Zawsze Kwadrat

Ha! Naprawdę interesujący, pouczający i posiadający sporo racji tekst. Czytało się go z wielkim zainteresowaniem i przyjemnością – mając świadomość, że sięga się tak daleko w historię polskiej fotografii.

Podepnę pytanie: jakie książki o malarstwie renesansowym warto przeczytać?

A ja tylko spytam o co chodzi z tymi literkami „j” (historji, linji) ????
Czy po prostu masz dysleksję, dysgrafię (dwuch ?).. :)

Sorry, ale mnie to strasznie uwiera, bo word poprawia to od ręki :)

A tekst – zacny! Naprawdę warty napisanie poprawnie gramatycznie :)

Iczek, to jest prowokacja co piszesz? Przecież Rudolf cytuje książkę (swoją drogą powinny być przypisy do stron z których cytuje i notka biblio.- inaczej wygląda to jakby chciał sobie autorstwo przypisać) z 1927 roku!

Nie ma potrzeby uwspółcześniania na siłę tekstów z tzw.epoki.

@tomix -podstawa to John Berger Sposoby widzenia

Te zasady stosowane przez Niemców z artykułu wydają mi się konieczne, a wyjątkowość leży dalej, dopiero po zastosowaniu tych zasad. Na tym w moyem rozumieniu starodawnem polega ars fotografica. To dlatego, że nie zna zasad, ars amatorica się pieni i natęża a nie może wydać z siebie żadnego porządnego zdjęcia, tak chce i jeszcze bardziej chce i jeszcze chce i… kicha.

To gadam,że zawsze jak się cytuje to powinno być źródło,dla zainteresowanych czytelników- to nie są zasady akademickie,ale wymogi stosowania cytatu w zakresie dozwolonego użytku wynikające z zapisów ustawy(ale polacy się dopiero tego uczą)

aa-a, bb-be, niektórzy Polacy nauczyli się już, że nie pisze się „polacy”. No i nie wiem jak ty czytasz, że źródła nie znalazłeś, skoro podane jest na początku? ( przy okazji: mówisz, ze o renesansie to u Bergera poszukać? )

Bułhak przyjemny, owszem, ale te reguły wszystkie to właśnie adresowane są do ars amatorica – a nie ars magica;) Nie ma nic przyjemniejszego, jak potem je złamać.
Zdumiewające, że prawie wszystko nadaje się do wielokrotnego użycia, weźmy chociaż to zdanie:
„wołam nie o kapliczki wtajemniczonych w piękno, nie o panteony sztuki przez wielkie “S”, lecz poprostu o rozszerzenie i pogłębienie abecadła estetyki, zepchniętego na szary koniec przez przerost technicznej makulatury” -

Rudolf, chodzi o perspektywę, ekspozycję obrazu itp. :) Coś podobnego do poleconego Bergera. :)

Ta książka Bułhaka to podręcznik? Jak się to czyta? Warto?

kiedy wreszcie będzie wiosna?

Bardzo dziękuje za ten wpis. Poniższy fragment otworzył mi klapkę w głowie:
„W dziełach o rzeźbiarstwie również niewiele mówi się o obrabianiu kamienia lub marmuru i o ugniataniu gliny i gipsu, a w muzyce – o strojeniu fortepjanów i skórkowaniu klawiszów”
Teraz rozumiem dlaczego przestałem kupować gazety typu „Digital Foto Video”, „Fotografia &[sic!] aparaty cyfrowe” itp. bo to nie są gazety o zdjęciach to są gazety o „mieszaniu farb, pokostowaniu płótna” i trendach w budowie sztalug.
Już myślałem, że przestałem interesować się fotografią, a tym czasem chyba właśnie zacząłem się nią interesować na prawdę. Ostatnio, (zamiast szukać tutoriali do fotoszopa), rozglądam się za pozycjami o sztuce interpretacji fotografii (opisu obrazu?). Nie chodzi mi już bowiem o to aby robić zdjęcia ale by robić zdjęcia takie jakie bym chciał aby były. Aby proces tworzenia był bardziej zamierzony niż przypadkowy. Tak sobie myślę, że nie można „skonceptualizować” obrazu, który chce się stworzyć, bez umiejętności właściwego opisania tego co się widzi. Bynajmniej nie chodzi mi tu o trójpodziały, złote podziały, perspektywy itp.
Znacie może jakieś lektury na ten temat?

