poniedziałek

"Europejczycy", czyli HCB w Królikarni

Kategoria: Marudzenie

Widziałem wystawę Henriego Cartier-Bressona w Królikarni.
Ohyda!
Byłem w niedzielę, a wpadłem tam tuż przed krótkim plenerkiem, domniemując, że dobre zdjęcia mogą mnie nastroić do zrobienia samodzielnie przynajmniej niezłych swoich fotek. Oczywiście, brutalna rzeczywistość kopnęła mnie mocno w dupę. Jedyne, czego doświadczyłem, to była wspomniana ohyda.
Powiem tak – HCB był po prostu zbyt znanym fotografem!
Po pierwsze, na miejscu było pełno ludzi. Takich zwyczajnych ludzików, którzy przyszli w niedzielę na „jakąś tam” wystawę. Nie skorzystali wiele, prócz tego, że widzieli jakieś fotografie, które nie były robione nawet porządną cyfrówką.
Po drugie, na miejscu było pełno młodych, modnie ubranych ludzi, którzy za punkt honoru uznali zobaczenie wystawy słynnego Francuza. Chodzili w parach (zarówno hetero- jak i homoseksualnych), nosząc drogie ciuchy i modne okulary, i łapali się w specyficznym geście za brodę w zadumie nad geniuszem autora – przy zdjęciu, które to rzeczony autor zrobił dlatego, że sytuacja była po prostu śmieszna. Zamiast się zwyczajnie uśmiechnąć, mruczeli niezrozumiale grając wytrawnych znawców Sztuki.
Po trzecie, na miejscu były stare kobiety w okularach niczym denka od butelek, które analizowały a to perforację filmu widoczną na odbitce, a to miejsce i czas, w którym powstało zdjęcia – zapominając zupełnie, że zdjęć nie robi się dla samego robienia zdjęć.
Po czwarte, na miejscu było pełno fotografów i tych, którzy fotografami chcieliby być. Ci w nabożnym skupieniu wpatrywali się w tchnienie geniuszu unoszące się wokół powieszonych odbitek, zerkając wokół na wszystkich obecnych – bo może ktoś rzuci jakąś mądrą uwagę, albo uda się zobaczyć innego słynnego „fotografika”.

Było naprawdę źle. Tłum był taki, że ledwo widać było zdjęcia. Ale cóż – nie mogę powiedzieć, że żałuję. Pokazałem żonie i synowi parę porządnych fotografii.
Always look at the bright side of the world…

Tak już na samym marginesie – podobno Henri zrobił coś koło 700tys. zdjęć. Tak sobie policzyłem, gdybym miał tyle zostawić potomnym, musiałbym pstrykać przez najbliższe 40 lat kilkadziesiąt zdjęć dziennie! Mein Gott!