środa

Po co komu papierowe zdjęcia?

Wywiad z Krzyśkiem Millerem jakoś obudził we mnie kilka takich dziwnych wątków, które wydają się mieć znaczący wpływ na losy świata. ;)

Fotoreporter Gazety mówi o swoich odbitkach: (…) możemy je wziąć do ręki, potrzymać, zagiąć róg, pobrudzić palcem. Do cyfrowych już się przeważnie nie wraca.

Genialne słowa!

No bo popatrzcie – te zdjęcia w komputerze, to jak kserokopia – wszędzie niby takie same. Nie mają cech charakterystycznych. A wystarczy przenieść taką fotkę na papier – i już: a to się pobrudzi, a to zagnie róg, a to się porysuje. Nawet różne historie można potem opowiadać na kanwie tych „defektów”!

Czy to nie jest piękne? Cholera, mam nadzieję, że nigdy nie zapomnimy o ufizycznianiu zdjęć. Te odciski brudnych kciuków są dla naszych fotografii bardzo ważne.

Mike Johnston, który właśnie uruchomił nowy cykl felietonów na photo.net pisze, że już nie ma co zastanawiać się, która fotografia jest „prawdziwsza” – analogowa, cyfrowa, czy jakaś inna. I to, i to zostało już zaakceptowane i koniec. Basta.

I dobrze.

Ja jednak bym bardzo chciał, by w definicji fotografii wciąż istniało jakieś nawiązanie do tego, że pojedyncze zdjęcie jednak można wziąć w rękę.
Chociażby po to, by mu zagiąć róg czy rozlać na nie kawę.