poniedziałek

Nie cierpię, gdy kamerzysta…

Ale ja nie o tym.

Po raz kolejny zaobserwowałem specyficzną manierę filmowców, która dotyka tematu fotografii. W szczególności przejawia się ona w filmach, które są o konkretnych fotografiach, czy fotografach. Maniera ta jest widoczna nie tylko tutaj – można ją zaobserwować w wielu produkcjach; zdaje się, że filmowcy wręcz mają w jakimś podręczniku opisane, że jeśli się pokazuje statyczne fotografie, to właśnie tak trzeba zrobić. I wreszcie miarka się przebrała – muszę o tym oficjalnie i głośno powiedzieć – proszę mi nie narzucać, do licha, jak mam oglądać zdjęcie!!!

Chodzi o to: jest zdjęcie. Scena wkadrowana w jakiś tam prostokąt, kwadrat, czy cokolwiek innego. Skadrowana i gotowa. Tak, jak ją widzi fotograf. Co robi kamerzysta? Wybiera fragment, od którego uważa, że się zdjęcie powinno oglądać, robi na niego zbliżenie i jedzie po fotografii tak, jak sobie wymyślił. Na samym końcu wspaniałomyślnie pokazuje wreszcie fotografię w całej jej okazałości. Ale kto ci, kamerzysto paskudny, powiedział, że to jedyny słuszny sposób czytania tego zdjęcia???

Protestuję!

Zdjęcie jest po to zdjęciem, by było obrazem statycznym. Po to jest skadrowane tak, a nie inaczej, by tak właśnie wyglądało. Proszę, nie psujcie mi zabawy odkrywania wszystkich jego niuansów.