Zawsze Kwadrat

Strasznie chamski ten Twoj kolega. Daj linka do jego fotek to sie posmiejemy i zjedziemy publicznie.
Moze nawet jakies kamienie sie znajda.

Łagodnie głaskać kwiaty w ogrodzie fotografii i oddychać tam pełną piersią. Być szczerym i nie bać się tego. Nie patrzeć na innych.

…właśnie – na cholerę to komu?

Dokładnie.
Powinno się zorganizować jakąś ligę mistrzów, pojedynki, tabele, rankingi itd. Dodatkowo, unormować jakieś jednostki miary dobroci poszczególnych zdjęć, np. miliAvedony, dekaCartier-Bressony, mikroNewtony (eee…. to już jest), ćwierćAdamsy. Byłoby czarno na białym kto tu rządzi i kto jest lepszy w te klocki.
Oczywiście, my zasiadamy w komisji.

marudzenie. Jakość tworzy się miedzy słowem a obrazem. Między gestem a wyobraźnią. Tak jak tu… czasami. Nie ma zdjęć „najlepszych” i „najpierwszych”, dopóki nie doczekają się komentarza, nie da się jednak wyjść poza ocenę – źródło oceny nie może wyschnąć, ale takim źródłem nie może być przeciętny facet, który nerwowo reaguje na swoje braki w angielskim. Żeby przynajmniej chodziło o niemiecki ;)

To mówisz, ze internet ci padł Rudolfo? ;)

Dobrą lekcją pokory jest oglądanie swoich starych fotografii, dodatkowo miło jest czasem poczuć ewolucje na własnej skórze ;-)

moja fotografia jest moja… uznanie? cieszę się, jeśli się spodoba komuś poza mną. I zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie uważał, że ktoś jest gorszy od kogoś… Oceny? Bolą, a i owszem. Wypowiedziane w niewłaściwej chwili, padając na rozedrgany wiosną zimowy puch potrafią wbić w dziuplę i kazać się zamkną wraz ze swoim spojrzeniem.

a… śpiewny niemiecki w wydaniu austriackim potrafi być sexy! ;)

Całkiem fajnie o życiu sobie myślisz. Teraz i tu.
Niestety a propos niemieckiego – dla mnie ten język nigdy nie będzi sexy. Zbyt długo musiałam się go uczyć i słuchać (siostra i najlepsza przyjaciółka to germanistki).
No cóż pozdrawiam miłośników tego języka =)

Popieram Cię Ula, moja narzeczona i jej dwie siostry są w 1/4 Austriaczkami po linii matki, która sama urodziła się już w Polsce. Twarze i sylwetki, blondynka i dwie szatynki, czysta Germania. A ten język może jest ciekawy w literaturze ale na co dzień to koszmar, one same unikają tego języka jak mogą, ale jak przyjedzie ich rodzina austriacka to nie da się tego wytrzymać, ponadto mają wszyscy taki śpiewny głos jak te nie wydymane raszple brytyjskie ze szkółki dla panienek.

Oczywiście komentarz był na temat wpisu. Ostatnie zdanie, którego nie zamieściłem, brzmi: ale to wszystko i tak nie obchodzi Austriaków, przeciwnie mają nas Polaków za nic. I jeszcze „narzeczona”, żeby było grzeczniej, to kwestia punktu widzenia.
To o tym, że wszystko jest relatywne.

Magik:
pisałam o języku. nie o ludziach.
Ty natomiast pojechaleś deko po bandzie – duży przeskok, nie każdy może go zinterpretować zgodnie z Twoim tokiem myślenia.

BTW: Tak samo my, Polacy mamy za nic Białorusinów?

Stereotypy.
Ułatwiają życie ;)

I dzięki niebiosom, że punkt widzenia zależy od punktu siedzenia! Inaczej nie byłoby dyskusji, a przytakiwanie ;)

@wolly
Masz rację, chciałem pokazać, że to prawo naturalne i nie ma sensu się tym wszystkim przejmować.
Podobnie krytyka czyiś zdjęć, taka zmasowana. Należy mieć dystans, wierzyć w siebie.

„(…) naszą fotografię traktować na zasadzie lepsza/gorsza, to przyszło mi do głowy, jak bardzo dałem się wciągnąć w jakieś ambicjonalne gierki – jak spieszno mi było, żeby prześcignąć tego “lepszego”. Żeby wygrać! Być pierwszym! I na cholerę to komu?”

Rudolf podpisuję się pod tym dwoma rekami. Właśnie sobie uświadomiłem, że też dałem się zmanipulować, fotografuję bo lubię, a co chwila angażuję się w jakiś „wyścig foto”. Fotografuję dla siebie, a konkursy, galerie internetowe i punkty miały być sposobem pokazania prac innym, a od pewnego czasu stały się celem samym w sobie. Od dziś przestaję się ścigać ;-))))
A tak na marginesie ciekaw jestem czy szanowni czytelnicy ZK znają ten wykres:

http://img40.imageshack.us/img40/3430/2086644b800.png

I w którym miejscu się Odnajdują? ;)

czyli można wrócić do frajdy z robienia zdjęć :)

Weźmy metodę obserwacji rzeczywistości i zobaczmy o co chodzi. Przecież oczywistą rzeczą jest, że żadna fotografia, żadna, nie ma takiej na świecie, nie zadowoli wszystkich. To fakt. Fotografia to konwencja, styl, coś co jest bliskie lub dalekie czyimś… gustom. To fakt. A więc fotografia jest ze swojej natury skierowana do jakieś wybranej grupy ludzi. Fotograf robi fotografię określonego typu, w określonej konwencji, robi wyczerpująco dobrze i… to wszystko. Więcej się już nie da! Na tym koniec roboty. Zrobione jest dla pewnego kręgu odbiorców. Jakie znaczenie ma więc to, że komuś, do kogo nie adresowano fotografii, powie coś, że mu się ona nie podoba albo coś mu nie pasuje. Oczywiście każdy zawsze ma prawo skrytykować technikę jeśli widoczne jest jej złe użycie niezależnie od wszystkiego. Panowie, czym się tu przejmować. Wolność jest najważniejsza.