World Press Photo 2011 Honorable Mention

Zdecydowanie polecam Wam jeden szczególny, głęboki materiał, wyróżniony przez Jury – na którym widać zarówno nieprzeciętny kunszt autora, jak i fakt, że fotografia z roku na rok wznosi się na kolejne wyżyny.

Sam materiał jest swego rodzaju zaprzeczeniem zwracania uwagi na sprzęt, którym artysta wykonuje swą sztukę – zaprzeczeniem żywym i szczerym. Bo autor ów, wyobraźcie sobie, po prostu „sfotografował” wyświetlany na monitorze swojego komputera widok z Google Street View. Prawda, że jednocześnie genialne, szczere i głębokie?

Jednocześnie nie myślcie sobie, że takie łatwe – jak opisuje autor, do zrobienia zdjęcia używa aparatu ustawionego na statywie i kadruje przesuwając położenie aparatu względem ekranu. Dzięki temu nowatorskiemu podejściu, te obrazy, jak twierdzi, nie należą już do korporacji Google, bo są wynikiem jego artystycznej interpretacji!

Osobiście mam wrażenie, że tylko tak wielki i szacowny konkurs mógł sobie pozwolić na wyróżnienie tego materiału – mniejsze konkursiki oczywiście nie miałyby na tyle odwagi, by dostrzec i wskazać światu tę genialność fotografii.
Jak skomentował nagrodę sam autor, Michael Wolf: „It’s mind-blowing”.

Gorąco polecam!

Share and Save

Powiem szczerze – ilość zgłoszeń i wysoki profesjonalizm tak wielu z nich zaskoczyły nawet mnie, starego wygę. ;)

W sumie 39 (trzydzieści dziewięć!) propozycji o różnym poziomie, różnych kształtach i kolorach – i okazało się, że ciężko wybrać to, które najbardziej mi pasuje. W końcu jednak musiałem podjąć ostateczną decyzję, i oto jest! Zwycięski projekt możecie już podziwiać wszędzie wokół – na stronie głównej, jako faviconkę w przeglądarce, a niedługo może również w innych miejscach na całym świecie.

Zanim jednak dojdziemy do opisu zwycięzcy, muszę powiedzieć, że moje serce poruszyła również propozycja io3timesa, którą możecie obejrzeć poniżej:

Nie mogłem się oprzeć jakiemuś uhonorowaniu/wyróżnieniu jej, więc postanowiłem autorowi podesłać z moich zbiorów biografię Diane Arbus jako niespodziewaną, acz zasłużoną „nagrodę pocieszenia”. :)

Wracając do zwycięzcy – poniżej możecie przeczytać fragmenty profesjonalnej oferty, którą dostałem w kontekście ogłoszonego konkursu. Oddając głos Michałowi Apanowiczowi, autorowi zwycięskiej pracy, chciałbym prosić o gromkie brawa, gratulacje i powinszowania w komentarzach. Panie i Panowie, nowe logo Zawsze Kwadratu zostało wybrane! Popatrzcie, jak powstawało:

Idea Logo

Najważniejszą  częścią aktu tworzenia logo w mojej opinii jest jego idea –  a więc połączenie w znaku graficznym kwintesencji danej marki. W tym przypadku poprzeczka jest postawiona bardzo wysoko, gdyż Zawsze Kwadrat nie jest już tylko zwykłym blogiem pisanym przez pasjonatów. Posiada on dużą ilość fanów i stałych czytelników mających pewne wymagania, nie tylko jeżeli chodzi o treść, lecz również o wygląd strony.

Na początku, tworząc logo, zrobiłem własną burzę mózgu, by odpowiedzieć sobie na pytanie z czym mi – czytelnikowi kojarzy się Zawsze Kwadrat. Oczywiście sama nazwa sugeruje nam już pewien zarys kompozycji znaku graficznego, jednak co ponad to? Kolejnym moim skojarzeniem z blogiem jest średni format a więc najwyższa jakość wydruku, aparatów, optyki, fotografów – słowem: wszystkiego. Podążając tym tropem, uświadomiłem sobie również, że duża część postów nie jest tylko o samych zdjęciach. Lwia część bardziej opisuje nas – ludzi, fotografów, dla których aparat jest tylko swoistym medium patrzenia na świat. Uświadamiając sobie te proste fakty, zrodziła mi się w głowie idea – mam nadzieję, że również kwintesencja – tego, co powinno przedstawiać logo, mianowicie:

