A to musi zapieprzać na chałturkach, a to wena go opuszcza i trudno znaleźć jakąś inspirację. Do tego wszystkiego jest zima, która niektórych naprawdę potrafi zdołować; sąsiad nie daje spać, a koledzy odwrócili się plecami i nie chcą już pić.

Na domiar złego, idziesz sobie człowieku na spacer, z zamiarem robienia zdjęć, a cały świat jedyne, co ci potrafi zaproponować, to: szarość, nieciekawy kadr i pociąg, który właśnie odjechał.

Co wtedy?

Przede wszystkim się nie załamuj. Oto, co ostatnio mi się przydarzyło: znalazłem piękny sklep. Przytulny, zaciszny, mały i dobrze wyposażony. Mieścił się na Pradze, a wiadomo, że ta akurat dzielnica Warszawy naznaczona jest najbardziej atmosferą sztuki (przez wielkie Szy).

Owszem, trochę żałowałem, że sprzedawca był mężczyzną – na pewno lepiej bym się poczuł, gdyby za ladą stała ruda piękność o zielonych oczach, ale cóż – czasem nie przystoi marudzić.

Co dalej?

Robisz zakupy i wsiadasz do tramwaju, czy innego dyliżansu. Dzwonisz po swoją kobietę, lub podrywasz przygodnie napotkane dziewczę. Jeśli dobrze wybrałeś zakupy, nie powinieneś mieć z podrywem większego problemu. Pilnuj się, żeby nie miała mniej niż 18 lat, bo potem mogą być kłopoty.

Dalej: jedziesz do jej znajomych. Albo znajomych swoich znajomych. Tak czy siak nie tam, gdzie cię zbyt dobrze znają. Możesz iść do ich mieszkania, bądź pochodzić po mieście – wszystko jedno, byle nie narzucać zbytnio swoich preferencji. Niech Los Tobą pokieruje w ten piękny wieczór. I pamiętaj – grunt to sprawić, by twoja partnerka się uśmiechała; bawcie się dobrze, cokolwiek byście mieli robić (czy to czytanie książek, picie herbaty, czy rozwiązywanie grupowo krzyżówek).

Bawicie się tak świetnie, że potem, nagle… budzisz się następnego dnia koło południa… łapiąc się za głowę, że połowy wieczoru nie pamiętasz, a wokół walają się… te krzyżówki, które czytaliście.

Teraz – jesteś już blisko celu, ale musisz coś zjeść. To kluczowe. To, co zjesz, musi wynikać z wnętrza twojego wewnętrznego “ja”. Ale nie tego płytkiego ja, tylko głębszego. Wypływać i domagać się uwagi.

Jeśli nie wiesz, na co masz ochotę, spróbuj wymawiać po kolei nazwy znanych ci potraw: kiełbasa, bigos, lody pistacjowe, śledź, truskawki, carbonarre, pizza, kebab. Kebab. KEBAB! Mięso, surówki, sosik – wszystko zawinięte i gotowe do zjedzenia. Jeśli to jest to, czym prędzej kup ten soczysty kebab i delektując się zjedz go tak, by ci kapało po brodzie. Możesz przy tym pomrukiwać z rozkoszy.

Oczywiście zamiast mięsa, wegetarianie czy weganie mogą zjeść trawę – ale skąd, u licha, wziąć świeżą trawę w środku zimy?!

I to jest to.

Oczywiście mogą to być ptaszki, jelenie, czy… “fafkulce”. Ja lubię rowery i rowerzystów, stąd tobie polecam zająć się czymś zupełnie innym. Jak już jednak pstrykniesz to zdjęcie, które wyczekałeś, dopiero wtedy poczujesz, jak wspaniałym człowiekiem jesteś.

I wtedy możesz wrócić do domu, by wieczorem zacząć wszystko od początku.

PS. Powyższe zdjęcia są tylko ilustracją i nie stanowią żadnego dowodu w świetle litery prawa karnego obowiązującego na terenie Rzeczpospolitej Polskiej.

Nie wiem, czyjego są autorstwa, skąd się tu wzięły, ani dokąd zmierzają.

Dodatkowo, niniejszym informuje się, że spożywanie alkoholu i robienie zdjęć może powodować przykre skutki uboczne.

Share and Save

– Za dużo się zastanawiasz nad moralnością, zamiast działać — odpowiedział lekceważąco Bordowy. Popijał jak zwykle swój ulubiony sok pomidorowy z tabasco firmy Fortuna. Tymbark niby też taki robił, ale Fortuna miała to coś; “czujność”, jakby powiedziała jego babka.

