czwartek

Coś optymistycznego

Dostałem po łbie od żony. Dostało mi się, że zbyt marudny jestem – również od kolegów. Nawet iczek pisze mi tu jakieś antywpisy, więc postanowiłem napisać coś optymistycznego.

Tak więc – wszyscy umrzemy.

Buahahaha.

No, ale na serio: jadę po wenę do Berlina.
I tak sobie rozmyślam, co za zdjęcia będę robił? I wymyśliłem, że – prócz oczywiście takich, które robię zazwyczaj – spróbuję robić takie, od których zawsze się odżegnywałem. Takie ćwiczenie z patrzenia.

Myślę, że w ludziach ogólnie jest coś takiego, że lubią to, co znają (w jakimś polskim filmie był taki tekst, nie mylę się?). No i oczywiście ja też mam tą wadę (ja sam też się dziwię, że mam czasem jakieś wady).
No i nie lubię… nie, właściwie: nie umiem robić zdjęć, określanych mianem street photo. Wiem, że to trudna sztuka, i nie liczcie, że jeśli uda mi się cokolwiek zrobić, to wam pokażę – przecież jestem zbyt wstydliwy.
Ale tak czy siak, traktuję to poważnie, jako swego rodzaju wyzwanie.

Widzieliście kiedyś stritowe zdjęcia Michaella Kenny? Albo Ansela Adamsa? No właśnie – raczej nie. I tym bardziej cieszę się na myśl o tym wielkim eksperymencie.
Wyruszam w następny weekend wyposażony w szkło standardowe i chęć walki. Trzymajcie kciuki.

Ale, na marginesie: czy też robicie takie zdjęcia, jakie macie w zwyczaju? Czy może raczej eksperymentujecie? Czy jeśli robicie reporterkę to potraficie również sięgnąć po feszyn?