czwartek

Fotoegoizm

Zawahałem się w pewnym momencie.
Przez chwilę czułem się jak bohater jakiejś kreskówki – z jednej strony lata malutki diabełek, z drugiej aniołek, i szepczą mi do ucha własne wersje zdarzeń.

Chodzi ogólnie o ludzi. Właściwie to nie o ludzi, tylko o egoizm.
Zasadniczo rozbiło się też trochę o pieniądze.

Sytuacja: dajesz komuś swoją odbitkę. Tak po prostu, bez zobowiązań, bez zamówienia, w formie nie jakiegoś Wielkiego Podarku (bo nie jesteś Wielkim Artystą), tylko w formie okazjonalnego „chcesz? proszę, to dla ciebie”.

Jaka to będzie odbitka? Czy na zwykłym papierze, taka, jaką robisz dla samego siebie?
Czy na najlepszym możliwym papierze, dopracowana do perfekcji, niczym na wystawę w Nowym Jorku, mimo, że odbiorca tego prawdopodobnie nie doceni (bo się na przykład na tym w ogóle nie zna)?

Zwyciężył Aniołek. Przywalił Złemu prosto w splot słoneczny.
Odbitka, którą zdecydowałem się dać była sporo droższa 3x (a może i 5x) od tej „zwyczajnej”, „codziennej”.

Dlaczego tak zrobiłem? Dlatego, że to świadectwo tego, jak traktuję odbiorcę.
Nie ma znaczenia, czy odbiorca to doceni. Ważne, żebym zrobił to tak, jak mogę najlepiej.

Wiesz Rudolf, myślę sobie, to może kiedyś jeszcze zaprocentować.
(Zaprocentować? Ależ z ciebie materialista!)