– Nie, to nie moralność… a właściwie nie tylko. Bo wiesz, ostatnio stałem półtorej godziny na mrozie i czekałem na kadr. To nie jest normalne, pomyślałem sobie, żeby robić takie rzeczy. Poza tym, że zmarzły mi palce, bo nie miałem właściwych rękawiczek, to jeszcze czuję, że to swego rodzaju oszustwo.

– Oszustwo? Cała fotografia to oszustwo, człowieku! Popatrz na to, co kiedyś wyczytałem w internecie — Bordowy podsunął koledze białego laptopa z otwartą przeglądarką. — Czytaj zaznaczony tekst!

– “(…)otworzył szafkę, by wyjąć z niej Leike M7 z Summicronem-M 35mm – w drodze powrotnej, jeśli tylko światło będzie łaskawe, zatrzyma się na ulicy, gdzie już dawno wymarzył sobie to jedno zdjęcie życia – potrzeba tylko niewielkiego zbiegu okoliczności” — Szary przeczytał na głos.

– Tak, ale nawet koledzy robiący zdjęcia mają mnie czasem za wariata. Wiesz, idziemy gdzieś razem, a ja nagle zatrzymuję się i czekam – a oni nie rozumieją o co mi chodzi. A czasem wręcz czuję odrazę do siebie, bo jak się znudzę czekaniem, albo widzę, że mi światło ucieka, a kadr wciąż nie wypełniony, to… pomagam trochę losowi, rozumiesz.

– Daj spokój. Pokaż, co tam masz. To jedno z takich?

Szary pokiwał smętnie głową patrząc, jak kolega ogląda jego odbitkę.

– Niezłe. Całkiem niezłe. Ewidentnie nawiązuje do zdjęcia Eugene’a Smitha, jednocześnie przedłużając tamtą historię – tutaj masz już dorosłą parę, która odwraca się od tamtego “Paradise’u” i jest krok przed wstąpieniem na jakąś złą ścieżkę, w ciemność. A ta figurka Matki Boskiej jest jakby ostatnim checkpointem przed tym krokiem. Całkiem smaczne.

Autor zdjęcia spojrzał krzywo na zatopionego w interpretacji Bordowego.

– Wiesz, a mi po prostu kompozycja się podobała – znaczy potrzebowałem tych ludzi do wypełnienia tej jasnej dziury. Ale skoro tak mówisz, to pewnie tak jest.

Share and Save

Niektórzy mówią, że jestem szalony, bo złoto już dawno się skończyło, ale ja wciąż liczę na jakieś samorodki. Rzeczywiście, może i jestem szalony. Ojciec mi mówi, że żółty kruszec lepiej byłoby odzyskiwać ze starych komórek i podzespołów komputerowych, ale to nie dla mnie. Wolę sposób moich pradziadów.

I wiecie co? Właśnie coś znalazłem. Muahahaha!

No dobra, może to zabrzmiało trochę zbyt grafomańsko, ale poważnie – czuję się, jakbym znalazł taki samorodek.

fot. Marcin Kaniewski

Wpadłem na jego zdjęcia, bo jedno ze zrobionych przeze mnie mu się spodobało. Kliknąłem i zagadałem. Posłuchajcie.

– Lubię robić zdjęcia, ale jestem totalnym fotoamatorem — zaczął wyjaśniać. — Moje pierwsze są sprzed jakichś 14 miesięcy. Wiesz, fotografia dla mnie to głównie takie snapshoty rodzinne. Poza tym, w szkole nie lubiłem malarstwa, rysunku czy grafiki – nie chodziłem na zajęcia i miałem słabe oceny – więc podstawy kompozycji u mnie wypadają raczej słabo.

– Ale robisz porządnym sprzętem, do tego analogowym — wytrzeszczyłem na niego oczy z niedowierzaniem.

– Niby tak, ale jak rok temu dostałem w ręce hassela, to nie wiedziałem gdzie nacisnąć, żeby zrobić zdjęcie. A założenie filmu było jeszcze większa tajemnicą. Jednak coś pstryknęło w moim mózgu po pierwszym zdjęciu – zakochałem się w dźwięku migawki i z dnia na dzień moje uczucie rośnie.

– No dobrze, ale ten styl starej Sally Mann…

– Taaa… no więc owszem, dostałem parę mejli, że robię jak Sally Mann, czy ktoś tam. Po piątym z kolei – jakieś pół roku temu – zapaliła mi się jakaś żarówka i myślę – no dobra, coś jest na rzeczy; sprawdzę, co to za facet. Bo myślałem, że Sally Mann to facet, rozumiesz. Taka to jest właśnie moja znajomość Mistrzów fotografii. Ale się już poprawia w dużym tempie – od jesieni kupuję albumy i hurtowo je przeglądam. Dużo się uczę, ale to są podstawy podstaw.

