środa

Diabelska fotografia

George Barr napisał niedawno o czytaniu i pisaniu fotografii.
No tak – czytać fotografię naprawdę trzeba się nauczyć, żeby odkryć wiele z tego, co oferuje. Chociaż – obraz, tak jak i dźwięk może być w różnych chwilach inaczej odbierany, więc i tak wszystkiego w jednym momencie się ze zdjęcia nie wyssie.

Tak czy siak – jeśli chodzi jednakowoż (ach, jak ja lubię to słowo!) o pisanie fotografii – to naszło mnie przeczucie. Takie na początku malutkie, ale niepokojące gdzieś tam w pokładach podświadomości.
George pisze, że bywa, że do stworzenia fotografii trzeba podejść jak do kompozycji – zaprojektować (i rozpisać) wręcz czasami kadr, ustawić i zwizualizować sobie sposób odbioru przez patrzącego i świateł, i cieni, tonalności, czy bardziej lub mniej mocnych punktów obrazu, i tak dalej, i tak dalej…
Często jednak, jak wiadomo, autor zdjęcia tworzy je pod wpływem impulsu – i tu od razu nasuwa mi się na myśl doktor Faust, którego w pewien sposób wszyscy próbujemy naśladować! No bo przecież chodzimy sobie po świecie i tylko czyhamy na ten moment, w którym wszystkie linie, formy, kolory i światłocienie złożą się nam w oku w ten właściwy kadr, po czym wciskamy z całą siłą spust migawki (ustawiwszy uprzednio – bądź nie – trochę technicznych parametrów) pieczętując moment swego rodzaju niemym okrzykiem „Trwaj chwilo, jesteś piękna!”.

Czyż nie nosi ten proces diabolicznych znamion?

Czyżby dlatego wielu z nas nie mogło się oderwać od tego „niewinnego hobby”?

I czy do podpisanego cyrografu mogę (zgodnie z ustawą o ochronie danych osobowych) mieć dostęp w celu weryfikacji adresu i innych tego typu informacji?