Zawsze Kwadrat

e=mc2

A gdzie Twoja fota?:)

wierzę, że jednak swoją zrobiłeś

interesujące: „ja z obcym”, ten Feuerbacher ma dobre oko do streetu, w jego portfolio jest dużo kadrów, które zatrzymują na dłużej. Wykopałem z sieci miejsce, w którym autor publikuje na gorąco i ma liczne grono fanów. Tu link do jednego z serii autoportret z obcym http://www.fotocommunity.de/pc/pc/mypics/445099/display/3385648

Pod zdjęciem rozwinęła się dosć ciekawa dyskusja na temat prawa do publikacji zdjęcia. Autor utrzymuje, że NIGDY nie pyta obcych przed zrobieniem zdjęcia! Dlaczego? Bo – jak twierdzi – chce uchwycić dokładnie ten moment, w którym oni orientują się, ze właśnie wycelowany jest w nich aparat. W tym sensie to faktycznie oryginalne podejście.

ps. Na jednym z naszych popularnych portali widziałem kiedyś naprawdę świetną realizację tematu ” autoportret z obcym ” – ale przy użyciu wynajętej modelki, zdjęcie aranżowane, wiec zupełnie inna koncepcja. Niestety – nie pamiętam nawet nicka autorki ( to była młoda fotografka – chyba z Wrocławia )

ps 2. A ty Rudolf uprzedzałeś, ze robisz zdjęcie? Może tu jest myk? :)

… no ale ta BW maniera u autora … ;(((

jaką manierę masz na myśli?

To chyba jasne: autor ( skądinnąd bardzo fajnych a czasem nawet wymownych kadrów ) zamknął się blekendłajcie jak w klatce. Sam lubię zabić kolor – ale tylko wtedy, kiedy za dużo gada ;)

Może pomoże ci trochę Kopaliński: „maniera – wtórność stylu a. języka art., sposobów (od)twórczych; przest. czyjś styl, indywidualne cechy czyjejś twórczości, sposób, system”

Myślałem raczej, że chodzi Ci o dość specyficzny sposób tworzenia odbitek, nie kryjący dopaleń i maskowań. A to, że używa tylko czerni i bieli – ja jestem w stanie zrozumieć :)
Za definicję dziękuję.

@Tomasz P. – zobacz to – Katarina Radovic,

http://www.lensculture.com/radovic-husbands.html

guerilla@ – hajtnąć się na chwilę i ślubować miłość na czas klapnięcia migawki ? Światłoczułe małżeństwo. Ładnie podana podróż poetycko-emocjonalna.

ps. No, ale takie rzeczy zdarzają się tylko w Paryżu! ( I wymyśli je tylko kobieta ). Z drugiej strony – nie wiadomo gdzie leży ten Paryż i jak on wygląda, Hamingway po powrocie z Paryża powiedział: „jestem bardzo rozczarowany Paryżem…wygląda zupełnie inaczej niż go opisałem w książkach” :)))

Ja też rzuciłem okiem, co guerilla podrzucił, i chcę skomentować, że to co prezentuje ta pani to po prostu debilizm. Z taką osobniczką w żadnym wypadku, nawet za dopłatą, nie chciałbym mieć nic do czynienia. Pisze się tu o „sztuce’, no dobrze, więc w sztuce taki debilizm… też jest nadal debilizmem. Myślę, że moi bracia duchowi, bo są tacy w Paryżu, jak ich nagabywała ona na ulicy, odpowiedzieli jej coś na temat soczystego, z tym południowym wyczerpującym opisem jej osoby, wierzę, że nie wszyscy jeszcze skretynieli.