Przykład nr 1

Widziałem różne watermarki i słyszałem wielokrotnie tłumaczenia stojące za ich aplikowaniem. Jednak ni cholery wciąż nie rozumiem, po co tak niszczyć własne zdjęcia!

Najgorsze jest to, że naprawdę rzadko jest sens stosowania tak okrutnego zabiegu!

Nigdy nie słyszałem wytłumaczenia innego niż: „stosuję znaki wodne, by chronić swoje prace przed kradzieżą”. Ale czy na pewno?

Zacząłem się zastanawiać i zwracać uwagę na watermarki i to, co stoi za ich stosowaniem. Mam wrażenie, że są trzy powody, dla których autorzy kaleczą w ten sposób fotografie:

1. gdy ktoś robi zdjęcie produktu sprzedawanego na przykład na allegro – i nie chce, by inny sprzedawca użył jego „dzieła” do promowania własnego biznesu
2. gdy ktoś chce powiedzieć: jestem taki „dobry”, że muszę zaznaczyć swoje autorstwo (cholera, naprawdę? A nie jest tak, że jak fotograf dobry, to ludzie będą kojarzyć prace wręcz bez podpisu?)
3. gdy ktoś myśli, że taki lanserski znaczek, jak widoczny na Przykładzie nr 1 dodaje 5 punktów do profesjonalności zdjęcia (co za bzdura!).

Jednak pomyśl, człowieku, przez chwilę: co właściwie najgorszego może stać się z twoim zdjęciem? Jasne, ktoś może podszyć się pod ciebie i pokazać twą pracę na jakimś portalu typu plfoto. No i? Długo tak pojedzie? Osobiście chyba bym nawet się ucieszył, że ktoś tak docenił to, co zrobiłem. Okay, powiecie, taki „foto-złodziej” może zarabiać na moim zdjęciu. Ach tak? To czemu drogi autorze nie zacząłeś zarabiać pierwszy? I przepraszam bardzo, ale jak duże pieniądze można zrobić na internetowych rozmiarach fotografii? Odbitki z tego nie zrobisz, gazecie nie sprzedasz – więc co?

Taki kradziej fotograficzny może też przerabiać zwinięte fotografie na własną modłę (równie kradzionym fotoszopem). To teraz pytanie: czy naprawdę znak wodny go przed tym powstrzyma? Zdaje się, że ciężką naiwnością byłoby w to wierzyć.

Ale okay – zakładam, że na świecie żyje sporo paranoików, i są tacy, którzy – no, po prostu muszą, ale to muszą mieć świadomość, że się zabezpieczyli przed kradzieżą.

Przykład nr 2

Przykład nr 3

Nie wiem, trochę dziwnie się czuję bawiąc się w takie rzeczy.

Ale jak, do cholery mam przekonać wszystkich do tego, że da się? Że nie trzeba kaleczyć zdjęć??

Podsumowując: proszę, nie niszcz swoich zdjęć. Daj mi je obejrzeć bez paskudnych dystraktorów w postaci znaczka ©. Jak już chcesz zaznaczyć swoje autorstwo, zrób to delikatnie: tak, by nie kłuło w oczy.

Jeszcze raz: Proszę, nie niszcz własnych zdjęć!

Share and Save

Autor: nieznany-nikomu ;)

No żesz w mordę! Wiecie co myślę?

Myślę, że zwykle fotograf jest podszyty tchórzem.

A co gorsze – zwykle drży o swój cenny aparacik. Zamiast rzucać się w miejsca, gdzie czekają na niego wspaniałe kadry – wycofuje się i zakłada dekielek na obiektyw.

Poważnie – nadeszła zima, i jedynych fotografów, jakich widzę, to tych, co siedzą w pomieszczeniach, bojąc się, że im się na mrozie bateryjki rozładują. Co za degrengolada!

Oczywiście nie piszę o tym bez powodu – otóż po którymś tam wyjściu z samochodu na śnieżycę, zdałem sobie sprawę, że naprawdę nieczęsto można spotkać fotografa z oddaniem wystawiającego swój sprzęt na mróz i zacinający śnieg. Lenie! Tchórze! Do roboty!