Fotograf (człowiek) wraz z aparatem (medium wypowiedzi)

Znak

Idąc tym tropem w szkicach, pomyślałem, że często pisze Pan, Panie Rudolfie, o mistrzach – HCB, Admas, Newton, Erwitt… Jednak Ci mistrzowie są artystami, którzy malują światłem. W mojej opinii warto przy okazji wspomnieć o jeszcze jednym mistrzu, który jest spychany raczej w cień i zapominany. A nie słusznie, gdyż miał znaczący wpływ na rozwój fotografii, a w szczególności jakości. Mistrz ten nazywa się Victor Hasselblad i to właśnie jego sylwetka…

…sprawiła, że z moich szkiców wyłonił  się znak:

Uważam, że warto byłoby uhonorować w pewien sposób człowieka, który dał nam medium wytyczające w branży pewne standardy – tak jak robi to Zawsze Kwadrat w kategorii blogów.

Jednak chciałem sprawić, by sylwetka mistrza była anonimowa, by każdy czytelnik obudził szukanie w sobie mistrza, bo często czytając Pańskie wpisy właśnie taka myśl pojawia się w mojej głowie.

Na koniec nasunęło mi się jednak pytanie:

Dlaczego jednak sylwetka mężczyzny – mistrza, a nie długonogiej rudowłosej piękności?

W sumie to nie wiem, miało być raczej bez kolorów, a kolor rudy zdaje się być kolorem agresywnym.

Jednak, skróćmy to filozofowanie i przejdźmy do (…) propozycji, gdyż logo powinno obronić  się dalej samo:

Propozycja 1

(…) Projektując logo postawiłem na prostotę i związek ze starą szkołą projektowania, zamiast na nowe plastykowe stwory, które nijak się mają do Zawsze Kwadratu. Chciałem uniknąć wyglądu, który został rozpropagowany przez firmę Apple i jest dzisiaj bardzo popularny na wielu stronach www – mianowicie szkła i odblasków. Kolory uważam za zbędne (bo odcienie szarości są zawsze sexy, co potwierdza moja dziewczyna, koledzy, amerykańscy naukowcy i Pani Basia z Nowej Huty). Użyta czcionka to Tahoma, z odpowiednim formatowaniem, by zmieściła się pod kwadratem. Czcionka prosta, kanciasta jak brzeg filmu czy pojedynczej klatki.

[...]

Przykłady wykorzystania logo

Niektóre przykłady proszę potraktować z dużym przymrużeniem oka, chciałem pokazać jak logo prezentowałoby się na różnych powierzchniach, na które może być zapotrzebowanie. Bo któż z nas nie chciałby zacząć dnia wraz z lekturą bloga i kawą w szklance z logo? Nie słyszę sprzeciwu, więc pokazuje przykłady:

(…)Tak wyglądałby kubek, który umilałby czytanie nowych postów i zamieniłby tę czynność w swoisty rytuał.

I na koniec przykład kieliszka, którym każdy chciałby wznieść toast: „Za fotografię”.

Share and Save

Jeszcze nie został rozstrzygnięty konkurs na logo dla ZawszeKwadratu, a już pojawia się następna okazja na prezent. Firma Adobe postanowiła obdarzyć nagrodą jednego z tych, którzy odpowiedzą na pytanie o najnowszego Photoshopa – CS5. Nie spodziewajcie się podpowiedzi z mojej strony, bo ja już sam nie wiem, które z doniesień o wbudowanych weń funkcjach to prawda, a które fikcja – dla mnie wszystkie są zbyt magiczne.

Tak więc do wygrania jest nie byle co, bo statyw Manfrotto 028 B Triman – nie znam go, ale zakładam, że sprzęt tej klasy potrafi wiele. Bo chyba o konieczności używania statywu nie trzeba nikogo przekonywać, hę?

No dobrze, ale jak go wygrać? Aby starać się o statyw należy skorzystać z „widgetu” po prawej – tego z odliczaniem. Odliczanie służy informowaniu o końcu konkursu – i do tego dnia ten kolorowy „bałagan” będzie się wyświetlał; regulamin jest dostępny na stronie głównej konkursu.

