piątek

Adam Pańczuk w Yours Gallery

Kategoria: Informacje, Marudzenie

No więc byłem tam.

Poszedłem wczoraj wieczorem na wernisaż wystawy Adama Pańczuka (pisaliśmy o nim już), który możecie oglądać do 7 marca 2010. Pewnie wiecie, że uważam zdjęcia Adama za kawał dobrej roboty, więc o tym, co zrobił – nie będę się jakoś rozpisywał. Zdjęcia są porządne, acz osobiście nie potrafiłem wyczuć w nich rytmu – prostokątne kadry „z życia” przeplatane są wielkimi kwadratowymi portretami – i zapewne rytm był w jakiś sposób zaprojektowany, ale ze względu na wernisażowy gwar najwidoczniej nie dane było mi go odczuć.

Niektóre zdjęcia ujmują – więc naprawdę powinniście je zobaczyć na żywo.

Jednak dziś głównie chciałbym opisać moje odczucia z wernisażu jako spotkania/imprezy.

Pewnie to również moja wina, bo zabrałem małżonkę i syna, ale… był tłok. Nie będę pisał, że nie lubię tłumów, bo mnie zakrzyczycie, jak ostatnio, ale naprawdę było mnóstwo ludzi. A to, uważajcie, tym razem przełożyło się na coś pozytywnego. Stały się dwie rzeczy:

• pierwsza, to pojawiła się ledwo uchwytna atmosfera iskrzenia spowodowana zderzeniem dwóch światów: warszawskiego światka modnych ludzi, którzy chodzą na wystawy, rozmawiają po angielsku i flirtują zamiast oglądać zdjęcia – oraz tego zwykłego, do cna prawdziwego świata,który sfotografował autor – bo wyobraźcie sobie, że na wernisażu byli bohaterowie jego zdjęć!
  Według mnie to wspaniały ruch – a dla kogoś obserwującego to zderzenie różnych światów – rzecz fascynująca.
  Szkoda, że jestem marnym fotografem, bo gdybym był lepszym, pewnie pokazałbym Wam kadry, na których wymalowane i modnie ubrane laseczki w towarzystwie swoich przystojnych, opalonych partnerów, wszyscy trzymający z wystudiowaną niestarannością kieliszek wina, rzucają kątem oka spojrzenia na grupkę prostych ludzi, która – zbita w gromadkę, starając trzymać się razem – ubrana w odświętne koszule, czerwieni się z poczucia ważności i jednocześnie jakiegoś niedopasowania do miejsca.
• druga rzecz, to ludzie tak zwanego fotograficznego światka. Wiecie, naprawdę można spotkać nietuzinkowe postacie polskiej fotografii na takich imprezach. Sam poznałem – prócz autora – bardzo interesującą kobietę kadrującą w kwadrat, z czego bardzo się cieszę; zastanawia mnie jednak czy to nie jest tak, że YG jest po prostu miejscem, w którym należy bywać? Albo inaczej: może po prostu to sama fotografia jest tym czymś, co jest modne, i w związku z czym należy się pokazać w miejscu z nią związanym? To by znaczyło, że Polska dogania świat i (okrężnymi drogami) zaczyna coraz bardziej cenić fotografię!

Tu pewnie powinienem skończył pisać – ale do beczki miodu muszę wrzucić łyżkę dziegciu. Mój blogowy kolega wysmażył kiedyś zjadliwy tekst o polskich wernisażach – no więc mimo wszystko jest on nadal w dużej części aktualny. Oczywiście tutaj nie było kotleta i pobrzękiwania sztućców, ale… pozostałe zarzuty (w tym irytująca obsuwa czasowa w rozpoczęciu imprezy) – wciąż mają moc.

Czy naprawdę trudno jest zrobić dobrze zorganizowany wernisaż? Tym bardziej, że do poprawy jest tak niewiele…