środa

Ile czasu można robić zdjęcie?!

Czasem czuję się jak kapłan jakiejś egzotycznej machino-religii.
Obrządki, rytuały, jakaś nutka magii krążącej wokół sprzętu, który jest jednak nieodzowny, żeby działania zakończyły się wymiernym sukcesem…
No i do niedawna sądziłem, że technologia cyfrowa jednak trochę jest mniej magiczna, bo… przyspiesza.
Wiecie – cyfrówki (nie tylko mi) kojarzą się z „pstryk i po wszystkim”. Jak szybki seks z przedwczesnym wytryskiem.

Ale ale! To nieprawda, jak się okazuje. :)
Zależy od tego, co się robi, i jak się to robi.
Wiadomo już, że można robić zdjęcie przez półtorej godziny.
A wczoraj dostałem w twarz świetnym przykładem na to, że te 90 minut to „pesteczka”.

Zaczęło się przed 22-gą. Wsiedliśmy z Emsim do auta, kierunek Zalesie i szukamy odpowiedniego miejsca.

Cel: astrofotografia.

Koło dziesiątej, czyli bardzo szybko, znaleźliśmy odpowiednie miejsce – polanka, z dala od świateł miasta, atmosfera okej i dobre miejsce na rozłożenie statywów.

Czułem się, jak Szybki Gonzales, z tymi moimi kilkuminutowymi (a najdłużej półgodzinnymi) ekspozycjami. Szybki, sprawny (bo statyw też mam w sumie mniejszy), a przede wszystkim nie zawieszający się i bez baterii. Bo oczywiście – będę wredny – te stosy niezbędnych kabelków, urządzeń i innych bałaganów a to nie działały bo nie stykało, a to się zawieszały, a to się w końcu baterie pokończyły – w cyfraku, a zaraz potem w laptopie.

Wszystko jest względne, jak widać. ;)