Zawsze Kwadrat

dobre zawsze sie obroni, bez wzgledu na to jak to opisac, co o tym napisac, jak strescic itp. jesli zadziala na widza-to znaczy ze autor pokazal prawde, mimo nawet niejasnych intencji
swietne zdjecia, widzialem „obok”
ps.sama Lodz sie nie zmieniala zbytnio, a lat minelo… ludzie jedynie sie zmienili-teraz jeszcze bardziej sie ukrywaja, mimo „lepszych” czasow

edit: ale oczywisce wlasnej „prawdy” nie nalezy stwarzac, a jedynie ja ukazywac, kazda manipulacja jest zla, a zlo jest zle
precz z podpisami! :)

Tym razem zupełnie się nie zgadzam. Co innego fotografia artystyczna, co innego dokumentalna.

Jeśli mamy zdjęcie faceta opartego o mur, z dramatycznym wyrazem na twarzy, to powiedzmy jeszcze z kontekstu reportażu możemy wywnioskować, że wojna, że pewnie coś się stało. Może zdjęcie będzie tak dobre, że będzie się broniło artystycznie. Ale bez pełnego, opisowego kontekstu, to zdjęcie nie spełni swojej roli dokumentalnej. Bo jakby się fotograf nie napinał, to nie pokaże tego, że facet minutę temu odebrał telefon, że jego żonę i dziecko rozstrzelano.

Więc prawdomówność tych opisów możemy rozpatrywać i wiadomo, że żadne konfabulacje nie powinny mieć miejsca. Natomiast nie wylewajmy dziecka z kąpielą w imię wyższych pobudek artystycznych.

Najpierw pomyślałem: „niesamowite”… Ale potem zaraz przyszła myśl, że to jednak bardzo „samowite” i mówi więcej o świecie, niż o fotografie. Bo prawda rzadko kiedy ma wartość rynkową a kłamstwo wszędzie przejdzie, jeśli tylko wystąpi na nie zapotrzebowanie. Najprawdopodobniej album został w ten sposób zaprogramowany przez wydawcę, który szedł z prądem wyobrażeń masowych domagających się prostych uogólnień.

Niedawno widziałem albumowe wydanie jednego z miast na Pomorzu, które za pomocą obrazowo-słownej manipulacji prezentuje bajkową przeszłość niemiecką ( podkręcone kolorowe stare pocztówki z sentymentalnym opisem ), a polską historię kwituje zdawkowymi zdaniami i szaro-szarymi zdjęciami współczesnymi. Prawdopodobnie adresatem tego wydawnictwa jest niemiecki turysta i to cała zagadka.

Trudno nie zgodzić się przy tym z Alexem. Dokument fotograficzny bez podpisu jest jak pusta butelka po winie: może nam się podobać jej kształt lub kolor, ale cóż po niej kiedy wina brak? ;)

Problem nie jest taki oczywisty jak się może wydawać.
A.Sander realizując „Ludzi XX wieku” starał się obiektywnie pokazać cały przekrój społeczeństwa.
Visniac jadąc do Polski nie miał zapewnie ambicji pokazać „Żydów polskich”, tylko ginący świat Żydów (tak nawiasem ginący świat zginął gwałtowniej i szybciej, tym większa wartość dokumentu Visniaca).
Fakt, że koloryzowanie (w opisach) a kłamstwo to nie to samo. Ten sam problem dotyczy reportaży pisanych. Ostatnio czytałem wywiad z wnukiem Haile Sellasje. W Wywiadzie tenże człowiek zarzuca wiele kłamstw Kapuścińskiemu. Jak daleko można koloryzować rzeczywistość? Nie wiem. Wiem, że czysty dokumentalizm nie zawsze bywa ciekawy.

też mam odmienne zdanie co do opisów pod zdjęciami. Po pierwsze fotografia dokumentalna ale to było powiedziane wyżej. Po drugie oglądając fotografie nazwijmy je artystycznymi nie trzeba czytać ich opisów czy tytułów i można interpretować obraz na swój sposób. Po trzecie manipulować można i samym obrazem i jeśli taki niecny cel ma autor nic się na to nie poradzi. Fakt słowo pomaga tej manipulacji natomiast jego brak jej nie wylkucza. Po czwarte mając świadomość swojej muzycznej ułomności, braku poczucia rytmu i ucha opisy przypominają mi trochę muzykę w tańcu. Mnie osobiście zupełnie ona nie przeszkadza tak jak i te opisy, a bywa, że pomoże :)

ale, zeby być uczciwym. Często nie podpisuję swoich wypocin z ideą „A pomyślcie sami” :)

Generalizowanie zawsze kończy się źle. Podpisy powinny istnieć gdzieniegdzie, a gdzieniegdzie nie powinny. Zostawiam decyzje fotografom. To najlepsze rozwiązanie. Nie rozumiem dlaczego zdjęcie z podpisem ma być lepsze od tego bez podpisu i odwrotnie?:)

To o czym piszą w tym artykule nie jest niczym innym, jak tzw. „ramkowaniem” – czyli wsadzaniem zdjęć w mentalne ramy, dzięki którym widzimy na nich to, co wg autora mamy zobaczyć. Aktualny przykład – zdjęcie, które wygrało World Press Photo – bez podpisu można je interpretować jak się chce…jak dla mnie babka krzyczy do innej żeby pranie zdjęła, bo deszcz idzie ;) A dzięki podpisowi widzimy wielką historię…no dobrze większość ludzi widzi.

Słowo staje się ciałem.
Co na na ekranie to na dywanie (odnośnie porno)
itp.

iczek@
Dopiero dzisiaj rzuciłem okiem na Twoje zdjęcia, no całkiem porządna robota, gratulacje.

„Fotografia reportazowa bez podpisu nie istnieje”

Zirytowany wszędobylskimi podpisami zdjęć też zrobiłem wkręta:
http://wantsky.blogspot.com/2009/04/tadeusz-70-i-halina-69-od-42-lat-razem.html
Nie uważam, że nie ma fotografii reportażowej bez podpisu, ale przyznaję, że zmienia on perspektywę odbioru.
Pozdr.
Karol

@Rudolf

A czemu od razu rozdziału? Widzę miejsce na dużą część wspólną tych zbiorów. Jedyne co mówię, że dla olbrzymiej części fotografii dokumentalnej, opis jest niezbędny dla właściwego skontekstowania przekazu dokumentalnego. A to, czy będzie on prawdziwy, czy fałszywy, to już zupełnie inny problem.