Wiem, wygląda to okropnie, ale takie czasy nastały – nie ma nic za darmo. Do 19 maja (koniec konkursu) wszyscy musimy wytrzymać tę kolorową sieczkę – pamiętajcie, że najbardziej boli to mnie. I że robię to dla Was.

Powodzenia więc!

EDIT: Dzięki niezwykle profesjonalnej reakcji organizatora, kolory „widgetu” konkursowego zostały przystosowane do szaty graficznej ZawszeKwadratu. Dzięki! :)

Share and Save

Mam album do oddania.

Ale za ładne oczy dziś nie premiujemy – trzeba się wykazać!

Zakładam (nie wiem, czy słusznie), że wśród fotografów jest jednak spory odsetek tych, którzy potrafią tworzyć niezbyt skomplikowane obrazki samodzielnie – i kogoś takiego szukam.

Otóż – album oddam w ręce tego, kto podaruje ZawszeKwadratowi logo!

Sprawa wcale nie jest prosta, bo jestem wymagający, ale wierzę, że się uda.

Poniżej wymagania formalne.

Logo powinno:

1. Być dość proste i nawiązujące do fotografii, aby w przyszłości mogło samodzielnie funkcjonować;
2. Być równie czytelne w odcieniach szarości;
3. Być rozpoznawalne jako favicon (całe bądź znaczący fragment) – a więc musi być rozpoznawalne w dość małych rozmiarach;
4. Może być w stylu retro, nie powinno być zbyt kolorowe;
5. Może być związane z następującymi: kwadratowy kadr, aparat średnioformatowy, statyw.

Oczywiście polecam śmiałkom przyjrzeć się uważnie temu, co ZawszeKwadrat sobą reprezentuje.

Twórca, prócz tego, że czeka go chwała przyszłych pokoleń, album i moja osobista wdzięczność, jeśli będzie chciał, zostanie zaznaczony na każdej stronie bloga, w stopce.

To tyle – deadline’u na razie nie określam, ale raczej miesiącami tego ciągnąć nie będziemy.

Na wszelkie pytania odpowiadam w komentarzach.

Share and Save

Bo sprawa ogólnie wygląda tak: po pierwsze konkursy są u nas, w polskim światku fotograficznym – krótko mówiąc – opluwane. Bo jury nie takie, bo regulamin brzydki, bo zbyt prestiżowy, bo zbyt niszowy, bo zbyt sfocusowany, bo za mało konkretny… Ale przede wszystkim wszędzie słyszę marudzenie i utyskiwanie popierane argumentami w stylu „nie muszę niczego udowadniać”.

A nawet całkiem niedawno Rudolf pisząc o tym, jak zostać Mistrzem Fotografii akcentował odpowiednio brak autopromocji u polskich fotografów – a czymże jest wygranie międzynarodowego konkursu, jak nie dbaniem o promocję samego siebie?!

No ale pozostaje jedna poważna przeszkoda, taka cholernie niebezpieczna „pułapka doświadczenia”: jak jestem mało doświadczony, nie biorę udziału w konkursach, bo nie mam szans; jak już jestem bardziej doświadczony – znowu! – nie biorę udziału, bo szkoda zabierać szansy tym mniej doświadczonym.

Wiem, że niektórzy otwarcie zastanawiają się kiedy jest ten moment, gdy nie trzeba już startować w konkursach. Czy po zdobyciu World Press Photo? Czy po pierwszej indywidualnej wystawie? Może po pierwszym wernisażu za granicą? Otóż mam świetną odpowiedź, popartą tym, co zrobił imć Tomaszewski: nigdy nie należy rezygnować z promocji swoich prac. Należy tylko odpowiednio konkursy dobierać, żeby nie zmonopolizować rynku, bo to nie po dżentelmeńsku. ;)

Naprawdę, to jest jeden z tych momentów, gdy żałuję, że nie mam osobowości prawnej – ba, nie jestem nawet w świetle prawa osobą fizyczną! Bo postartowałbym w konkursach i pokazał wszystkim…

Tak czy siak – niniejszym ten wpis ogłaszam objętym specjalną ochroną  - każdy komentarz „utyskujący” lub nie promujący pozytywnego podejścia do promocji fotografii (czy to swojej, czy innej) będzie moderowany/modyfikowany/usuwany (wedle mojego uznania).

Howgh!

Share and Save

Tak więc – kupiłem sobie nowy aparat. Jest cudowny!

