Zawsze Kwadrat

nice.

można tylko odnieść wrażenie, że postacie pozują, a to nie to samo co oczekiwanie na zbieg zaskakujących okoliczności… każdy ma chyba taki przykład kadru wyczekanego, to mój skromy wkład w tą metodę badania rzeczywistości… w dwóch około półgodzinnych sesjach przypadających na różne dni :) http://www.obiektywni.pl/galeria/fotografia-333681.php

Hej! :) Bez Leiki i Summicrona, czekanie jest bez sensu.. nie będzie takiego klimatu. Najlepiej oczywiście, czekać z Kievem, i oczywiscie.. Rolleiem, ..czekanie z Rolleiem jest właściwie tym co mi najlepiej wychodzi, chłonę sobie wtedy klimat miejsca zwizualizowanego na matówce.. wdycham, aach! ;))

A gdyby szary sie odwrocil, i jeszcze troche poczekal, moze zlapalby taki kadr: http://www.strawberryfields.pl/images/20090927212042_080701.jpg

Mi się nie chce czekać. Wciąż zadaje sobie to pytanie: „po co?” „po co mi świetny kadr na który muszę czekać?”

Dwojaka jest natura rzeczy i światła.
No bo niby temu „szaremu” chodziło o to, żeby wypełnić jasną dziurę w kadrze, ale w takim razie mógł tam postawić dwa duże czarne kołki i spełniłby warunek swoich kompozycyjnych potrzeb.
No bo niby chodzi o to, żeby wypełnić pustkę żołądka treścią pożywienia, ale jednak trawa inaczej smakuje niż spagetti.
No i niby chodzi o to, żeby ktoś był, ale ważne też czy wróg czy przyjaciel. I tak dalej.

Ps1. Nie wdając się zbytnio w psychologizm, to powierzchowny mój odbiór sprawia, ze te zdjęcia działają na mnie dokładnie odwrotnie: zdjęcie Smitha budzi niepokój , bo te dzieci od tyłu, bez twarzy i diabli wiedzą co to za prześwit, w jego kontekście zdjęcie szarego to zdystansowane spojrzenie w czeluść przebytej drogi.

Ps2. ale tak czy siak wewnątrz tego kadru skaczą jak piłka słowa Vladimira i Estragona…”to co, idziemy?”, „chodźmy” I nie ruszają się ;))) Dobra ilustracja do ostatniej sceny Becketta.

Przy okazji – nie będzie pozdrowion Jarek, który napisał tekst, do którego Rudolf linkował, nieźle się ubawiłem.

Jak wiadomo wybitny kadr powstaje sam przez się, przypadkiem, wystarczy tylko użyć porządnego aparatu, stalowego, ze słynnym szkłem, na co dzień zwykle stojącym w gablocie na ołtarzyku.

stalowy aparat – bazy nie czaję, centralnie nie kminię ( ze stalą to kojarzy mi się kabekaes, któren to kadrować potrafi na pewno, ale czy „wybitnie” ? :)

„czujność” – soku pomidorowego, fajne określenie, mogę sobie wyobrazić, znałem kiedyś gościa , który robił drinki i nazywał je „czujny ptak „. Nie pamiętam ich smaku, ale chyba były bez tabasco.

czyli tak to wyglądało z tej strony, bo ja to oglądałem z tej drugiej…

bowie@ – gadaj, bo nie wiadomo, o co cho. Z której? Jaki masz kolor? ;) Jesteś na zdjęciu ?

grunt, że Rudolf wie :)

Tomasz, zaspokoję Twoją ciekawość – byłem obecny przy robieniu tego zdjęcia. Nie widać tego, ale po prawej stronie stoi słynny rower autora i moja skromna osoba

Thx :))

@Tomasz
Spieszę z wyjaśnieniem skoro centralnie bazy nie czaisz. Stalowy aparat jest pojęciem wymagającym pewnego pomyślunku, a co ma ono oznaczać…. ;)

te aparaty to raz stalowe, potem pojęciowe ( człowiek się gubi, w głowie sie kręci ) A wszyscy dobrze „pomyśleli” czy tylko ja taki durak i nie mam wiedzy na ten temat? ;)

A tak ogólnie, bo coś nie gadacie, tzn nie godocie ( wersja góralska ) , to podobno nie mówi się juz „nie wiem”! Gdyby żył dzisiaj Sokrates , to nie miałby wiedzy na ten temat ;) Sorry za dygresję, ale całą godzinę oglądałem komisje

@Tomasz na miłość boską:
“otworzył szafkę, by wyjąć z niej Leike M7 z Summicronem-M 35mm”

no ok, ok, proszę nie krzyczeć, jest metal i szkło, ok. Ale wiesz, lajka bajka, ale to mówisz… że co, ze taki lajkonik to najlepsza wędka na dobrego kadra? ;)

Najlepsza wędka to jest chyba taka zarzucona we właściwym miejscu…

a jej nazwa to…

Andromeda Rangefinder
lub
Orionflex
(koniecznie stalowe)