Zawsze Kwadrat

Nie dane mi było poznać Adama, bo w Trzciance się nie pojawił i żałowałem, bo kazałbym mu plamy wymazać – ot takie zboczenie jednak w nas tkwi :)
A co do zdjeć, to jest to przykład rzadkiego u nas coraz bardziej, przemyślanego cyklu portretów. Znaczy ja widziałem tylko kwadraty wiec trudno mi sie odnieść do całości, ale to, co widziałem tworzyło zwartą opowieść i jest to największa zaleta tego pomysłu.

Piszesz o sportretowanych, obecnych na wernisazu i przez skórę czuję wprost ich zagubienie i pomylenie światów, w sytuacji, w jakiej się znaleźli na wernisażu… :) Ale jest to magicznie nieodzowna część takich projektów… moi bohaterowie „Portret-Grobla”, choć mieszczanie, też zagubili się pośród młodych „artystów” z ASP :)

Pozostaje jedynie trzymać kciuki za YG, bo rzeczywiście stało to się jednym z nielicznych miejsc w stolicy chyba, i w kraju też gdzie promuje się naprawdę prężnie fotografię.

Dziegciem smarując jednak te laurkę, też pragnę napomknąć, że dużo bardziej „populistyczna” wystawa otwarła się w Toruniu (WPP2009) i tam też były tłumy nieprzebrane… :)

Każdy ma więc swoją estetykę do podziwiania…
Coś się dzieje… dobrze..

[A na marginesie już trzecim, dzisiaj o 18:00 w Ratuszu Starowiejskim w Gdańsku jest spotkanie/wykłąd otwarty z Jowitą Bogną Mormul w ramach "Spotkaś z Mistrzami"... sorry za off-top]

jak to pieknie poczytac drogi Rudolfie, jak to pieknie poznac malzonke ;) widac bylo w jej oczach bezgraniczna milosc i wyrozumialosc do humanoidalnego kwadratu ;), tuze-muze polskiej fotografii kwadratowej mialem zaszczyt przedstwiac sam osobiscie ;) szkoda, ze nie przedstawiles mi modeli, zafrapowalem sie po czytaniu tekstu, jak trzymalem kieliszek? ;)

Na wystawy to masz czas, ale na współprace to już nie Jac…?!

Nie byłem nigdy na wernisażu sławnych fotografów, więc nie wiem jak to jest. Bywałem natomiast na wystawach fotografów nieznanych szeroko ale równie dobrych z ambitnymi projektami i było zazwyczaj przyjacielsko bez lansu ;) Natomiast co mnie ciekawi na takich wystawach. O czym mówią artyści na wystąpieniu?

Najczęściej zapominają języka w gębie… niestety zazwyczaj bowiem ktoś, kto robi foty nie umie mówić i odwrotnie :)

Tak mi się zdaje, że fotografia to jest styl a nie odbitki; styl życia zawierający nieco snobizmu, seksu, cool esteticę, uznany autor plus jakieś cool miejsce lub cool ludzie na zdjęciu = markowy produkt przeznaczony do wystroju wnętrz i podniesienia prestiżu posiadacza; na odbitce to wszystko chyba musi być żeby ktoś ją zechciał wziąć z sobą z galerii. Jak obrazy, meble, bibeloty, ciuchy, i fotografie muszą dawać to samo.
Ale uważam, że trzeba powiedzieć coś jeszcze. Uważam, że sztuka jest kaprysem, bo dzieła sztuki nie są praktyczne, służą czemuś niepraktycznemu. W YG byli ludzie rozkapryszeni, i dobrze, ale dopiero kiedy do ich rozkapryszenia dojdą pieniądze zacznie się ruch w interesie. Zamożni ludzi, chcąc sięgnąć dalej, skierują się w stronę sztuki skłonni coś dla siebie kupić. A skąd mają wiedzieć co jest warte kupienia? Z galerii itp. jednej, drugiej, trzeciej, te same nazwiska w galeriach, w mediach, nagrody, publikacje itd. to tworzy pozycję fotografa i budzi zainteresowanie jego pracami. Ludzie zamożni nie mają pojęcia o sztuce, to dyletanci, są mecenasami, potrzebują kogoś kto im wskaże wartość.
Z reguły do galerii i mediów powinni trafiać ci najlepsi. Ale chyba niezależnie od tej zamożności polskie galerie zawsze pozostaną na uboczu, co najwyżej jako pierwsze miejsce wystawy dla początkujących fotografów lub jako stała ekspozycja przeciętnych dokonań. Dzisiaj przy praktycznie nie występujących problemach komunikacyjnych Paryż, Londyn jest dostępny dla wszystkich. Tak samo coś może nieoczekiwanie przyjść do Warszawy lub Krakowa, ale to raczej mało prawdopodobne, bo dla ludzi rozkapryszonych i próżnych w polskich miastach jest niewiele ciekawego.
Poza tym YG to charytatywna działalność p. G, pamiętajmy, po prostu ciekawe miejsce dla pewnego rodzaju ludzi.
…ale nigdzie nic nie jest przecież przesądzone. Czy boom w polskiej fotografii jest możliwy? A czemu nie, czemu nie nazywać tego co się pokaże polską fotografią? Mamy np. tradycje filmowe i nazwiska. Do tego potrzebne są tylko… yaya u fotografa, nie aparat za 10.000 ale yaya.

(…) „To by znaczyło, że Polska dogania świat i (okrężnymi drogami) zaczyna coraz bardziej cenić fotografię!”

jest wręcz odwrotnie.

a YG to jedyne miejsce rozpoznawalne w PL z punktu widzenia Europejczyka…

no w końcu coś nowego w Yours :)

Nie byłem, bo nie bywam. Ale czuję się jakbym był, a nawet jakbym bywał.

Myślę, ze hassel – którym się tak chwalisz Rudolfo – nie objąłby tak szerokiego zakresu dynamicznego wernisażowej rzeczywistości jak ten – dobrze naświetlony i ciekawie skadrowany obraz werbalny. Może mało szczegółów w cieniach, może jakiś przepał w światłach, ale forma blogowa nie zawsze pozwala na hadeera ;)

muchas gracias – także za linka do „zjadliwego tekstu o polskich wernisażach” autorstwa iczka, któren to bez kolodionu, ale analogowo i z właściwym sobie przywiązaniem do szczegółu prawdę o wernisażach obnaża! Ole!

czesc,
ja tez bylam na wernisazu Adama Panczuka i przyznam szczerze, ze zadziwia mnie Twoj opis. Zadziwia o tyle, ze piszesz iz Polska dogania swiat, ale sam tego nie robisz. Fascynujace jest jak bardzo skupiasz sie na ludziach, ktorzy przyszli na wernisaz, a nie wspominasz jak np. prezentowaly sie same fotografie juz we wnetrzu galerii. Fascynujace, jak umiesz zauwazyc malomiasteczkowosc niektorych osob (wystudiowane trzymanie kieliszka), a dokladnie w tym samym tonie napisales swoj komenatrz. Szkoda, ze skupiles sie na opisywaniu otoczki, a nie meritum – czyli zdjec Adama Panczuka. Przypuszcam jednak, ze z kazdym wernisazem bedzie szlo Ci lepiej. p.s. obsuwa czasowa zdarza sie rowniez w wielkim swiecie, to naturalne dla takich imprez, jak wernisaz.