– Powiedz mi, jak Ty to robisz?

fot. Marcin Kaniewski

Popatrzyłem zamyślony na jedno z jego zdjęć – prosty portret kobiety, blondynki z długimi, kręconymi włosami. Milcząco pokręciłem głową.

– One nie są chronione w żaden sposób — dodał cicho. To, że leżał chory w łóżku nadawało swego rodzaju symboliki do mojego postrzegania jego osoby. — Możesz te zdjęcia sobie wydrukować i powiesić – każde z nich jest dostępne w dużej rozdzielczości w sieci. Dostałem już zdjęcia wnętrz mieszkań od Kostaryki do Japonii z wiszącymi moimi zdjeciami – fajna sprawa —  dodał.

Marcin Kaniewski. Samorodek.

fot. Marcin Kaniewski

Share and Save

Lewitujący Dominikanin

Z jednej strony – fajnie, bo ktoś mnie pyta o radę. Z drugiej – niefajnie, bo jednak to nie moja fotografia zrobiła wrażenie, nie pomysł na nią, ale “sztuczka” (jakkolwiek by ona banalna nie była), którą się posłużyłem do realizacji.

O co mi chodzi? O jedno pytanie: “jak to zrobiłeś?“.

Spotkało was to? Robicie zdjęcie – ustawiliście światła w specyficzny sposób, albo złapaliście ruch specyficznie zamrożony lub specyficznie rozmywający obiekt na zdjęciu – pokazujecie swoje fotografie, a ktoś – często znajomy aspirujący fotograf – pyta: o, fajne, jak to zrobiłeś?

I potem leci powtórzyć “sztuczkę” i pokazać innym swoim znajomym, bo czemu nie?

Cholera, mogę dziś jasno powiedzieć – nie, nie pytajcie mnie jak to zrobiłem!!! Przede wszystkim ja chwalę się fotografią, a nie trickiem – a nie jestem przecież prestidigitatorem, który chce wam sprzedać swój sekret! Już nie czuję ambiwalencji: uważam, że akceptacja czyjejś pracy wymaga elementarnego szacunku, który wyraża się zostawieniem decyzji o podzieleniu się sekretami autorowi.

A zapewniam, że jeśli fotograf jest normalnym człowiekiem, to prędzej czy później podzieli się swoją wiedzą.

Szanujcie fotografów – to nie są magicy czy zręczni technicy – oni naprawdę czasem chcą pogadać o fotografii – a szczególnie posłuchać, jak się odbiera ich własne zdjęcia. Zdjęcia, a nie szczegóły techniczne.

Share and Save

W ostatnich latach to już nie określenie ile widzi obiektyw, a nazwa społecznego ruchu, idei.

Szerokim kątem robi się wszystko – portrety, streeta, landszafty – i wszystkie te zdjęcia wyglądają specyficznie. Twarze czy sylwetki są nienaturalnie wykrzywione, obrazki krajobrazowe są tak efektownie rozciągnięte, jeśli chodzi zarówno o zakres ogarnianych widoczków, jak i głębię ostrości… Wiecie, to wszystko jest super, tylko czy cholerna fotografia musi posiadać wow-factor, żeby działała?

Osobiście obawiam się, że w tym wypadku popyt generuje podaż i rzeczywiście, szeroki kąt będzie kupować zwykle ten, kto chce zaskoczyć widza i zrobić coś, co wygląda… no cóż – nienaturalnie.

Jednakowoż chcę niniejszym zaproponować podejście inne. Nie nowe, ale bardziej etyczne. Moralnie zgodne z wartościami, które wyznaję.

Bo po co sam nabyłem aparat z obiektywem 21mm?? Nie, nie po to, by szokować. Szeroki kąt jest dla mnie narzędziem do odsłaniania samego siebie. Moich motywów, punktu widzenia.

Popatrzmy na zdjęcia, obrazy w końcu mają siłę tysiąca słów.

Dzieci idące do pracy

Tak. Podpatruję sąsiadów. Podpatruję zza zasłoniętych żaluzji. Podpatruję z ciepłego mieszkania, jak dwójka dzieci w mroźne popołudnie odśnieża fragmenty wspólnego podwórka.

