środa

„Fotografik” – Douglas Kennedy

Są na rynku polskim pozycje opisujące historię fotografii, aspekty techniczne (sprzęt), wizualne (kompozycja, światło), czy nawet socjologiczne – ale naprawdę rzadko można przeczytać zwykłą powieść skupioną wokół fotografii jako pasji – czyli tak naprawdę wokół człowieka robiącego zdjęcia, wokół tego, jak się te zdjęcia robi, czym taki człowiek żyje, kiedy wychodzi fotografować, jak ta fotografia wpływa na jego życie, losy odbiorców, na całą historię książki…

Książka, o której dziś chcę skreślić parę słów to pierwsza (o ile pamiętam) powieść, w której wyraźnie widać, że bohater lubi Tri-Xa i zdecydowanie pierwsza, w trakcie czytania której po prostu chce się zostawić książkę, by wyjść fotografować! „Gorączka przedmigawkowa”, czyli to podekscytowanie obecne przed uchwyceniem zdjęcia (a tuż po wyczuciu, że dobry kadr jest właśnie przed nami) jest tam tak świetnie zobrazowana, że zwyczajnie ogarnia czytającego – o ile jest fotografem w głębi duszy.

Sumienie zabrania mi zdradzić zakończenia – ale jest tam również wiele ciekawych wątków skupionych wokół promocji swoich zdjęć – i… naprawdę warto to przeczytać. :)

Padło kiedyś: „Okazuje się, że stworzyć książkę czy film o kimś, kto robi zdjęcia – wcale nie jest tak prosto„. Douglas Kennedy swoją powieścią „Fotografik” zdecydowanie temu zaprzecza. Polecam!

EDIT: SP7UTO poprosił o porównanie z książką Zawód fotoreporterzy – jednak chyba zadanie jest niewykonalne. Obie książki są skierowane do innych czytelników. Zawód fotoreporterzy to pozycja raczej dla fotografów, podczas gdy Fotografik to powieść dla wszystkich, nosząca cechy thrilleru, bardziej o ludziach i szczególnych przygodach bohatera, niż fotografii jako takiej. Robienie zdjęć jest tam wrzucone raczej jako przyprawa – bardzo mocna i wyrazista, ale jednak przyprawa. Główny składnik to człowiek z Wall Street, który zmienia diametralnie swoje życie pod wpływem jednego zdarzenia; książka skupia się dość mocno na czymś, co nazwałbym „amerykańską psychologią sensacyjną” ;)

Jest to więc coś bardziej w kierunku Grishama, niż autobiografii fotografa.