Co jest z wami? Nie wiecie, że dobre zdjęcie można zrobić tylko wtedy, gdy człowiek się poświęci?

Na darmo pisałem genialny w swej wymowie poradnik o pogodzie na zdjęcia??

Wyzywam Was – pokażcie mi zdjęcia, które zrobiliście w ekstremalnych warunkach – potraficie?

Share and Save

– Bardzo ładnie synku. To skończony rysunek? — spytała pierworodnego małżonka.

– Tak.

– A może byś narysował coś w tle? Popatrz, jak tutaj pusto — wskazała palcem obszar wokół drzewka. — Może okno, albo kawałek regału z książkami — podsuwała.

A mnie olśniło. Bo rzeczywiście – tło jest świetnym dopełnieniem każdego obrazu – i jakże często spotykam się z pomijaniem go w fotografiach! Ba, sam tak kiedyś robiłem.

fot. Piotr "Iczek" Biegaj

Sprawa szczególnie jest wyraźna w portretach: jak jeszcze używałem lamp, często nachodziła mnie diabelska ochota, by tworzenie zdjęcia zakończyć na poziomie ułożenia modela/modelki oraz światła. Żadnego tła – czyli zwykle kończyło się na białej ścianie, bądź innym, jednolitym materiale.

I szczerze mówiąc, dziś trochę wstydzę się tego, że tak często to lenistwo we mnie brało górę. Lenistwo, albo brak myślenia, czy też kreatywności.

Tym bardziej przybija mnie fakt, że wielu fotografów wciąż jest dotkniętych tą niemiłą przypadłością. Na ten przykład kolega z bloga obok, Iczek.

To jest specyficzny fotograf. Niby umie robić zdjęcia, i wiele efektów jego pracy naprawdę mi się podoba, ale czasem tak idzie na łatwiznę, że podejrzewam go o robienie sobie jaj z odbiorcy. Popatrzcie na niektóre „beztłowe” fotografie: jedynymi ich zaletami są: dobra charakteryzacja modela/modelki i lanserskie ramki z wielkiego formatu. Zdecydowanie czegoś brakuje! I zdecydowanie jest to brak tła!

Ja wiem, że tak zwani „wielcy” też to robili. Dla przykładu imć Avedon: niektórzy posuwają się do stwierdzenia, że białe tło to jego wynalazek (sic!). Ale – nie chcę bronić Avedona – jednak wydaje mi się, że jego „rażąca biel” na zdjęciach rzeczywiście pełniła jakąś rolę; przekazywała wiadomość. Ta wiadomość brzmiała: sylwetka (lub twarz) mojego modela jest ważniejsza od kontekstu, w jakim on się znajduje.

No dobrze, ale tego zabiegu trzeba się nauczyć stosować świadomie, tak jak każdej techniki w każdym rzemiośle!

fot. Piotr "Iczek" Biegaj

A co robią współcześni fotografowie? Otóż jako kontekst ładują pomarszczone kawały jakiegoś materiału, albo – co „kreatywniejsi” – stylową winietę. No bójciesięboga!

Ja wiem, że narażam się dziś fanom czystych, sterylnych teł, ale – do diabła! – wyobraźcie sobie malarza, który maluje obraz (portret) i z braku weny, pomysłu, czy energii – po prostu wylewa jakiś kolor na płótno, albo nawet zostawia go niezamalowane. Przecież to wygląda jak zwyczajna fuszerka! Niedokończone dzieło!

I ja się pytam: skoro malarzom to nie uchodzi na sucho, dlaczego miałoby fotografom?

Powiem prosto – według mnie to jest jednak zwykle przejaw braku pomysłu. A jak nie masz pomysłu, to nie pchaj się na afisz, jak mówi staropolskie przysłowie. Tym bardziej, że tak niewiele (w kotekście fizycznych zasobów) trzeba, by zdjęcie nabrało pełni – przykładem niech będzie ostatni portret zjechanego przeze mnie kolegi, w którym przez prosty manewr umieszczenia kawałka słynnego płótna w gwiazdy i paski, fotografia stała się pełna i kazała wierzyć, że z tego fotografa może jeszcze będą ludzie. ;)

Ale poważnie: nie ignorujcie tła swoich zdjęć. Tło to osadzanie w kontekście, które jest naprawdę często niezbędne dla opowiedzenia jakiejkolwiek historii.