Jako że Internet to skupisko malkontentów i „Wójków Dobra Rada”, postanowiłem z premedytacją zapytać już po zakupie – czy dobrze zrobiłem? Tylko szczerze i z uzasadnieniem proszę! ;)

Jaki więc on jest?

Drżyjcie posiadacze kompaktów i lustrzanek bez „pełnej klatki”! Mój nabytek oczywiście jest rasowym pełnoklatkowcem, a szybkość jego reakcji przypomina mi kreskówki Lucky Luke’a z dawnych czasów – po prostu „szybszy niż cień”!

Ma bardzo klasyczny „look&feel”, czy jakkolwiek na to się mówi – w każdym bądź razie robi wrażenie na kobietach.

Jest czarny i dalmierzowy – ale przede wszystkim cenię go za jego szeroki kąt – 21 mm! (w pełnej klatce!)

No i oczywiście nie robi w kwadracie, co chyba jest oczywiste, jako że jestem z natury kontrowersyjny.

Jednak owszem, nie jest doskonały. Mógłby być cichszy. Mógłby też mniej wypychać kieszeń mego płaszcza. Ale co tam!

Wiecie, co jest najlepsze? Wszędzie go noszę! Zaczynam z coraz większą pogardą patrzeć na to, co wyprawia Rudolf – taszczy ten swój średni format z całym ekwipunkiem, statywem i cholera wie czym jeszcze, a ja w jednej ręce mam wszystko czego mi trzeba! I to gdziekolwiek się ruszam.

Ach, jakże słodkie brzemię uzależnienia! Już dziś obudziłem się przerażony, bo w śnionym koszmarze po prostu zapomniałem go gdzieś zabrać ze sobą – a kadry były prześliczne! No więc zabieram go codziennie i robię zdjęcia. Zrobiłem już ze 30 i niedługo oczywiście się nimi podzielę (nie będę taki, jak wiecie-kto).

Teraz jednak, niczym wisienka położona delikatnie na białej śmietance pokrywającej smukły brzuch pięknej kobiety, moment, który pozwoli wykazać się najlepszym. Pytanie brzmi: jaki to aparat? Czy to Canon? A może Nikon? Niewykluczone, że eksperymentalna wersja Hasselblada – może jednak nowy Sony?

Nagrodą niech będzie satysfakcja, mkay? Albo lepiej – temu, kto zgadnie – dam zrobić jedno zdjęcie.

Mam nadzieję, że ci, których mam na myśli nie zepsują zabawy przedwcześnie (i złośliwie) zdradzając co to jest.

Na koniec mała pomoc naukowa: fotografia kolorowa, wykonana nowoczesnym środkiem technicznym komunikacji bezprzewodowej; fotografia rzecz jasna z usuniętymi napisami identyfikującymi. Łatwizna, prawda?

Share and Save

Oto spis szczęśliwców, których Los zaszczycił darmowymi albumami w wyniku Szatańskiego Planu:

1. “Personal Exposures”; Elliott Erwitt; -> Anna
2. “Magnum Magnum”; Brigitte Lardinois; -> dzerry
3. “Sahel: The End of the Road”; Sebastiao Salgado; -> arkady
4. “Sahel: The End of the Road”; Sebastiao Salgado; -> Marta
5. “Inferno”; James Nachtwey; -> MiC
6. “Woman in the Mirror: 1945-2004″; Richard Avedon; -> ak
7. “Vanity Fair: The Portraits: A Century of Iconic Images”; Graydon Carter; -> Gonitwa
8. “On This Earth: Photographs from East Africa”; Nick Brandt; -> Darek
9. “What Remains”; Sally Mann; -> Poohutch
10. “Michael Kenna: A 20 Year Retrospective”; Michael Kenna; -> Negatywnik
11. “Elliott Erwitt’s Dogs”; Peter Mayle; -> arcadio
12. “Henri Cartier-Bresson: Scrapbook”; Henri Cartier-Bresson; -> fugas.

Gratuluję zwycięzcom – odpowiednie informacje zostały wysłane drogą mejlową. :)

Więcej szczegółów na odpowiedniej stronie (tam też można sprawdzić, czy nie oszukałem, bądź się nie pomyliłem – acz uprzedzam, że sentymentów nie miałem), tymczasem jednak, ze względu na późną porę (1:30 na moim zegarku) pozwólcie, że udam się na zasłużony odpoczynek.

Share and Save