Rozumiecie? Nie ukrywam się z tym. Pokazuję każdemu, że jestem gnojem. I wcale się tego nie wstydzę.

Tak samo z samochodem – jak jadę samochodem, ciepłym, nagrzanym i wygodnym, chcę, żeby oglądający widział, że właśnie stamtąd zrobiłem zdjęcie rowerzysty pedałującego wśród śniegu i mrozu z zakupami z Auchan. Chcę, żebyście widzieli, jakim łajdakiem jestem.

Rowerzysta z zakupami

Szeroki kąt umożliwia mi ogarnięcie tego, w jakim kontekście sam robiłem to zdjęcie. Wprowadza do obrazu dodatkową informację o fotografie. Sprawia, że fotografia nie jest potencjalnie obiektywna – jest wynikiem subiektywnego spojrzenia człowieka, który zwykle znajduje się w innej sytuacji niż fotografowany. I to chcę pokazać, bo lubię, jak myślicie o mnie jak o łajdaku.

Share and Save

W muzyce jest tak, że często się gra covery.

Jak twierdzi ciotka wikipedia, jest to “nowa aranżacja istniejącego utworu muzycznego odtwarzana przez wykonawcę, który nie jest jego pierwotnym autorem”. To dla tych, którzy nie wiedzieli.

No i pomyśleć by można, że – skoro naśladownictwo jest najwyższą formą uznania i podziwu – to i w fotografii zdaży się często-gęsto zjawisko analogiczne. Taki fotocover. Ale nie – w fotografii są to zwykle fotogówna.

A przynajmniej jeśli chodzi o landszafty.

fot.: Cadreur75 (wikimedia)

Albo – że jak zrobią zdjęcie w miejscu, gdzie kiedyś stał ze statywem któryś z większych bądź mniejszych Mistrzów – to migocząca łaska spłynie na ich aparaty sprawiając, że automatycznie staną się lepszymi fotografami.

O do licha, jakie to jest dołujące!

Popatrzcie więc na to, jak wygląda kompilacja zdjęć znaleziona w minutę – oczywiście z premedytacją nie zamierzam wnikać, kto jest autorem. Przecież w takim wypadku to bzdura!

Horseshoe Bend

A wszystko przez to, że mnie podkusiło odwiedzić plfoto!

Ale poważnie – czy ktoś mi jest w stanie wytłumaczyć jaki jest sens w takim działaniu? Ja – jak jestem w miejscu obfotografowanym setki tysięcy razy – odpuszczam sobie.

Share and Save

No więc pomyślałem sobie – czy potrafiłbym na szybko wymienić trzech fotografów, których materiały uznałbym za “dobre”, a którzy nie przekroczyliby jeszcze tej magicznej granicy “czterdziestki na karku”? Oczywiście – musiałbym ich nie znać osobiście, bo kolesiostwo jest w tym kraju oczywistym powodem do błyskawicznego linczu.

I proszę – są. Popatrzcie:

• Adam Pańczuk – wyobrażacie sobie, że o Adamie przeczytałem na którymś z zagranicznych sajtów? To jest obciach – nie znać twórczości człowieka z Ojczyzny do czasu, aż jego nazwisko zacznie wyskakiwać ze stron z drugiego końca świata! Tak czy siak, zrobił kilka rzeczy, które mnie ujęły. Nie znam faceta osobiście, więc nie wiem, jak robi te swoje foty, ale muszę przyznać, że potrafi mnie przenieść do innego świata. A to jest to, co nawet Rudolfa ujmuje.
  
  
  
• Jerzy Wierzbicki – nie potrafię dokładnie powiedzieć czemu mi się podoba to, co robi, ale chyba ze względu na klasykę. Czerń, biel, plus wpieprzanie się między nieznajomych ludzi. Ujął mnie materiałem Gdansk Suburbia; tylko czemu ostatnie jego zdjęcia widzę w kolorze?
  
  
  
• Aleksander Prugar – znalazłem go, bo kiedyś zobaczyłem jego “Święty Beton” – fajna rzecz, mimo, że podana w nowoczesnej, fotokastowej formie. Rudolf by marudził.
  
  
  

Znalazłem więc trzech młodych, dobrych, polskich fotografów w try miga (zajęło mi to 20 sekund). Po cholerę więc narzekać, że fotografia polska ma się źle? Wystarczy popatrzeć wokół! Rozejrzeć się – i przede wszystkim chcieć przyznać, że – na przykład – ktoś młodszy robi lepszą fotografię.

No i pytanie na koniec – potraficie wskazać podobne przykłady? Tylko proszę – z uzasadnieniem!

Share and Save