Bo przecież fotografia ma opowiadać historie, prawda?

fot. Piotr "Iczek" Biegaj

Share and Save

I nie mówię tego po to, by się krygować, czy coś takiego. Sami byście zauważyli, gdybyście się bliżej przypatrzyli.

A piszę o tym, bo zdałem sobie sprawę, że to symptomatyczne. Zacząłem ostatnio rozmawiać (przez e-mail, bo te pieruńskie firmy telekomunikacyjne za dużo krzyczą za rozmowy międzynarodowe z komórki) z pewnym Chorwatem. Stanko, bo tak się ów fotograf nazywa, narzekał co chwila, że nie umiem po niemiecku, a on nie bardzo po angielsku; jednak w sumie – rozmowa jakoś szła. A że człowiek robi całkiem porządne fotografie, pomyślałem, że może zadam mu jakieś ambitniejsze pytania, żeby na ZawszeKwadrat wrzucić – to sobie poczytacie.

I zgadnijcie co! Otóż: nic mi do głowy nie przyszło.

Pytałem nawet kolegę o co by tu spytać (to mądry człowiek i liczę się z jego zdaniem). Ale zrzucił mnie na drzewo, jak zwykle obrażając się zapewne i wracając migiem do swoich szynszyli.

Co mogłem zrobić? Zapytałem więc o zdjęcia.

– Bo wiesz, Stanko, nawet niegłupie są te Twoje foty. Nie chciałbyś czegoś o nich opowiedzieć?

– Jasne, nie ma sprawy. Chciałbyś kupić jakąś?

– Pewnie, że bym chciał. Ale kasy nie mam i pewnie nie będę miał do końca roku. Taki czas.

fot. Stanko Abadzic

Hmmm…, pomyślałem sobie. I co teraz? Co dalej? O co pytać?

– Fajne. — palnąłem jak głupek — kontynuuj.

fot. Stanko Abadzic

– To też w Pradze — pokazał następne — Jedno z moich ulubionych miejsc. Przechodząc niedaleko trafiłem na dwie starsze panie z pieskami, zajęte rozmową. Gdy zobaczyłem, jak pudelki się oddalają od właścicielek w stronę muru, zdałem sobie sprawę, że za chwilę moim oczom ukaże się dość symetryczny kadr, z całkiem zgrabnie ułożonymi odległościami między latarniami i pieskami. Puściłem się biegiem i po przebiegnięciu jakichś 50 metrów odczekałem chwilę i nacisnąłem spust. Tak właśnie powstało to zdjęcie.

W sumie to chyba nie nadaję się na dziennikarza, pomyślałem. Dałem sobie spokój z artykułem i zacząłem luźną gadkę. Jak na fotografa to i tak okazał się dość ciekawy – przeżył wojnę, uciekł z kraju najpierw do Niemiec, potem do Czech, do Pragi. W Pradze chyba odnalazł swój klimat – co raczej widać na zdjęciach.

– Jak popatrzysz na WorldPressPhoto — tłumaczył — to możesz pomyśleć „Na jak strasznym świecie żyjemy, do licha!?”. A ja tak nie chcę. Mam dość terroru, dość okropieństw wojny. Chcę odkrywać piękno w małych rzeczach, rozumiesz. Dość katastrof we własnym życiu.

– Willy Ronis słuchał Bacha zanim wychodził fotografować — kontynuował po krótkiej chwili — Mam na myśli, że do fotografii musisz osiągnąć odpowiedni poziom umysłu. Otworzyć się i przygotować. Dlatego też nie korzystam z tych szybkich nowoczesnych aparatów – są zwyczajnie za szybkie; mam też wrażenie, że najczęściej naciskanym przyciskiem jest DELETE. Po co tak?

– Ale nie wydaje Ci się — rzuciłem prowokacyjnie — że tak naprawdę uciekasz od swojej przeszłości do tego świata ze starymi budynkami i pięknymi cieniami?

