Zawsze Kwadrat

środa

Czarno-białe, Kadrowane w kwadrat, Plenery fotograficzne

Dobry fotograf to…

No tak.

Jak już się za coś bierzesz, pewnie chciałbyś wiedzieć jak dojść do tego, by inni uważali cię za dobrego w danej dziedzinie.

Bo przecież w każdym tli się choć iskierka ambicji, tak?

No więc: fotograf.

Dobry to taki, który… który… yyyy… eeee…

Hmmm. Pewnie taki, którego praca jest dla kogoś wartościowa – nie mylę się? Czym bardziej wartościowa, tym chyba lepszy.

No więc potrafię już stwierdzić, kto jest dobrym fotografem. (sic!)

Do tego jednak potrzebnych było (niestety) kilka – delikatnie mówiąc – niestandardowych działań. Przede wszystkim takie, które wynikało z tego, że jedno z moich „ja” potrzebowało odrobiny fotograficznego nonkonformizmu.

Na to drugie „ja” zorganizowało plenerek, trzecie „ja” zabrało żonę, plecak z aparatami i kanapki – no i wszyscy razem wyruszyliśmy na zdjęcia. Nonkonformizm polegał na tym, że wybraliśmy się do naprawdę wspaniałego wizualnie miejsca – a mieliśmy nie przywozić stamtąd żadnej fotografii z atrakcją turystyczną. A pokus było wiele, oj wiele!

Przede wszystkim wspaniałe gejzery i gorące źródła: pełne potęgi pary wodnej, śmierdzące jak zgniłe jaja i piękne, acz jednocześnie niebezpieczne. Wiesz, ile kosztuje fotografa schowanie aparatu bez naświetlonej klatki przy takim cudzie natury? My już wiemy.

Ludzie, swoją drogą, też byli tam specyficzni. Zwykle okryci swetrami z owczej wełny, niezwykle spokojni, ale też dość twardzi. Oczywiście kłóciliśmy się między sobą o to, czy tacy wspaniali tubylcy też nie powinni być fotografowani – bo jak to tak!? Zostawić ich? Szkoda!

Z drugiej strony, zasady są zasadami!

W końcu jeden z nas wymyślił niejakie obejście problemu i reszta się zgodziła na tyle, by powstało zdjęcie. Niech mu będzie, że spełnia wymagania.

Swoją drogą, atmosfera w niektórych miejscach, które odwiedziliśmy była naprawdę magiczna. Raz, że ci ludzie – czasem śpiewający, czasem grający na gitarze, innym znowu razem po prostu gadający w tym swoim zaczarowanym języku; dwa, że pogoda też była specyficzna – nigdy nudna, zawsze coś się działo, i chyba nie było tak, by nie wiał ten pieruński wiatr; no i trzy – wszystkie inne dziwadła, które powodują dziwny ucisk z tyłu głowy, gdy człowiek się zastanawia, czy to aby na pewno jawa, a nie jakiś dziwny sen.

Na ten przykład: Pies. Pies mądrzejszy od fotografa.

Wyobraź sobie sytuację: fotograf zauważył miły wrak statku; ewidentnie mu przypasował. Chodził wokół, sapał, kręcił nosem i przymierzał się to z prawa, to z lewa. Mruczał gniewnie pod nosem i przestawiał statyw nie mogąc znaleźć dla siebie i machiny miejsca. No, po prostu widać, że czegoś mu tam brakuje. Oczywiście pora jest taka, że żywego ducha już nie ma, więc trudno liczyć na nagłe pojawienie się czegoś ciekawego w kadrze. I wtedy co się dzieje? Przychodzi Pies. Przychodzi, patrzy z politowaniem na brodatego łysola, macha ogonem i mówi: „Patrz, głąbie, lituję się nad tobą i pozuję. Chyć no ten obraz, byle migiem, bo nie będę tu stał wiecznie”.

I się patrzy, sprawdzając, czy człowiek z aparatem ma na tyle refleks, że go uwieczni. Nie wiem, jak to się stało, ale się udało. Ekspozycja trwała ok. sekundy, więc nie w kij dmuchał, a pies twardo patrzył mi w oczy. Wymieniliśmy dwa, trzy zdania, mechanizm w aparacie skończył odliczać czas, pies machnął ostatni raz ogonem i tyle go widzieliśmy.

Uwierzyłby ktoś w taki motyw?

A tak to właśnie się działo.

Wracając do piękna przyrody – widzieliśmy piękne i majestatyczne lodowce, właziliśmy do środka wulkanów, jeździliśmy na oparach paliwa przez pola zastygłej lawy, by przejechać za parę kilometrów przez rwący potok – wszystko po to, by nie zrobić zdjęcia, które by mówiło o tym, gdzie byliśmy.

Jeden z nas zakochał się nawet na tej wycieczce – w trudno dostępnej, dość oryginalnej i bardzo pięknej górze. Góra ta przywodziła na myśl jakieś dziwne skojarzenia, śniła się nam wszystkim po nocach, a małżonka to nawet widelcem bezwiednie stworzyła jej podobiznę z purée ziemniaczanego podczas obiadu.

No ale chyba za bardzo odbiegłem od tematu: miałem chyba nawiązywać do tego, jak stwierdzić, kto jest dobrym fotografem!

Tak więc uwaga, uwaga; pokazuję i objaśniam. Posłużmy się przykładem mojej skromnej osoby: jak już stwierdziliśmy, że dobry jest ten, którego praca jest wartościowa, stąd krótka droga do wyciągnięcia następujących wniosków:

1. Zdjęcia, które przywiozłem z tej wspaniałej krainy ni cholery nie odkrywają jej typowych zalet. Z punktu widzenia kogoś, kto chciałby się czegoś z tych fotografii dowiedzieć – są bezużyteczne.

2. Mając na względzie powyższe, jesteśmy o krok od rozwiązania zagadki! Otóż dobry fotograf, to taki, który… jest zupełną odwrotnością mnie!

Prawda, że proste? Teraz wystarczy wziąć aparat w ręce i nie robić takich zdjęć, jak ja!

I dobry fotograf gotowy!!! :D