Tomasz@
„te reguły wszystkie to właśnie adresowane są do ars amatorica – a nie ars magica”
Nic dodać nic ująć. Żeby jeszcze tylko ars magica rzeczywiście pochodziła od Magik…

Rudolfie.. aaa! ma racje, lecz rozumiem, iż możesz tego nie rozumieć, rozumieją to na pewno wszyscy byli, bądź obecni studenci Bibliotekoznawstwa i Informacji Naukowej.

aa-a! Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych w art. 34 nakłada na każdego, kto korzysta z prawa cytatu obowiązek wskazania imienia i nazwiska twórcy (Jan Bułhak) oraz źródła (Estetyka światła, 1927 rok). Nie chodzi tu o „przypisy do stron z których cytuje i notka biblio” a o podanie źródła w taki sposób, by było jasne, że nie mamy do czynienia z plagiatem.

Żeby było jasne – te warunki z Ustawy zostały spełnione. Jedni Polacy się dopiero uczą a innym, jak a-aa!, tylko się wydaje, że coś wiedzą.

joanna@
uzupełniłbym, że ustawa ma na celu wyłącznie umożliwienie autorowi dochodzenia swoich praw. jeśli nastąpiło jakiekolwiek wskazanie autora pozwalające na jego identyfikację, nawet inne niż wskazane w ustawie, to nie będzie żadnego problemu. naruszenie prawa autorskiego wywołuje wszczęcie postępowania odszkodowawczego wyłącznie na wniosek poszkodowanego.

Jak zwykle gadają nie na temat.

Dzisiaj, gdy się ogląda większość współczesnych ilustracyj na portalach fotograficznych, przychodzi, jako jedyne wyjście, myśl rozpaczliwie groteskowa, by wogóle zaprzestać dawania ilustracyj i zastąpić je pustą przestrzenią w ramce, z dobrym literackim komentarzem zamiast lichego obrazka. Możecie mnie posądzić o plagiat mam to … tam właśnie

ml – słusznie;) Tak zupełnie poważnie, to cytowane przesłanie Bułhaka jest bardzo aktualne i naprawdę warte przypomnienia.

Przy Bułchaku można zatrzymać się na dłużej, to 34 rok, a jakby to dziś pisane było,
cytat –
” Trudno nie zauważyć, że fotografia współczesna idzie po linii najmniejszego oporu, w kierunku łatwości, mnogości i taniości zdjęć, mniej troszcząc się o ich jakość. Kamery „drobne” stanowią cacka precyzji i wykończenia, są to mechanizmy wysoce skomplikowane i budzące podziw dla postępu technicznego dnia dzisiejszego. Ale posługiwanie się temi zawiłemi maszynkami odbiega coraz dalej od warunków związanych z kompozycją rozważną i przemyślaną, a zbliża się do kręcenia korbą automatu filmującego lub strzelającego. Systemowi odpowiadają wyniki artystyczne. Strzelba trafia bez pudła tylko w rękach dobrego strzelca, a karabin maszynowy może być obsłużony skutecznie przez byle jakiego nowicjusza, ale musi wypuścić setki kul na próżno, by osiągnąć kilka celnych strzałów. Coś podobnego zachodzi ze współczesną fotografia drobnowymiarową”- Tekst z książki pt: ” Bromografika” z 1934r.

Można Bułhaka i cały ten piktorializm lubić bądź nie, ale idee zawarte w ich pracach są ponadczasowe i stąd zawsze aktualne, więc skąd owe zdziwko? :-)
A co do fotografii- przetrwają tyle te ponadczasowe i uniwersalne.
Aha – co do Bułhaka raz jeszcze – na ostatniej aukcji Rempexu można było nabyć jego prace za całe 700 zł (chętnych nie było:)

ten niejaki Bułhak to chyba zawału by dostał jakby obaczył co się wyprawia za sprawą cyfrowej rejestracji obrazu. I co by nie było, sam sprowadzam fotografię na portalach do pustej ramki. Co nie znaczy, że nie mam tego świadomości @Tomaszu :)

rafa@ twój cytat z Bułhaka : „Strzelba trafia bez pudła tylko w rękach dobrego strzelca, a karabin maszynowy może być obsłużony skutecznie przez byle jakiego nowicjusza, ale musi wypuścić setki kul na próżno, by osiągnąć kilka celnych strzałów.”