– Robię również nowoczesne rzeczy, dlaczego nie. Ale czy ucieczka? To raczej szukanie duszy w tych starych miejscach. Wiesz, znałem kiedyś artystę, który wynajmował jakąś kanciapę, gdzie tworzył. Bardzo stare, zaniedbane miejsce. I zawsze, gdy tam spał – miewał sny o białym króliku. Wracał do swojego dużo nowocześniejszego mieszkania w bloku – i nic mu się nie śniło. Rozumiesz? Oczywiście w pewnym momencie, właściciel kanciapy go wyrzucił i się skończyło. W sumie smutna historia.

– Czuję prawdziwy ból, jak ludzie niszczą coś, co im służyło przez pokolenia — dodał. — Twoje miasto ma takie miejsca z atmosferą?

– Z atmosferą to na pewno, ale jeśli chciałbyś je zwiedzić, to nie byłbym dobrym przewodnikiem. Mimo wszystko czuj się zaproszony do Polski!

I tak dalej. Pogadaliśmy sobie o swoich synach – o tym, że żaden z nich w sumie nie robi zdjęć. O tym, że tak naprawdę nie ma co się oszukiwać – fotografia nigdy nie pokazuje obiektywnej rzeczywistości. Pogadaliśmy sobie, że czasem trzeba wchodzić z butami do ludzi, i czerpać z ich codziennych okruchów życia oznaki czegoś pięknego. Łapać te oznaki w aparat… i uciekać. I tak cały czas – łapać i uciekać. A gdy kiedyś, gdzieś, dzieląc się naszymi zebranymi skarbami otworzymy w czyjejś głowie jakieś stęchłe drzwiczki do innego świata – i wyzwolimy jakieś emocje, to będzie właśnie to – właśnie ten powód, dla którego się fotografuje.

To znaczy – tak naprawdę chyba przeginam mówiąc „pogadaliśmy”. On to wszystko powiedział, a ja w sumie słuchałem. Bo to nudne rzeczy są (tak w sumie), więc o czym tu gadać?

Fotografie Stanko Abadzica możecie obejrzeć na jego stronie.

Share and Save

Słyszę w reklamach radiowych, że jak zdjęcia są kolorowe, spektakularne i zapierające dech w piersiach - to jest to właśnie to, co tygryski lubią najbardziej.

I nawet spróbowałem poszukać takich zdjęć – i nie potrafię ich znaleźć.

O ile kolorowe, to jeszcze czasem mi się uda namierzyć, o tyle spektakularne i zapierające dech w piersiach – nie pamiętam ani jednego.

Już pies mordę lizał rozważaniom „co sprawia, że fotografia jest spektakularna”! Ale pokażcie mi chociaż, gdzie (lub jak) takie znaleźć!

źródło: shorpy.com

I w ogóle: jest coś takiego, jak spektakularna fotografia? Może to taka, która jest wielka niczym Pałac Kultury?

Ech…. Tak naprawdę sprawa ma się tak, że po prostu znowu dopadła mnie depresja. Co niechybnie przełoży się na coś konkretnego, jak zwykle, ale póki co nie wiem na co – oby na nowe zdjęcia.

A tymczasem szukam w fotografiach smaczków. Ale takich delikatnych, które widać, jak się człowiek wpatrzy z bliska. Na przykład: pan wkładający rękę pod spódnicę pani siedzącej na koniu. Prawda, że sympatyczne zdjęcie?

Chciałbym go mieć na ścianie.

Share and Save

Oj, gadasz głupoty – zapewne usłyszę. Są tacy, którzy błyszczą w świetle jupiterów i koszą muchos dolaros! Piszą o nich w Niujorktajmsie i na blogu Iczka. Nawet – uwaga – na rynku polskim, czego mocnym potwierdzeniem niech będzie obecność naczelnego fotografa mody, pana Tyszki, w najnowszym dowodzie na to, że kulturalna misja TVP to „nie bele co”!

Ale to, proszę ja Was, nie są fotografowie.

To są celebryci. Zostawmy więc ich… Pudelkowi!

Z powrotem więc – wśród prawdziwych fotografów; na pewno zauważyliście, jak łatwo jest strzelić fotkę fotografa przy pracy. Zapewne każdy fotografujący taką ma. Strzelamy my, strzelają nam, i ogólnie takich pseudo-bekstejdży jest od groma.

