poniedziałek

Fotografia przyczyną obłąkania!

Nie pierwszy raz to będzie, jak pod adresem fotografii jako takiej pojawiają się oskarżenia i kalumnie. Było już o tym (acz krótko), że może ona pogłębiać histerię. Dziś troszkę o obłąkaniu, hehe.

Czytam sobie „Światło obrazu” Barthesa, i już na początku ten Francuz trafnie określa przyczyny mojej niechęci do bycia fotografowanym! Pisze:

Widzieć siebie samego (inaczej niż w lustrze): to całkiem świeży nabytek w skali Historii (…). Gdyż Fotografia to pojawienie się mnie samego jako kogoś innego: pokrętne rozkojarzenie świadomej tożsamości. Co ciekawe, to przed powstaniem Fotografii ludzie mówili najwięcej o wizji sobowtóra. Stan, w którym chory widzi przed sobą swój obraz (autoskopia), kojarzy się ze stanem halucynacji; przez wieki był to wielki mityczny temat.

Proszę więc się nie dziwić mojemu obłąkaniu i ogólnej niechęci. Mój wizerunek ma pozostać dla mnie zakryty, bo przecież nie mogę sam siebie zobaczyć obiektywnie. A wy, którzy chcecie pokazać mi zdjęcie z moją twarzą w nim, prowadzicie do konfuzji i pomieszania zmysłów.

Ale odkładając precz konfuzję – ten wizerunek nie może zwyczajnie być prawdziwy, rzecz jasna – bo przecież ja obraz samego siebie mam wyrzeźbiony w głowie od lat i wiem, że ten na zdjęciu powinien wyglądać zupełnie inaczej! Co jest prawdziwsze – mój własny obraz siebie, czy też zamknięty w ułamku sekundy obrazek będący jakby jedną ze składowych, harmonicznych, mojej twarzy czy sylwetki?

Mizerere…