gotowe dzieło. ma rację. to degradacja, popkultura. a najciekawsze jest to że to właśnie amatorzy sa najbardziej zajadli w obronie swojej „sztuki” a właściwie w obronie swojej przyjemności w „zajmowaniu się” fotografią, bo niczego nie tworzą. w moim rozumieniu jeśli ktoś robi odbitki nawet w domowej ciemni może uchodzić za profesjonalistę, to zalezy od efektu na zdjęciu. a jak ktoś tylko „lubi” się tym zajmować to jego prawo. ale trzeba rozróżnic te dwa rodzaje bo są nieporozumienia kiedy do dyskusji przystępuje amator ze swoją „wizją” i profesjonalista z jasno określonym celem.

Rudolf

ta degradacja to słowo ode mnie. CzM nie oceniał tego aż tak, po prostu zauważył ale ze smutkiem. ale dawno to czytałem.

a podnieta w trakcie tworzenia występuje myślę u wszystkich twórców kiedy przelewa się pomysł do realu. bez tego chyba nie dałoby się tworzyć! jeśli podnieta towarzyszy tworzeniu to chyba wszystko jest jak najbardziej ok. to część tworzenia.

żeby tylko czymś sie to kończyło, jakimś zdjęciem. a jak się nie kończy to chyba też tak wolno. każdy ma prawo robić co chce i jak chce. ale jak z procesu nie wynika zdjęcie to właściwie chyba nie o fotografię chodzi. bo obraz w wizjerze to z grubsza to samo co na zdjęciu. może zdjęcie powstaje już w wzjerze i wystarczy tyle? jednak myślę, że na zdjęciu kiedy wszystko jest zatrzymane jest inny obraz niż w wizjerze, tak zdecydowanie, więc raczej powinna być zrobiona odbitka, albo ostatecznie wersja elektroniczna. w ankiecie kliknąłem na zdjęcie.

Fotografią zacząłem się bawić z nudów i desperacji.. że pośród pól kukurydzy Środkowego Zachodu zapiję się, zagram i zatracę w grze w kręgle i billardzie.. i tak umrę z przejedzenia hamburgerami z barbeque i curly fries, śpiąc i budząc się tylko z komputerami, ruterami i fajerłolami; I tak kupiłem duże auto, aparat foto, zapisałem na jakieś fora foto, poznałem ludzi, poczytałem i zacząłem jeździć po świecie.. i tak mi już zostało :) ba! zaraziłem tym żonę, która podczas ostatniego urlopu dzielnie tachała swoją Broniśkę SQA z trzema (!!!) szkłami po stromych zaukach miasteczek Toskanii. :D

Ja bym nie rozdzielał tych dwóch pytań, ponieważ tak naprawdę jedno implikuje drugie i odpowiedź na „czy liczy się tylko zdjęcie” bez odpowiedzi na „dlaczego robię zdjęcia” musiałaby być bardzo ogólna, a chyba nie o to chodzi?