Racja?

No i właśnie! Ale czy widzieliście kiedyś naprawdę spójny i porządnie zrealizowany materiał fotograficzny na temat pracującego fotografa? Nie na temat konkretnego projektu, tylko na temat osoby, która trzyma aparat; dodatkowo takiej, o której jednak Pudelek do tej pory nie pisał!?

Ja widziałem – i muszę przyznać: spodobało mi się. Stąd ten tekst – po prostu zapraszam wszystkich do obejrzenia.

I tyle. Żadnych ukrytych chęci zysku. Żadnego podstępu. Po prostu dzielę się tym, co dobre. Powaga. Nic mną nie kieruje. Dajcie sobie spokój z tymi podejrzeniami!!!

No.

To teraz materiał: Droga nie wybrana, Pawła Głogowskiego.

Polecam.

Share and Save

Z jednej strony mechanizmy internetowe, obecne przede wszystkim w tak zwanych „galeriach”: plfoto, artlimited, czy gdziekolwiek wrzucacie swoje zdjęcia. Tam zwykle funkcjonuje coś, co opiera się na wrzucaniu pojedynczych zdjęć. Wrzucasz fotkę i ludzie ją oceniają – często w ogóle nie wiedząc, czy to, co właśnie pokazujesz jest spójne z tym, co zwykle robisz, czy nie.

Z drugiej strony – przestrzeń tak zwana „artystyczna”, skupiona wokół projektów. Projektów, będących łącznikiem różnych fotografii a to dla celów wystawy, albumu, a to po prostu pokazania, że pod gównianą formą ukrywa się szlachetna treść.

No i różni ludzie sobie funkcjonują między tymi przestrzeniami – jedni się w nich doskonale znajdują, inni czegoś wciąż szukają, ale ogólnie rzecz biorąc niewielu o tym w ogóle myśli.

Spotkałem dotąd bodaj jednego człowieka, który wydawał się być spójny w kontekście tego, jak widzi swoje wszystkie zdjęcia; jednak mam wrażenie, że za dużo już tutaj o nim pisałem, stąd dziś nie pokontynuuję wątku.

Więc: tak czy siak – czuję się trochę zawieszony. Z jednej strony pojedyncze zdjęcia, z drugiej projekty, a ja mimo wszystko widzę łącznik między moimi fotografiami dopiero wtedy, gdy je zobaczę – czy to na matówce tuż przed naciśnięciem spustu, czy też jako skan, wydruk czy odbitka. I zastanowiwszy się – rzeczywiście ostatnio potrafię każde zdjęcie jakoś połączyć z poprzednimi. Tylko nie są to ani pojedyncze „strzały”, ani nic na dłuższą metę planowanego.

Odrzucam „projekty”, bo wydają mi się sztuczne, pretensjonalne i prowadzące do zguby i zatracenia. Może dlatego, że zazdroszczę prawdziwym artystom tego, że potrafią je konsekwentnie wykonywać?

I wciąż nie wiem: czy jest szansa, by fotograf przez pojedyncze zdjęcie (czyli bez kontekstu całej jego pozostałej działalności) mógł coś spójnego przekazać? Był zadowolony z tego, jak je ktoś odbierze?  Czy może zawsze powinniśmy postrzegać jego pojedyncze fotografie jako fragment wielkiej układanki? Szczerze – właśnie tak robię. I mimo wszystko pojedyncze zdjęcie potrafi mnie zachwycić (gdzie resztę oceniam, powiedzmy, średnio).

Suma sumarum – wydaje mi się, że możnaby pokusić się o to, by odbierać ten pojedynczy obrazek jako dwuwymiarowy (czym w rzeczy samej jest), któremu trzeciego wymiaru dodaje nie głębia, nie czas, ale reszta zdjeć jego autora. Konstrukcja chyba prostsza niż w przypadku „teorii powieściowej” Brooksa, ale nie wiem, czy wciąż nie zbyt skomplikowana.

A wszystko to, do licha – przez fakt, że nie mogę ruszyć się z domu ostatnimi czasy, przez moje motocyklowe „fantazje”. Napiłbym się. ;)

Share and Save