poniedziałek

Nieludzki krajobraz

Ponieważ z pomocą fotografii można zrobić tak wiele, w tak różne sposoby, powstają w sposób naturalny skupiska tych, którzy chcieliby segregować, czyścić, standaryzować i układać zasady.

I tak pojawiają się ci, którzy mówią, że jak architektura, to tylko wielki format z obiektywami tilt/shift; jak portret, to w żadnym razie szerokim kątem; jak krajobraz to…

No właśnie – krajobraz. Już sama nazwa troszkę mi sugeruje: ma być przedstawiany raczej szeroko, niż wąsko; ma być raczej odwzorowaniem rzeźby terenu niż przedstawiać sytuację; i tak dalej, i tak dalej.

Czy fotograf kierujący swój obiektyw powinien wyczekać moment, gdy w kadrze nie będzie w ogóle istot ludzkich?

No więc możecie się śmiać, ale właśnie takie pomysły słyszałem przeglądając nasz ukochany Internet.

Jasne, często jest zasadne, by pokazać „dzikość krajobrazu” – a więc można się czasem „pozbyć” ludzi po to, by zaakcentować pustkę. Ale po jaką cholerę robić z tego zasadę?

Przeglądając swoje zdjęcia zauważyłem, że mimo wszystko coraz częściej pojawiają się wśród nich elementy ludzkie. Również tam, gdzie są typowe landszafty – człowiek jako punkt odniesienia, sylwetka podkreślająca jakiś aspekt (wielkość, kształt, cokolwiek)…

Poważnie, nie widzę sensu dla takiej dziwnej zasady – w końcu również pustkę można zaakcentować obecnością, na zasadzie kontrastu, dobrze mówię?

Ale… zrobię to, i zapytam: czy jest tu ktoś, kto podąża za taką regułą i nie umieszcza ludzi w żaden sposób w swoich zdjęciach?