ml@ „ten niejaki Bułhak to chyba zawału by dostał jakby obaczył co się wyprawia za sprawą cyfrowej rejestracji obrazu”

Posłuchajcie towariszczi, ja Bułhaka cenie bardzo, ale taka naszła mnie dziś refleksja: jeżeli facet prawie sto lat temu mówił to co my dzisiaj mówimy… to o czym to świadczy? To baaaardzo dobrze świadczy O NIM … ale niekoniecznie O NAS. To znaczy, że zatrzymaliśmy się w rozwoju, że patrzymy oczami nieżywych ludzi. Klepiemy mantrę, by uspokoić ducha. A tu do przodu trzeba, z żywymi iść, w piwnicach szukać tradycji, mądrości i pamiątek, ale okna na oścież otworzyć i chłonąć świeże powietrze… ( no.. świeże jak świeże ;)

@Tomasz Pawłowski najmutniejsze jest to, że staczamy się po równi pochyłej. Ani w fotografii, ani w opiniach o niej – vide supra Bułhak i inni, ani w muzyce, ani w filmie. Nowe technologie jak internet, cyfra niewiele wnoszą, a dobrego prawie wcale. Pomysły ostatnich lat – telenowele, teleturnieje, reality shoły, tańce z kimś tam, śpiewacze konkursy, a także ostatnich miesięcy – paradokumenty, są tak niskich lotów, że nie warto o nich nawet pisać. Efekciarstwo przerosło sztukę, doping przerósł sport, covery zastąpiły myśl. Idea sprzedała się za drobne a najbardziej wartościowa i najuczciwsza pozycja w telewizji to reklama. Pozostaje się urżnąć, ale to dopiero wieczorem, albo zakasać rękawy i powalczyć jeszcze jeśli coś się tam w środku tli. Pozdro

@ml „ten niejaki Bułhak to chyba zawału by dostał jakby obaczył co się wyprawia za sprawą cyfrowej rejestracji obrazu”
Co prawda w „jego czasach” cyfry jeszcze nie było, ale jak myślisz – co leżało u podstaw piktorializmu? Właśnie sprzeciw wobec tandetnej fotografii masowej XIX-XX w. (jakkolwiek dla nas śmiesznie dziś brzmi w tym kontekście „masowa”:).

aaa no i co oczywiste – narzędzia (radio, tv, matryce, internet) nie zastąpią nigdy treści sztuki. stąd ta oczywistość prawd estetycznych Mistrza Bułhaka.:)

@Tomasz: „A tu do przodu trzeba, z żywymi iść…”
Tak, fotografia powinna brać się za bary z problemami tego świata, ale co z tego, gdy film, tv i internet służą temu znacznie lepiej? Cóż zostało fotografii? Dekoracja? Sztuka? Wszystko już było i sztuka umarła, gdy pisuar stał się fontanną. Została może jedynie typologia i rozpamiętywanie odchodzącego świata.

Tylko nie bieżcie zbyt poważnie tego, co powyżej napisałem.

najgorzej, że wszystko już było. Ile gołych cycków, zachodów, kwiatków, nagrobków, żebraków w kiepskim lub mocno średnim wykonaniu można oglądać? Nie mówię, że wszystko to kicz i gniotowisko, absolutnie nie! Nawet na portalach zdarzają się zdjęcia, które jak buldog – chwytają za gardło. Jednak chyba nie tam należy szukać dobrej fotografii. Do portali wszelako pasuje mi tekst powyższy najbardziej.

Ten Bułhak, to jakiś paradoks. Był jednocześnie praktykiem i teoretykiem, co w fotografii zdarza się chyba bardzo rzadko. Może kiedyś było inaczej. Teraz człowiek najczęściej wybiera sobie jedną z tych działek do kultywowania.